สวัสดีค่ะ…ดิฉันชื่อ ส. ก่อนอื่นดิฉันขอขอบคุณทุกๆคน ที่ได้สละเวลาเข้ามาอ่านเรื่องราวของดิฉันนะคะ เรื่องนี้เป็นบาปในใจ ที่ดิฉันคงไม่มีทางลืมไปชั่วชีวิต ที่เป็นสาเหตุให้ชีวิตหนึ่งถูกสังคมพิพากษา ทั้งๆที่บุคคล ผู้นี้เคยเป็นที่ยอมรับและยกย่องของสังคม แต่กลับกลายเป็นที่รังเกียจไปในชั่วพริบตา
หากย้อนเวลากลับไปเมื่อห้าปีที่แล้ว ดิฉันเป็นผู้หญิงคนนึงที่ไม่ค่อยเต็มเต็งพูดจาไม่รู้เรื่องถึงขนาดเปิด ของลับของตัวเองให้ชาวบ้านดูอย่างไร้สติ และถูกชาวบ้านสรุปว่าเป็น “คนบ้า” และ “ตัวตลก” ของพวกเขา แต่ ทว่ามีเพียง ฟ. ผู้มีพระคุณที่ไม่เคยรังเกียจดิฉัน อีกทั้งยังเป็นผู้ที่เลี้ยงดูดิฉันอย่างดี โดยไม่สนใจว่าคนอื่นจะ ตำหนิติเตียนอย่างไร แต่สิ่งที่ดิฉันตอบแทนเขานั้นกลับตรงกันข้าม แม้จะไม่ตั้งใจก็ตาม
ฟ. เป็นคนที่อยู่ในศีลในธรรมอย่างมาก เป็นบุคคลที่ได้รับการยอมรับและการยกย่องจากชาวบ้าน ที่มี ผ้าเหลืองและศาสนาคุ้มครอง มีชีวิตที่สงบสุขปราศจากทุกร้อนใดๆ
เมื่อเขาลาสิกขาบทมาดูแลพ่อที่ป่วยและตายไป เขาตัดสินใจที่จะรับเลี้ยงดูเมียพ่อ ซึ่งก็คือ “ฉัน” นั่นเอง เพราะความเป็นคนดีมีมโนธรรมของเขา แม้จะมีคนท้วงติง แต่เขาก็ยังเชื่อว่า เขาทำดีที่สุดแล้ว จากเหตุการณ์นี้ จึงเสมือนมีพายุลูกใหญ่โหมกระหน่ำใส่ชีวิตเขา พัดพาทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเคยได้รับ ทำลายความสงบสุขของ เขาไปจนหมดสิ้น เพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆ “ความเชื่อ” ของมติสังคมที่ไม่คำนึงถึง “ความจริง” สามารถเข้ามามี อิทธิพลและเปลี่ยนแปลงชีวิตของ ฟ. ไปอย่างสิ้นเชิง ซึ่งดิฉันได้รู้ซึ้งว่า ความเชื่อเป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงยากที่สุด ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ตาม ผ่านเรื่องของชายหนุ่มชื่อ ฟ.
ฟ.ตกเป็นเหยื่อของสังคม(ชาวบ้าน)ที่น่าเวทนาที่สุด เขาถูกความอยุติธรรมและอำนาจมืดของชาวบ้าน เข้าริดรอนสิทธิความเสมอภาคทางชนชั้น เขาเปรียบดั่งสัตว์เดรัจฉานในสายตาทุกคู่ของคนในหมู่บ้าน ที่ที่เคย เป็นเหมือนบ้านที่เขาเคยอยู่อย่างอบอุ่นใจกลับร้อนรุ่มไปหมด
การที่ ฟ.เป็นผู้ถูกกระทำมาโดยตลอด เขาทุกข์ทรมาน พยายามคลำหาทางเพื่อพ้นทุกข์หลากหลายวิธี
จนในที่สุดเขาเลือกที่จะใช้สุราในการแก้ปัญหา และท้ายที่สุดสิ่งนี้ก็ได้นำพาเขาไปสู่ความตาย
“ความจริง” คืออะไร แล้วอะไรที่ทำให้ดิฉันออกมาเรียกร้องความยุติธรรมให้กับผู้ชายคนนี้ แม้เวลาจะ ผ่านไปนานถึงห้าปีแล้ว ดิฉันอยากบอกว่า หลังจากที่เขาตาย ดิฉันถูกส่งตัวไปอยู่โรงพยาบาลฟื้นฟูสภาพจิต ครอบครัวและญาติที่แท้จริงของดิฉัน ได้ออกตามหาดิฉันและส่งดิฉันเข้ารักษาตัวจนหายเป็นปกติ มีใบรับรอง จากแพทย์ผู้รักษาอย่างถูกต้อง ซึ่งสิ่งแรกที่ดิฉันต้องการทำหลังจากหายดีคือ เรียกร้องความบริสุทธิ์เพื่อ ฟ. ชายหนุ่มที่แสนโชคร้ายคนนี้ ด้วยสติสัมปชัญญะแรกที่ครบถ้วนของดิฉัน
