สวัสดีคับ ทุกคน ผมต้องเข้มแข็งใช่ไหม คือ เรื่องมีอยู่ว่า ผมเป็นผู้ชายคนนึงที่ชอบทอมคับ อาจจะดูแปลกไปน้ะกับใครหลายๆคน
เข้าเรื่องเรยละกันครับ มีอยู่วันนึงผมนอนเร่นโทรศัพอยู่เนี้ยคับ แร้วบังเอิญเข้าเว็ป lineหาเพื่อน ไปเจอ ทอมคนนึง ซึ้งผมก็ไม่เห็นหน้าเขาหลอกเพราะรูปเทอกำลังถือกล้องถ่ายรูป ผมก็แอดเทอไปคับ จนเทอมาตอบ ผมก็คุยกับเทอ เราสองคนคุยเร่นกันทุกวันคับ จนคุยกันได้สิบกว่าวัน ผมมีความรู้สึกว่า เวลาเราไม่คุยกับเขา เหมือนผมขาดอะรัยไป เราสองคนเริ่มคุยกันเยอะขึ้น เริ่มปรึกษากันแระกัน จนผมเริ่มชอบเขา ผมก็คุยไปหยอดไป เค้าก็บอกว่า นี่เทออย่าทำให้ฉันหน่วงน้ะ ผมก็ยังไม่หยุดหยอดเทอ จนผมตัดสินใจอยู่นาน ว่าจะขอเค้าคบดีไหม ผมเรยตัดสินใจบอกเทอไปว่า นี่เทอคบกับเราไหม เค้าคิดอยู่วันสองวัน เค้าบอก ลองดูก็ได้ เราสองคนไม่เคยเห็นหน้ากันเรย แรกๆเราเริ่มโทรไลน์คุยกันก่อน จนเราครบกันได้เดือนกว่าๆ เราก็วีดีโอคอล กันครั้งแรก เขิลหนักมาก
เราก็คอลกัน จนเพิ่งมารู้ว่าเทออยู่ พะเยา ผมนี่ตกใจมาก ผมนี่อยู่เกือบภาคกลาง ไกลกันตั้ง700กิโลเมตร เรา คบกันได้ สี่เดือนครับ ผมได้ไปหาเทอ ซึ้งผมก็ไปไม่เป็นหลอก เรยถามเทอว่าไปยังไง เทอก็บอกว่า มารถไฟไม่ค่อยโอเครเท่าไหร่ เพราะว่าหลายต่อ เทอก็แนะนำให้ผมมา รถ บขส แร้วผมก็ ไปซื้อตั๋วรถ 484บาทมั้ง ถ้าจำไม่ผิด ขึ้นจาก...ไปลง ม พะเยา ซึ้งผมก็ไม่รู้ว่าคนที่ไม่เคยเจอกันเรย แล้วพอผมไปหาเทอ เทอเจอตัวจริงเทอจะโอเครไหม เทอจะมารับผมไหม ผมก็ไปครับ ขึ้นรถเก้าโมงเช้า ถึง ทุ่มกวาๆ นั่งรถ พอขึ้นถึงทางอุตรดิษ แพร่ ใส่หูเปิดเสียงดังๆแระฟังเพลง under ของ alexแล้วมองภูเขา นี่เป็นอะรัยที่ฟินมาก พอถึง ม พะเยา ผมหาเทออยู่นาน กลัวเทอไม่มารับ แต่เทอมารอผมก่อนอยู่แล้วครับ ผมดีใจมาก เราไม่เคยเจอกันเรย แต่เรารู้สึกเราแระคิดถึงกันมาก เราสองคนกอดกันแน่นมาก ผมก็คิดนี่คือความจริงใช่ไหม เหมือนฝันเรยเนอะ ผมกับเทออยู่ด้วยกันสองอาทิตย์ แล้วผมก็ลาเทอ กับบ้าน เพราะผมต้องกับมาเรียน เทอก็ต้องเรียน ตอนกลับ เราสองคนกอดกันแน่นมาก เวลาจากกันนี้ ทรมานมาก ผมร้องให้เทอก็ร้องให้ เราสองคน สันยา ว่าจะเรียนให้จบ แระมาอยู่ด้วยกัน ผมกับบ้านตอนกลางคืน มาถึงบ้านก็เช้าพอดี กลับบ้านมาได้สองวัน ก็ต้องคุยกันผ่านกล้องอีก