คิดอย่างไร กับ บทสัมภาษณ์นักปรัชญาชาวสวิส " ลูกไม่เป็นหนี้บุญคุณพ่อแม่ "

พวกที่บอกว่าต้องปากกัดตีนถีบเลี้ยงลูก ต้องอดนู่นนี่เพื่อให้ลูกได้เรียนหนังสือ มีเงินใช้ก็ไม่ควรจะมีลูกตอนไม่พร้อมนะ ควรจะคุมกำเนิด

ผมมองว่าอันนี้มันเป็นมุมมองของแต่ละคน     ยิ่งโดยเฉพาะไปถามกับนักปรัชญาด้วยแล้วแนวคิดก็จะแตกต่างจากคนทั่วๆไปด้วย      อย่างไรเสียปรัชญามันก็เป็นการแสวงหาคำอธิบายให้กับคำถามที่เป็นพื้นฐานของชีวิต    ซึ่งคำอธิบายกับความเข้าใจของแต่ละคนก็แตกต่างกันไปและไม่ได้หมายความว่าจะถูกต้องสำหรับทุกคน

คำถาม : มีคนรู้จักเพิ่งไปเยี่ยมคุณแม่ในวันเกิดครบรอบ 70 ปี ซึ่งมันตรงกับวันทำงาน เขาก็เลยแวะไปหาตอนเย็นพร้อมกับช่อดอกไม้ คุณแม่ก็พูดต่อหน้าแขกเหรื่อว่า เขาเป็นลูกที่แย่ ดูเหมือนว่าคุณแม่เขาจะคาดหวังว่าควรจะได้ของขวัญชิ้นใหญ่กว่านี้จากลูกชาย
( ธรรมเนียมที่เยอรมัน ถ้าเป็น runder Geburtstag เช่น 40,50,60,70....จะถือว่าเป็นวันเกิดที่ "พิเศษ"
กว่าวันเกิดอื่น )

คำตอบ : เพียงแต่เขาเกิดมาเป็นลูกชายของเธอนั้น  ไม่ได้ทำให้เขาต้องเป็นหนี้บุญคุณเธอหรอก ไม่แม้แต่จะต้องขอบคุณด้วยซ้ำ แต่มันจะเป็นหน้าที่ที่ควรจะทำ ถ้าต้องการให้ความสัมพันธ์นั้นเติบโตแข็งแรง หรือ ถ้าได้ให้คำมั่นสัญญาไว้ เช่น ถ้าลูกชายรับปากกับแม่ว่า จะให้เวลากับแม่ในวันนั้น

คำถาม :  เดี๋ยวก่อนนะ ลูกชายไม่จำเป็นต้องกตัญญูรู้คุณอะไรต่อแม่เลยหรือ

คำตอบ :  มันไม่ใช่สิ่งที่ต้องเป็นโดยตัวของมันเอง เพราะไม่อย่างนั้น เด็กๆก็จะต้องรู้สึกเป็นบุญคุณที่ทำให้เขาเกิดมา ทั้งๆที่พวกเขาไม่ได้ร้องขอ หรือถ้าจะหมายถึง พวกเขาจะต้องสำนึกในบุญคุณที่พ่อแม่ได้เลี้ยงดูมา  แล้วเด็กที่ถูกทำร้าย หรือ ล่วงละเมิด ล่ะ พวกเขาจะต้องสำนึกบุญคุณที่เลี้ยงพวกเขามาด้วยไหม  ถ้าใช่ มันก็ช่างโหดร้ายต่อเด็ก   เด็กที่สำนึกในบุญคุณนั้น พวกเขาจะมองย้อนไปในวัยเด็กด้วยความสุขใจ  แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะเป็นอย่างนี้