ขอสอบถามความรักในทัศนคติของผู้หญิงที่มีอายุมากกว่า20ปีขึ้นไปหน่อยครับ

คือผมมีแฟนอยู่คนนึงครับ เค้าเป็นผู้หญิงและอายุมากกว่าผมหลายปี เค้าค่อนข้างเป็นคนที่เรียกร้องและเอาแต่ใจอยู่เสมอๆเหมือนไม่เคยมีแฟนมาก่อนเลยอ่ะครับ เวลาเลิกงานหรือตอนที่นอนข้างๆกันเค้ามักจะขอให้ผมเล่นกับเค้า คุยกัน นอนกอดกัน ไม่อยากให้ผมสนใจหรือคุยกับเพื่อนคนไหนเลย ทำชีวิตคู่ให้ดูน่ารักกุ๊กกิ๊กแบบวัยรุ่นทำกัน อยากมีโมเมนต์น่ารักๆหวานๆแบบเด็กๆอยู่เสมอ ชอบขอให้นอนพร้อมกันทั้งๆที่ผมไม่ง่วงเลย ถามว่าผมทำให้ได้มั้ย? ได้ครับแต่มันก็น้อยเพราะส่วนตัวไม่เคยต้องมานั่งทำอะไรแบบนี้เลย เวลาที่นอนไม่หลับไม่ง่วงผมก็ข่มตาให้นอนหลับแบบที่เค้าต้องการไม่ได้ พยายามที่จะทำความเข้าใจแล้วแต่ยิ่งทำเหมือนจะเข้าใจก็กลายเป็นยิ่งไม่เข้าใจเลย อย่างตอนที่ผมเริ่มมีเพื่อนใหม่ คือในความคิดของผมการได้มีเพื่อนที่มีความหวังดีให้กับเรานั่นถือว่าเป็นสิ่งที่ดี แต่เหมือนจะขัดกันกับในสิ่งที่เค้าคิด คือเพื่อนของผมซึ่งพึ่งจะรู้จักกัน กลายเป็นความคิดมากและความระแวงของเค้าไปเลยครับ ทั้งที่ตัวผมเองก็ชัดเจนว่าคุยกันในแบบเพื่อนไม่มากไปกว่านั้นแล้วก็เปิดเผย อธิบายทุกอย่างก็แล้ว ทำความเข้าใจก็แล้ว คุยกันดีๆก็แล้ว แต่เหมือนไม่มีประโยชน์อะไรกับสิ่งที่ผมพยายามอยากจะสื่อออกไปเลย ส่วนตัวคิดว่ามันแปลกมากๆสำหรับคนแบบผมที่คุยกับเพื่อนแต่ต้องมาคอยถูกนั่งหวาดระแวงและต้องมาเจอกับคำถามชวนหงุดหงิดชนิดที่ว่า "เค้าสำคัญกับเธอแค่ไหนหรอ?" "รู้จักกันนานเท่าไหร่" "ทำไมต้องคุยแบบนั้น" และอีกมากมายที่ผมเองชักไม่แน่ใจว่ามันต้องขนาดนั้นจริงๆหรอครับ? สำหรับผู้หญิงทุกคนความต้องการที่จะเป็นคนสำคัญคนเดียวและโลกทั้งใบเป็นสิ่งที่ต้องมีใช่มั้ยครับ? ในส่วนตัวของผมแค่คิดว่าการกลับจากทำงาน ได้เจอหน้ากัน ถามไถ่กันบ้าง หยอกล้อกันบ้าง ออกไปหาอะไรกินด้วยกัน นอนเล่นด้วยกัน นั่นก็ถือว่าเป็นการใช้ชีวิตคู่ แต่เค้าบอกผมว่าสิ่งที่เป็นอยู่มันไม่ใช่ อยากให้คนที่เข้ามาในชีวิตของเขาไม่ใช่ผม ผมไม่เข้าใจเลยว่าความรักดีๆในความคิดของเค้าต้องเป็นในแบบที่เค้าต้องการใช่มั้ย และถ้าผมไม่ได้เป็นแบบนั้นผมก็จะไม่ใช่ความรักที่ดีถึงแม้ผมจะรักเขาและแสดงออกในแบบของผมหรอ