นานวันเข้า ผมคิดถึงเทอมาก แบบว่า เวลาตื่นมาไม่เจอเทอก็ร้องให้ ทำอะรัยก็ร้องให้ไปหมดเป็นเด็กขี้แยไปเรย เหมือนผมอยู่คนเดียวบนโลกใบนี้ ทั้งๆที่ พ่อ แม่ น้อง กูอยู่ ผมก็ถามคนในครอบครัวว่าอาการแบบนี้ มันเกิดจากอะรัย พ่อผมก็บอกว่า พ่อก็เคยเป็น นี้แหละที่เค้าเรียกว่า พิษของความคิดถึง ระยะทางที่ห่างไกล เราอยู่กับเขา เราก็พูกพันกันเขา มันเป็นเป็นความรักในรูปแบบที่สาม ที่เกิดขึ้นจากคำว่า เรา เนี้ยแหละอุปสรรคของชีวิต ที่ต้องผ่านไป พ่อก็ได้แต่บอกว่า ก็รีบเรียนกันให้จบ อดทน เข้มแข็ง เดี่ยวก้ผ่านไปได้ พ่อก็ให้กำลังใจ แต่ผม ทุกข์ใจ คิดแต่เรื่องเทอ เราสองคน มองกันผ่านกล้องแล้วร้องให้ด้วยกัน เราสองคนสันยาว่าจะรีบเรียนให้ จบแล้วมาอยู่ด้วย กัน เทอบอกผมว่าขอบคุนน้ะที่ทำให้รู้ว่า ความรักคืออะรัย ผมซึมอยู่แบบนี้หลายวัน จนปู๋ผมมาคุยด้วย ปู๋บอกเอาน่า เดี่ยวเราจะผ่านไปได้ เก็บใว้เป็นขั้นบรรได ก้าวผ่านไป อุปสรรคทุกคนในชีวิตมันมีอยู่แล้ว ปู๋ผมบอกว่า อดทนในวันนี้ วันหน้าจะได้สุขสมหวัง ผมก็เริ่มทำใจได้แล้วล้ะ ใครเคยนับวันรอแฟนไหม มันทรมานมากน้ะ ผมจะสู้ต่อไป ผมจะไม่ยอมแพ้ รักเราแค่ 700กิโลเมตร ขอบคุนที่อ่าน
อุปสรรคเส้นทาง รัก สายเหนือ
เข้าเรื่องเรยละกันครับ มีอยู่วันนึงผมนอนเร่นโทรศัพอยู่เนี้ยคับ แร้วบังเอิญเข้าเว็ป lineหาเพื่อน ไปเจอ ทอมคนนึง ซึ้งผมก็ไม่เห็นหน้าเขาหลอกเพราะรูปเทอกำลังถือกล้องถ่ายรูป ผมก็แอดเทอไปคับ จนเทอมาตอบ ผมก็คุยกับเทอ เราสองคนคุยเร่นกันทุกวันคับ จนคุยกันได้สิบกว่าวัน ผมมีความรู้สึกว่า เวลาเราไม่คุยกับเขา เหมือนผมขาดอะรัยไป เราสองคนเริ่มคุยกันเยอะขึ้น เริ่มปรึกษากันแระกัน จนผมเริ่มชอบเขา ผมก็คุยไปหยอดไป เค้าก็บอกว่า นี่เทออย่าทำให้ฉันหน่วงน้ะ ผมก็ยังไม่หยุดหยอดเทอ จนผมตัดสินใจอยู่นาน ว่าจะขอเค้าคบดีไหม ผมเรยตัดสินใจบอกเทอไปว่า นี่เทอคบกับเราไหม เค้าคิดอยู่วันสองวัน เค้าบอก ลองดูก็ได้ เราสองคนไม่เคยเห็นหน้ากันเรย แรกๆเราเริ่มโทรไลน์คุยกันก่อน จนเราครบกันได้เดือนกว่าๆ เราก็วีดีโอคอล กันครั้งแรก เขิลหนักมาก
