ไม่เเน่ใจว่ามันเกิดจากอะไรกันเเน่???

สวัสดีค่ะ ก่อนอื่นเราจะต้องขอเล่าก่อนค่ะว่าตอนเราเรียนจบใหม่ๆ ได้มีโอกาสทำงานที่นึงเป็นเวลา 2 ปี เราคุ้นเคยกับทุกๆ คนภายในบริษัทเป็นอย่างดี พอถึงเวลาเราตัดใจลาออกเพื่อความก้าวหน้าในหน้าที่การงานเเละเงินเดือน พอเข้าไปทำงานที่ใหม่ทุกๆอย่างเเตกต่างจากเดิมมากจากสิ่งเเวดล้อมเดิมๆ บริษัทเดิมทุกๆ คน เป็นกันเองมากเข้ามาที่ใหม่กลับกลายเป็นเหมือนว่าทุกๆ คนไม่ต้อนรับเรา ยิ้มให้เราก็กลับได้การเฉยเมยบนใบหน้าตอบกลับมาเเทน เราเองก็ไม่ได้คิดอะไรมากคิดซะว่าเพิ่งเข้ามาใหม่ยังไม่คุ้นเคยกับใคร เราก็ทำงานไปเรื่อยๆปล่อยเวลาผ่านไป โดยที่คนในออฟฟิศมองเห็นเราเป็นอากาศที่ล่องลอยในบริเวณนั้นเเต่กลับไม่มีใครเห็นเรา การใช้ชีวิตในสถานที่นั้นเป็นการใช้ชีวิตที่โดดเดี่ยวมากในความคิดเรา ไปทานข้าวคนเดียวทุกวัน พอถึงเวลาเลิกงานก็กลับคนเดียว ส่วนคนอื่นๆ ในบริษัทเขาก็จับกลุ่มกันกลับโดยไม่สนใจเเม้เเต่น้อยว่าตัวเราเองก็ยังนั่งอยู่ในสถานที่นั้นๆ เวลาไม่อยู่โอทีก็ไม่มีใครบอกเราปล่อยให้เรานั่งรอจนเลยเวลาทำงานไปเป็นชั่วโมงๆ จนสุดท้ายเรารู้ตัวเเละกลับบ้านเอง ปล่อยเวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนผ่านไป 4 เดือน จนตัวเราเองกลับมาคิดว่าคงทำให้ดีกว่านี้ไม่ได้ เเต่ก็ยังใจดีสู้เสือค่ะ ยังทนทำต่อไปเรื่อยๆ จนมันกลายเป็นความวิตกกังวล ไม่กล้าที่จะคุยกับใครไม่กล้าถามอะไร มันเริ่มมีอาการที่รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า ไม่มีความสำคัญ โดดเดี่ยวมากจนบางครั้งต้องไปนั่งเเอบร้องไห้ให้ห้องน้ำ จนทำงานไปได้ 6 เดือนก็ตัดสินใจลาออกเพราะทนอยู่กับความรู้สึกนั้นไม่ไหวอีกเเล้ว ลาออกมาก็ยังไม่หลุดพ้นกลับไปคิดเเต่เรื่องเดิมๆ การเป็นคนไร้ตัวตนในช่วงนั้นมันทำให้เราเกิดอาการกลัว ไม่มีความมั่นใจในตัวเอง กลัวโน่นกลัวนี่ไปหมดเลย กลัวการเริ่มทำงานในสถานที่ใหม่ๆ กลัวการทำความรู้จักกับคนใหม่ๆ คิดเเต่ว่าตัวเองไม่เคยมีความสำคัญกับใครเลย มองปัญหาทุกๆอย่างเป็นเรื่องใหญ่มากไม่สามารถเเก้ไขได้ มีอาการเครียดบางครั้งก็เพลียๆ อยากนอนตลอดเวลา บางครั้งก็นอนไม่หลับสลับกันไป ไม่กล้าเล่าให้ใครฟังเเม้เเต่เพื่อนสนิทของตัวเอง ไม่อยากคุยกับใครเลย เราเองอยากหายจากอาการเหล่านี้เเละกลับไปมีความสุขกับชีวิตอีกครั้ง เคยพยายามเเล้วหลายครั้งให้เลิกคิด เเต่มันเหมือนกลายเป็นความวิตกกังวลไปแล้ว จิตใจไม่สงบสุขเลยทำอย่างไรดีคะ (ใครที่เคยเป็นหรือมีเเนวทางเเก้ไขอย่างไรเข้ามาร่วมเเชร์กันนะคะ )