ผมยังรักเเฟนเก่าคนนึงตลอดระยะเวลา 1 ปี หลังจากเราเลิกลากัน เป็นเพราะอะไรครับ

เรื่องราวต่างๆคงต้องย้อนไปเมื่อ 1 ปีก่อน ขณะนั้นผมเรียนอยู่ชั้น ม.2 ซึ่งผมเองก้อยุ่ห้องเดียวกันกับเธอ วันหนึ่งผมเเอบชอบเธอ เเล้วในคืนวันนั้นผมก้ตัดสินใจขอเธอเป็นเเฟน เธอตอบตกลง ผมดีใจมากเเละเริ่มคบกับเธอตั้งเเต่นั้นเป็นต้นมา เราสองคนรักกันดีดูเเลเอาใจใส่กันเสมอ จนช่วงหลังๆผมเริ่มใส่ใจเธอน้อยลง ต้นเหตุเกิดจากเพื่อนผู้หญิงต่างห้องเข้ามาคุยมาอ่อยผมต่างๆนาๆ จนผมเผลอคุยกับคนๆนั้นไป วันหนึ่งผมคุยกันกับเเฟนผมอย่างทุกๆทีเธอถามผมว่าผมเเอบคุยกับไครหรือป่าว ด้วยความทุเรศของตัวผมผมโกหกเธอบอกว่าไม่ได้คุยกับไคร ผมรุ้สึกสมเพสตัวเองเสมอมา อยู่มาวันหนึ่งมีรุ่นพี่โรงเรียนเดียวกัน
มาขอไลน์เเฟนของผม เเล้วเเฟนของผมก็ให้ไลน์กับรุ่นพี่คนนั้นไป ผมรุ้เรื่องทุกอย่างเเต่ผมเงียบ คืนวันนั้นเองผมกับเธอทะเลาะกันหนักมากสุดท้ายผมตัดสินใจบอกเลิกเธอ555 บ้าบอสิ้นดีเลยใช่มั้ยล่ะ เธอบอกผมว่าเธอจะรอผมกลับไป ผมใจเเข็งอยุ่นานเเต่สุดท้ายผมคิดว่าผมขาดเธอไม่ได้เลยตัดสินใจกลับไปหาเธอ เเต่เธอบอกกับผมว่าไม่ต้องกลับมาเเล้ว เธอทำใจได้เเล้ว ผมได้เเต่บอกเธอไปว่า โชคดีนะ  ผมคบกับเธอมาประมาณ  3 เดือน เเม้เป็นเวลาที่ไครหลายๆคนมองว่าไม่นาน เเต่ก็นานพอให้ผมจำเธอเเละรักเธอได้ตลอดไป หลังจากนั้นเวลาล่วงเลยผ่านไป ผมพบเจอผู้หญิงคนอื่นมากมาย เเต่เขาเหล่านั้น ก็ไม่มีผลต่อใจผมเลยเเม้เเต่น้อย  เมื่อตอนกลางคืนผมฝันว่าเธอกับผมกำลังคบกันอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข ผมกำลังมองหน้าของเธอที่กำลังยิ้ม เเต่เเล้วภาพต่างๆเหล่านั้นก็เลือนลางเหลือเพียงเงาของหลอดไฟบนเพดานเท่านั้น ผมนอนร้องไห้ นอนกอดหมอนข้างตัวเองเเล้วเรียกชื่อเธอเบาๆอย่างโหยหา เเล้วทำได้เพียงคิดถึงเธอตลอดไป  ผมมันเลวเองคงสมควรเเล้วที่เป็นเเบบนี้ ถ้าโดเรม่อนมีอยุ่จริงก็คงดี ขอบคุณที่สละเวลาอ่านเรื่องราวของผมครับ