เราก็คอลกัน จนเพิ่งมารู้ว่าเทออยู่ พะเยา ผมนี่ตกใจมาก ผมนี่อยู่เกือบภาคกลาง ไกลกันตั้ง700กิโลเมตร เรา คบกันได้ สี่เดือนครับ ผมได้ไปหาเทอ ซึ้งผมก็ไปไม่เป็นหลอก เรยถามเทอว่าไปยังไง เทอก็บอกว่า มารถไฟไม่ค่อยโอเครเท่าไหร่ เพราะว่าหลายต่อ เทอก็แนะนำให้ผมมา รถ บขส แร้วผมก็ ไปซื้อตั๋วรถ 484บาทมั้ง ถ้าจำไม่ผิด ขึ้นจาก...ไปลง ม พะเยา ซึ้งผมก็ไม่รู้ว่าคนที่ไม่เคยเจอกันเรย แล้วพอผมไปหาเทอ เทอเจอตัวจริงเทอจะโอเครไหม เทอจะมารับผมไหม ผมก็ไปครับ ขึ้นรถเก้าโมงเช้า ถึง ทุ่มกวาๆ นั่งรถ พอขึ้นถึงทางอุตรดิษ แพร่ ใส่หูเปิดเสียงดังๆแระฟังเพลง under ของ alexแล้วมองภูเขา นี่เป็นอะรัยที่ฟินมาก พอถึง ม พะเยา ผมหาเทออยู่นาน กลัวเทอไม่มารับ แต่เทอมารอผมก่อนอยู่แล้วครับ ผมดีใจมาก เราไม่เคยเจอกันเรย แต่เรารู้สึกเราแระคิดถึงกันมาก เราสองคนกอดกันแน่นมาก ผมก็คิดนี่คือความจริงใช่ไหม เหมือนฝันเรยเนอะ ผมกับเทออยู่ด้วยกันสองอาทิตย์ แล้วผมก็ลาเทอ กับบ้าน เพราะผมต้องกับมาเรียน เทอก็ต้องเรียน ตอนกลับ เราสองคนกอดกันแน่นมาก เวลาจากกันนี้ ทรมานมาก ผมร้องให้เทอก็ร้องให้ เราสองคน สันยา ว่าจะเรียนให้จบ แระมาอยู่ด้วยกัน ผมกับบ้านตอนกลางคืน มาถึงบ้านก็เช้าพอดี กลับบ้านมาได้สองวัน ก็ต้องคุยกันผ่านกล้องอีก นานวันเข้า ผมคิดถึงเทอมาก แบบว่า เวลาตื่นมาไม่เจอเทอก็ร้องให้ ทำอะรัยก็ร้องให้ไปหมดเป็นเด็กขี้แยไปเรย เหมือนผมอยู่คนเดียวบนโลกใบนี้ ทั้งๆที่ พ่อ แม่ น้อง กูอยู่ ผมก็ถามคนในครอบครัวว่าอาการแบบนี้ มันเกิดจากอะรัย พ่อผมก็บอกว่า พ่อก็เคยเป็น นี้แหละที่เค้าเรียกว่า พิษของความคิดถึง ระยะทางที่ห่างไกล เราอยู่กับเขา เราก็พูกพันกันเขา มันเป็นเป็นความรักในรูปแบบที่สาม ที่เกิดขึ้นจากคำว่า เรา เนี้ยแหละอุปสรรคของชีวิต ที่ต้องผ่านไป พ่อก็ได้แต่บอกว่า ก็รีบเรียนกันให้จบ อดทน เข้มแข็ง เดี่ยวก้ผ่านไปได้ พ่อก็ให้กำลังใจ แต่ผม ทุกข์ใจ คิดแต่เรื่องเทอ เราสองคน มองกันผ่านกล้องแล้วร้องให้ด้วยกัน เราสองคนสันยาว่าจะรีบเรียนให้ จบแล้วมาอยู่ด้วย กัน เทอบอกผมว่าขอบคุนน้ะที่ทำให้รู้ว่า ความรักคืออะรัย ผมซึมอยู่แบบนี้หลายวัน จนปู๋ผมมาคุยด้วย ปู๋บอกเอาน่า เดี่ยวเราจะผ่านไปได้ เก็บใว้เป็นขั้นบรรได ก้าวผ่านไป อุปสรรคทุกคนในชีวิตมันมีอยู่แล้ว ปู๋ผมบอกว่า อดทนในวันนี้ วันหน้าจะได้สุขสมหวัง ผมก็เริ่มทำใจได้แล้วล้ะ ใครเคยนับวันรอแฟนไหม มันทรมานมากน้ะ ผมจะสู้ต่อไป ผมจะไม่ยอมแพ้ รักเราแค่ 700กิโลเมตร ขอบคุนที่อ่าน