ขอคำปรึกษาและขอแชร์ประสบการณ์จากเพื่อนๆค่ะ

คิดนานมากว่าเราจะมาตั้งกระทู้ดีไหมแต่ผลสุดท้ายก็เลือกจะตั้งและอาจจะยาวไปนิดนะคะ ทนอ่านกันนิดนึง

เรื่องราวเป็นเกี่ยวกับตัวเราทั้งหมด อายุเพิ่งย่างเข้า 36 ส่วนสามีอายุมากกว่าเรา 12 ปี เราสองคนครบกันและแต่งงานกันมาเข้าปีที่สิบแล้วค่ะ ไม่มีลูกเพราะเราสองคนตัดสินใจกันเองที่จะไม่มีทั้งทีเราสองคนเป็นคนรักเด็กนะคะ แต่ส่วนตัวแค่มีความรู้สึกว่าโลกใบนี้ยิ่งอยู่ยิ่งลำบาก ยิ่งอยู่ ยิ่งน่ากลัว เราอาจจะเสพข่าวมากไปแต่เรื่องไม่มีลูกเป็นความคิดของเราเอง เราเห็นคนรอบตัวรวมถึงแม่ตัวเองทุกข์กับลูกมากโดยเฉพาะลูกชาย มันเลยทำให้เรารักชีวิตแบบไม่มีคนต้องห่วงตอนหลัง และส่วนตัวสามีเคยแต่งงานมีลูกชาย 1 คนค่ะ เขาอายุย่างเข้า 49 ก็จริง แต่หน้าป่าเข้าไปจะหกสิบแล้วค่ะ 555 เขาเป็นต่างชาติค่ะธรรมดาคนต่างชาติดูแก่กว่าอายุจริง

เข้าเรื่องดีกว่า เราสองคนเป็นคนชอบความเงียบ ความสงบชอบความเป็นส่วนตัวค่ะ แฟนทำงานอยู่ต่างประเทศเป็นกัปตันเวลาอยู่ด้วยไม่เขาบินมาเราก็บินไปหาได้อยู่ด้วยกันในช่วงระยะเวลาหนึ่ง ก่อนหน้านี้เราทำงานออฟฟิตนะค่ะ ทำมามากกว่า 10ปี แต่ด้วยพิษเศรษฐกิจทำให้เราโดนออก ออฟฟิตก็จ่ายตามความเหมาะสม โดนทั้งแผนก ในช่วงระหว่างที่คบกันเจาเป็นคนดูแลเราทุกอย่างค่ะ ช่วงต่อโท ออกรถแล้วมาซื้อคอนโด หลักๆคือเขารับผิดชอบทั้งหมด เงินเดือนเราก็ใช้จ่ายส่วนตัว ซื้อของเข้าบ้านพ่อแม่ จ่ายอะไรเล็กๆน้อยๆ แต่สามีก็ให้ทุกเดือนเหมือนเดิม ไม่ทีขาดไม่มียกพร่อง ถามถึงความรักเราสองคนต่างมีความรักให้กันมากพออยู่แล้วโดยไม่ต้องถามเลย

มาเพียงแค่หลังๆมาเราเหมือนกับอาจจะมีความต้องการที่มากไปหรือเปล่า หรืออยากให้เขาใส่ใจอะไรให้มากกว่านี้หรือเปล่าเราก็ตอบตัวเองไม่ได้ ขีวิตที่คบกับเขามาจนถึงทุกวันนี้เราไม่เคยได้เซอร์ไพรส์อะไรจากเขาเลย ซึ่งเราโอเคนะ เหมือนเราชินมั่ง วันเกิด ปีใหม่ วาเลนไทน์หรือเทศกาลอะไรก็ตามสามีเราจะนิ่งๆเฉยๆ ไม่เต้นตาม เเรกเราก็รับไม่ได้แต่หลังๆ มาเราชินแล้วทำให้เราไม่ตื่นเต้นกับเทศกาลอะไรเลยเหมือนกัน ความโรแมนติกไม่ต้องพูดเลยค่ะ ไม่มีเลยคบกันมาได้ทุกอย่างนะยกเว้นดอกไม้ 555 ซึ่งเราโอเค แต่บางอารมคอยากมีแบบแต่งตัวสวยๆไปดินเนอร์ ตามสไตล์ผู้หญิง

