ที่ผ่านมามีอะไรๆ ผมคอยช่วยเหลือ คอยจัดเตรียม วางแผนให้ในหลายๆ เรื่อง...
แต่แล้วก็เกิดปัญหาขึ้น... คือ ผมก็มีข้อเสีย ตรงที่เวลาเกิดความไม่เข้าใจกันแล้วมักจะใจร้อน เสียงดังใส่เขา...
มันคงถึงจุดที่น้องเขาไม่อยากทนอีก
เขาพิมพ์มาในไลน์ว่า "เลิกกันนะ"
ผมก็ไปหาเขา เพื่อต้องการคุยเห็นหน้ากัน
หลังจากคุยอะไรกันแล้ว... ผมก็ให้น้องเขาตัดสินใจอีกที...ราวๆ ๕ นาที... น้องเขาก็ยืนยันการตัดสินใจเดิม...
ผมบอกน้องเขาว่า ผมเคารพการตัดสินใจของเธอนะ...
...
ครับ... ผมต้องทำตัวยังไงครับ เสียใจเหมือนกัน... เรื่องที่เกิดขึ้นมันขี้ประติ๋ว คล้ายๆ ผมจะเข้าใจผิด แต่ผมก็ไปโมโหใส่เขาน่ะ
...
ผมพร้อมที่จะกลับมาใช้ชีวิตคนเดียวนะ... มันอิสระเลยล่ะ... มีเวลาให้ตัวเองเต็มที่...
แต่... ผมก็ยังมีความเป็นห่วงน้องเขาอยู่ครับ...
แต่ผมก็ไปเสนออะไรมากไม่ได้... นอกจากน้องเขาจะเข้ามาขอความช่วยเหลือ...
...
ผมเป็นห่วง น้องเขา เรียนก็หนัก ปัจจัยก็ไม่ค่อยพร้อม ทักษะทางวิชาชีพก็ยังไม่ค่อยดี
แต่ผมก็มองในอีกแง่นึงคือว่า... เมื่อไม่มีผมแล้ว น้องเขาจะได้เผชิญสถานการณ์ด้วยตัวเอง แก้ปัญหาเอง จัดการชีวิตด้วยตัวเอง มันอาจจะทำให้น้องเขาเข้มแข็งขึ้น รู้จุดบกพร่องของตัวเองแท้จริงมากขึ้น...
ครับ มันค่อนข้างเป็นแง่ดี...
ผมก็คิดว่ามันก็ดีแล้วนะ...
แต่ผมก็ยังเป็นห่วงเขาอยู่ครับ...
แต่ก็ทำอะไรได้ไม่มากแล้ว... เพราะผมคิดว่า ควรเฟดตัวเองจากน้องเขาน่ะ....
...
เรื่องราวก็ประมาณนี้... อยากทราบคห. สมาชิกว่า... ผมควรทำไงดี หรือมีอะไรเสนอแนะก็ยินดีรับฟังครับ...
ขอบคุณครับ
ป.ล. น้องผญ. อายุห่างกับผม 11 ปีครับ... อันที่จริงๆ ผมก็คิดว่า ถ้าผมจะไม่ทำตามที่เขาบอก และคบกันต่อก็ได้ครับ... แต่ ผมเองก็เบื่อสถานการณ์แบบนี้เหมือนกัน เพราะมันก็หลายครั้งแล้วครับ U_U
ทำอย่างไรดีครับ เลิกกันแล้ว... แต่ก็ยังเป็นห่วงเขาอยู่... ?
แต่แล้วก็เกิดปัญหาขึ้น... คือ ผมก็มีข้อเสีย ตรงที่เวลาเกิดความไม่เข้าใจกันแล้วมักจะใจร้อน เสียงดังใส่เขา...
มันคงถึงจุดที่น้องเขาไม่อยากทนอีก
เขาพิมพ์มาในไลน์ว่า "เลิกกันนะ"
ผมก็ไปหาเขา เพื่อต้องการคุยเห็นหน้ากัน
หลังจากคุยอะไรกันแล้ว... ผมก็ให้น้องเขาตัดสินใจอีกที...ราวๆ ๕ นาที... น้องเขาก็ยืนยันการตัดสินใจเดิม...
ผมบอกน้องเขาว่า ผมเคารพการตัดสินใจของเธอนะ...
...
ครับ... ผมต้องทำตัวยังไงครับ เสียใจเหมือนกัน... เรื่องที่เกิดขึ้นมันขี้ประติ๋ว คล้ายๆ ผมจะเข้าใจผิด แต่ผมก็ไปโมโหใส่เขาน่ะ
...
ผมพร้อมที่จะกลับมาใช้ชีวิตคนเดียวนะ... มันอิสระเลยล่ะ... มีเวลาให้ตัวเองเต็มที่...
แต่... ผมก็ยังมีความเป็นห่วงน้องเขาอยู่ครับ...
แต่ผมก็ไปเสนออะไรมากไม่ได้... นอกจากน้องเขาจะเข้ามาขอความช่วยเหลือ...
...
ผมเป็นห่วง น้องเขา เรียนก็หนัก ปัจจัยก็ไม่ค่อยพร้อม ทักษะทางวิชาชีพก็ยังไม่ค่อยดี
แต่ผมก็มองในอีกแง่นึงคือว่า... เมื่อไม่มีผมแล้ว น้องเขาจะได้เผชิญสถานการณ์ด้วยตัวเอง แก้ปัญหาเอง จัดการชีวิตด้วยตัวเอง มันอาจจะทำให้น้องเขาเข้มแข็งขึ้น รู้จุดบกพร่องของตัวเองแท้จริงมากขึ้น...
ครับ มันค่อนข้างเป็นแง่ดี...
ผมก็คิดว่ามันก็ดีแล้วนะ...
แต่ผมก็ยังเป็นห่วงเขาอยู่ครับ...
แต่ก็ทำอะไรได้ไม่มากแล้ว... เพราะผมคิดว่า ควรเฟดตัวเองจากน้องเขาน่ะ....
...
เรื่องราวก็ประมาณนี้... อยากทราบคห. สมาชิกว่า... ผมควรทำไงดี หรือมีอะไรเสนอแนะก็ยินดีรับฟังครับ...
ขอบคุณครับ
ป.ล. น้องผญ. อายุห่างกับผม 11 ปีครับ... อันที่จริงๆ ผมก็คิดว่า ถ้าผมจะไม่ทำตามที่เขาบอก และคบกันต่อก็ได้ครับ... แต่ ผมเองก็เบื่อสถานการณ์แบบนี้เหมือนกัน เพราะมันก็หลายครั้งแล้วครับ U_U