ประเด็นแรกที่ยังคงติดใจทุกคน คงหนีไม่พ้นเรื่องที่ว่า “ดิฉันกับฟ.นั้นเคยมีอะไรกันอย่างที่ชาวบ้านลือ หรือไม่” ดิฉันขอสาบานว่า เขาเป็นสุภาพบุรุษมาก ไม่ว่าดิฉันจะเคยทำตัวขาดสติหรือยั่วยวนเขา อย่างเช่น ตอนที่ดิฉันไปเปิดหน้าอกให้ครูปรีชาดู ฟ.ก็เรียกดิฉันไปดุด่าและบอกว่าอย่าทำอีก ไม่ใช่เพราะเขาหึงหวงดิฉัน แต่เขาแค่เป็นห่วงและเพียงต้องการจะปกป้องดิฉัน เขาไม่เคยฉวยโอกาสทำอะไรให้ฉันต้องเสียหายเลยแม้แต่ น้อย มิหนำเขายังพยายามที่จะหลีกเลี่ยงเสียด้วยซ้ำ เเละสิ่งสำคัญที่หลายคนอาจจะไม่รู้คือเขากับฉันไม่เคย นอนมุ้งเดียวเลย ฉันคิดว่าคงไม่มีผู้ชายคนไหนอีกแล้วที่จะสามารถเป็นสุภาพบุรุษได้มากถึงเพียงนี้
ทุกๆวันเขาจะตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อไปทำงานทั้งที่โรงเรียนและบ้านของครูใหญ่ เขาไม่เคยปฏิเสธความยาก ลำบากที่เขาได้รับเลย อีกทั้งเขายังอาสาไปจัดหาอาหารกลางวันให้กับครูทุกคนในโรงเรียน โดยไม่หวังสิ่งตอบ แทนใดๆ และทำทุกอย่างเพื่อคนอื่นมาตลอดชีวิตของเขา
สุดท้ายนี้ ฉันหวังว่าการที่ฉันได้เปิดเผยความเป็นจริงอีกด้าน จะสามารถเปลี่ยนมุมมองความคิดของ ทุกคนที่มีต่อ ฟ. ให้ตระหนักถึงการมองคนที่จิตใจใช่เปลือกนอก ควรเรียนรู้ที่จะค้นหาความจริง ก่อนที่จะตัดสิน ผู้อื่น เพราะทุกคนอาจจะไม่มีวันรู้เลยว่า การกระทำของเราที่ขาดสติและเหตุผล จะสามารถทำลายคนคนนึง ได้อย่างเยือกเย็นและทุกข์ทรมานแสนสาหัสเพียงใด
ปล. กระทู้นี้คงเป็นกระทู้แรกและกระทู้เดียวของฉัน หากมีข้อผิดพลาดหรือข้อบกพร่องประการใด ดิฉันต้องขอ อภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย
ขอบคุณค่ะ
ส.
ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย แต่ความเดียวดายทำให้ใครบางคน (ฟ.)หายไปจากโลกนี้
หากย้อนเวลากลับไปเมื่อห้าปีที่แล้ว ดิฉันเป็นผู้หญิงคนนึงที่ไม่ค่อยเต็มเต็งพูดจาไม่รู้เรื่องถึงขนาดเปิด ของลับของตัวเองให้ชาวบ้านดูอย่างไร้สติ และถูกชาวบ้านสรุปว่าเป็น “คนบ้า” และ “ตัวตลก” ของพวกเขา แต่ ทว่ามีเพียง ฟ. ผู้มีพระคุณที่ไม่เคยรังเกียจดิฉัน อีกทั้งยังเป็นผู้ที่เลี้ยงดูดิฉันอย่างดี โดยไม่สนใจว่าคนอื่นจะ ตำหนิติเตียนอย่างไร แต่สิ่งที่ดิฉันตอบแทนเขานั้นกลับตรงกันข้าม แม้จะไม่ตั้งใจก็ตาม
ฟ. เป็นคนที่อยู่ในศีลในธรรมอย่างมาก เป็นบุคคลที่ได้รับการยอมรับและการยกย่องจากชาวบ้าน ที่มี ผ้าเหลืองและศาสนาคุ้มครอง มีชีวิตที่สงบสุขปราศจากทุกร้อนใดๆ
เมื่อเขาลาสิกขาบทมาดูแลพ่อที่ป่วยและตายไป เขาตัดสินใจที่จะรับเลี้ยงดูเมียพ่อ ซึ่งก็คือ “ฉัน” นั่นเอง เพราะความเป็นคนดีมีมโนธรรมของเขา แม้จะมีคนท้วงติง แต่เขาก็ยังเชื่อว่า เขาทำดีที่สุดแล้ว จากเหตุการณ์นี้ จึงเสมือนมีพายุลูกใหญ่โหมกระหน่ำใส่ชีวิตเขา พัดพาทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเคยได้รับ ทำลายความสงบสุขของ เขาไปจนหมดสิ้น เพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆ “ความเชื่อ” ของมติสังคมที่ไม่คำนึงถึง “ความจริง” สามารถเข้ามามี อิทธิพลและเปลี่ยนแปลงชีวิตของ ฟ. ไปอย่างสิ้นเชิง ซึ่งดิฉันได้รู้ซึ้งว่า ความเชื่อเป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงยากที่สุด ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ตาม ผ่านเรื่องของชายหนุ่มชื่อ ฟ.