ประเด็นตอนนี้เราไม่ได้ทำงานค่ะสามีบอกพอแล้วไม่ต้องทำไม่ต้องหางานแล้วให้อยู่บ้าน หรือจะไปเรียนต่อเอก แรกๆ เราอึดอัดนะเครียดมากด้วย เพราะเหมือนคนเคยทำงานแล้วไม่ได้ทำทำมาตลอด 10 ปี แล้วอยู่ดีๆ ว่างงานจับอะไรไม่ถูก พยายามคิดจะเรียนต่อแต่มันไม่ใช้แล้วอ่ะ เลยไปเป็นตัวแทนขายของต่างๆ หาของที่เราไปในแต่ละเมืองตอนเจอสามีมาขายก็พอขายได้ แต่พอกลับมายิ่งถ้าไม่มีเขากลับมาด้วย มันเหมือนเวงๆ ทำอะไรไม่ถูก อยากหาอะไรทำที่ทำให้ตัวเองไม่ฟุ้งซ่าน สามีเขาก็น
จะคอยห่วงว่างจากงาน เฟตไทมหาบ้าง ทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่เหงา แต่เราก็ยังคงมีความเหงาความว่างเปล่าอยู่ดี พยายามหาอะไรทำให้ตัวเองหายเครียด หายจากความเหงาจากความว่างเปล่า บ้างวันตื่นแต่เช้าไปใส่บาตร ตระเวรไหว้พระด้วยตัวของเรา เหมือนคล้ายๆหาที่เพิ่งทางใจ เพราะไม่อยากให้สามีต้องมานั่งห่วงหรือกังวล หาขนมทำเรียนจากป้ายูทูปเรานี้แหละค่ะ ทำกับข้าวบ้างแล้วอัพลงพันทิฟบ้างในช่วงที่เขามา

เราเป็นคนเพื่อนน้อยค่ะ อาจจะเพราะเราเป็นคนโลกส่วนตัวสูง และบ้างครั้งเรามักจะเจอเพื่อนๆพูด จะทนทำไมจะอยู่แบบนี้ทำไม ไม่มีชีวิตไม่มีชีวา ไม่ปาร์ตี้ ไม่สังสรรค์ คือเราไม่ชอบอะ่คะ เราเป็นคนรักจริงนะการที่บ้างครั้งเรากับสามีทะเลาะกันแล้วเราเลือกจะเงียบนั่นคือไม่ได้เรียกว่าอดทนแต่ถ้าเรายิ่งเถียงกันมากขึ้น ก็มีแต่เสียกับเสีย ในโลกใบนี้การเปลี่ยนคู่บ่อยๆอาจจะเป็นเรื่องง่ายสำหรับใครบ้างคนแต่ไม่ใช้สำหรับเราค่ะ จะหาว่าเราหัวโบราณก็ได้

เราผ่านมาค่ะอารมณ์ใจร้อนแล้วรู้ว่าผลมันคืออะไรพอยิ่งโตบอกกับตัวเองเสมอว่านิ่งๆ ใจเย็นๆ สติๆ ทุกวันนี้ยังทำไม่ได้หรอกค่ะ 100% แต่ก็ดีกว่าเมือก่อนเยอะมาก ณ ตอนนี้ก็แค่ขายของออนไลน์ค่ะทำขนมใหม่ๆ ไป เรือยๆ บ้างวันกลับไปอยู่บ้านพ่อบ้านแม่บ้าง

เพื่อนๆ ทำอะไรกันบ้างค่ะช่วงที่ไม่มีงานทำใครเคยเจออะไรมาแชร์มาเล่ากันค่ะ ขออย่าดราม่านะคะ อารมณ์เหงาและเครียดอยากได้คำแนะนำดีๆ