ปัญหาครอบครัวเคยเป็นแบบผมไหม

คือผมมีพ่อมีแม่แต่เขาไม่สนใจอะไรเลย ไม่เคยถามว่าจะเรียนต่อไหน ไม่เคยแสดงความยินดีตอนผมจบ ไม่มีอะไรดีเลยครับ แม้แต่เงิน ส่งผมเรียนก็ไม่มีตั้งแต่ผมอายุ16 จนตอนนี้ผม 18 ปีแล้ว ผมจบขั้น ปวช. ผมก็ไม่ได้ไปรับประกาศษณียบัตรแบบเพื่อนเขาเลย คือพ่อแม่ผมเขาไม่สนใจอะไรเลยผมทำงานมาตั้งแต่ผมอายุ16ปีเงินเดือนก็น้อยมากเป็นพาสทามเรียนไปทำงานไป จนทุกอย่างผมออกเองหมดจนวันนึงผมไม่มีผมก็ต้องไปหายืมเพื่อน นี้คือเรื่องจริงชีวิตผมอยากฆ่าตัวตายมาก เหมือนคนเป็นโรคซึมเศร้า ผมเหนื่อยและท้อมาก บางทีผมก็ไม่ไปเรียนเพื่อทำงานเต็มเวลาที่จะได้เงินเยอะๆ ผมหาความสุขได้จากเพื่อน แต่ความทุกข์กับมาจากครอบครัวของผม จนตอนนี้ผมอายุ18 ปีแล้วพ่อแม่ก็ยังไม่สนใจอะไรเลย ไม่เคยบอกลูกอยากเรียนต่อที่ไหน อยากเรียนคณะอะไร ไม่เคยพูดออกจากปาก จนวันนี้ผมก็ทุกข์กับตัวเองอยู่ทุกวัน ทำงานไปคิดไป ทำไมเกิดมาต้องเจอกับอะไรแบบนี้ ผมเลยถามกับตัวเองว่า ผมได้วุฒิ ปวช.3 แล้วผมจะไปจากครอบครัวนี้ เพื่อที่จะทำให้เขาสบายใจ มากยิ่งขึ้น ผมดีใจที่เกิดมาเพื่อชดใช้เวรกรรมของผม ผมอยากชดใช้เวรกรรมให้หมดแล้วอยากนอนตายตาหลับมากๆ ถ้าเกิดมาได้อีกผมขอเกิดมามีครอบครัวที่ดี มีพ่อแม่ที่ดี คอยยินดีกับลูกที่เรียนจบ ไปแสดงความยินดีกับลูกด้วยรอยยิ้ม ไม่ทำให้ลูกทุกข์ ผมอิจฉาเพื่อนมากที่ได้รับประกาศษณีย์บัตร ได้ถ่ายรูปกับเพื่อนๆและครอบครัว ได้ดอกไม้ได้ของขวัญได้รอยยิ้ม ผมคงต้องเดินหน้าต่อไปและจะต้องเดินออกมาจากจุดนั้นให้ได้สินะครับ