ฟ.ตกเป็นเหยื่อของสังคม(ชาวบ้าน)ที่น่าเวทนาที่สุด เขาถูกความอยุติธรรมและอำนาจมืดของชาวบ้าน เข้าริดรอนสิทธิความเสมอภาคทางชนชั้น เขาเปรียบดั่งสัตว์เดรัจฉานในสายตาทุกคู่ของคนในหมู่บ้าน ที่ที่เคย เป็นเหมือนบ้านที่เขาเคยอยู่อย่างอบอุ่นใจกลับร้อนรุ่มไปหมด
การที่ ฟ.เป็นผู้ถูกกระทำมาโดยตลอด เขาทุกข์ทรมาน พยายามคลำหาทางเพื่อพ้นทุกข์หลากหลายวิธี
จนในที่สุดเขาเลือกที่จะใช้สุราในการแก้ปัญหา และท้ายที่สุดสิ่งนี้ก็ได้นำพาเขาไปสู่ความตาย
“ความจริง” คืออะไร แล้วอะไรที่ทำให้ดิฉันออกมาเรียกร้องความยุติธรรมให้กับผู้ชายคนนี้ แม้เวลาจะ ผ่านไปนานถึงห้าปีแล้ว ดิฉันอยากบอกว่า หลังจากที่เขาตาย ดิฉันถูกส่งตัวไปอยู่โรงพยาบาลฟื้นฟูสภาพจิต ครอบครัวและญาติที่แท้จริงของดิฉัน ได้ออกตามหาดิฉันและส่งดิฉันเข้ารักษาตัวจนหายเป็นปกติ มีใบรับรอง จากแพทย์ผู้รักษาอย่างถูกต้อง ซึ่งสิ่งแรกที่ดิฉันต้องการทำหลังจากหายดีคือ เรียกร้องความบริสุทธิ์เพื่อ ฟ. ชายหนุ่มที่แสนโชคร้ายคนนี้ ด้วยสติสัมปชัญญะแรกที่ครบถ้วนของดิฉัน
ประเด็นแรกที่ยังคงติดใจทุกคน คงหนีไม่พ้นเรื่องที่ว่า “ดิฉันกับฟ.นั้นเคยมีอะไรกันอย่างที่ชาวบ้านลือ หรือไม่” ดิฉันขอสาบานว่า เขาเป็นสุภาพบุรุษมาก ไม่ว่าดิฉันจะเคยทำตัวขาดสติหรือยั่วยวนเขา อย่างเช่น ตอนที่ดิฉันไปเปิดหน้าอกให้ครูปรีชาดู ฟ.ก็เรียกดิฉันไปดุด่าและบอกว่าอย่าทำอีก ไม่ใช่เพราะเขาหึงหวงดิฉัน แต่เขาแค่เป็นห่วงและเพียงต้องการจะปกป้องดิฉัน เขาไม่เคยฉวยโอกาสทำอะไรให้ฉันต้องเสียหายเลยแม้แต่ น้อย มิหนำเขายังพยายามที่จะหลีกเลี่ยงเสียด้วยซ้ำ เเละสิ่งสำคัญที่หลายคนอาจจะไม่รู้คือเขากับฉันไม่เคย นอนมุ้งเดียวเลย ฉันคิดว่าคงไม่มีผู้ชายคนไหนอีกแล้วที่จะสามารถเป็นสุภาพบุรุษได้มากถึงเพียงนี้
ทุกๆวันเขาจะตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อไปทำงานทั้งที่โรงเรียนและบ้านของครูใหญ่ เขาไม่เคยปฏิเสธความยาก ลำบากที่เขาได้รับเลย อีกทั้งเขายังอาสาไปจัดหาอาหารกลางวันให้กับครูทุกคนในโรงเรียน โดยไม่หวังสิ่งตอบ แทนใดๆ และทำทุกอย่างเพื่อคนอื่นมาตลอดชีวิตของเขา
สุดท้ายนี้ ฉันหวังว่าการที่ฉันได้เปิดเผยความเป็นจริงอีกด้าน จะสามารถเปลี่ยนมุมมองความคิดของ ทุกคนที่มีต่อ ฟ. ให้ตระหนักถึงการมองคนที่จิตใจใช่เปลือกนอก ควรเรียนรู้ที่จะค้นหาความจริง ก่อนที่จะตัดสิน ผู้อื่น เพราะทุกคนอาจจะไม่มีวันรู้เลยว่า การกระทำของเราที่ขาดสติและเหตุผล จะสามารถทำลายคนคนนึง ได้อย่างเยือกเย็นและทุกข์ทรมานแสนสาหัสเพียงใด
ปล. กระทู้นี้คงเป็นกระทู้แรกและกระทู้เดียวของฉัน หากมีข้อผิดพลาดหรือข้อบกพร่องประการใด ดิฉันต้องขอ อภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย
ขอบคุณค่ะ
ส.