ร้องไห้ไม่ยอมหยุดตอนอยู่คนเดียว

ในบ้านของเราเป็นครอบครัวที่มีน้า ยาย ลุง เรา แม่ อาศัยในบ้านหลังเดียวกัน ซึ่งนิสัยของคนในบ้านเราจะแปลกมากเพราะเขาชอบนินทาว่าร้ายแม่เราเสมอ เขาจะหาเรื่องมาพูดให้แม่เราเสียหาย ทั้งๆที่ความจริงแทบไม่มีเล

เราอยากออกงานมากทั้งๆที่พึ่งทำได้2อาทิตย์ เราทำไม่ได้เลย เขาก่อสอนไม่รุ้เรื่องเราพยายามจะรับแล้วแต่ไม่เข้าหัวเลยมีทั้ง สอบทุกๆวันงานก่อต้องทำ เอกสารก่อไม่มีให้ดูเรารู้ตัวเองว่าไม่ไหวยอมแพ้ เราควรจะแจ้

อยู่ดีๆก็เศร้า เหงา ท้อ เหนื่อยมากๆ เรารู้สึกเฉยๆกับทุกๆอย่าง เป็นเพราะเราอยู่กับตัวเองมากไปรึป่าวคะเลยทำให้มีเรื่องคิดมากมาย อยากร้องไห้แต่ร้องไม่ออกเป็นเพราะเราจุกอะไรรึป่าวคะ อาการอยู่ดีๆก็เศร้าอยา

พอดีเราพึ่งสังเกตตัวเองมาได้สักพักแล้วว่า.. เรามักจะต้องเสียน้ำตาร้องไห้ทุกๆเดือน รวมๆแล้วในปีที่ผ่านมาก็แทบทั้งปีเลยค่ะ เรากังวลว่ามันกำลังเป็นบ่อเกิดโรคซึมเศร้า หรือสภาพจิตใจเรากำลังมีปัญหาหรือเปล่า

ตามกัวกท.เลยค่ะ เชื่อว่าคนส่วนใหญ่ พอมีเงินเดือน มีรายได้มากขึ้น มักมีค่าใช้จ่ายมากขึ้น จากการต้องการ เปลี่ยนไลฟ์สไตล์ เปลี่ยนคุณภาพชีวิต ให้ดีขึ้นในทุกๆด้าน สร้างภาพลักษณ์ ความสะดวกสบาย ใช้จ่ายสิ่ง

สวัสดีคะเรามีลูกสาววัย5เดือนเราถนุนถนอมเค้ามากเพราะเค้าคือลูกคนแรกของเราจนวันนี้วันที่เราร้องไห้เป็นบ้าแทบเสียสติเราทะเลาะกับพ่อของน้องเราพิมพ์ทั้งน้ำตาถ้าใครได้อ่านกะทู้นี้ด่าเราได้นะคะเรายังเกียจตัว

เรื่องเจอเรื่องร้ายๆแย่ๆ มาเราโดนโกงเงิน จนแทบหมดตัว ความฝันของเราคือเราอยากมีเงินเก็บไว้ซัพพอร์ตครอบครัว อยากกินอะไรก็ได้กิน อยากให้แม่เราสบาย ทุกวันนี้จะคิดอะไรก็ยังคิดแล้วคิดอีก มันน้อยใจชีวิตตัวเอ

ถ้าเรารู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่า เป็นตัวปัญหาทำไรในสิ่งที่เราหวังดีแต่เค้ากับมองว่าเราสร้างปัญหา บางทีเราก็เหนื่อยที่จะอยู่ต่อจริงๆนะ หรือถ้าสิ้นเราไปทุกๆคมีความสุข

ตรงตามหัวข้อกระทู้เลยว่า “เมื่อไหร่ที่เราควรพบจิตแพทย์” ไม่รู้ว่าคำตอบอยู่ในคำถามหรือไม่ แต่มันเป็นคำถามที่ดังอยู่ในหัวมานานมากๆแล้ว นานมากจนนึกไม่ออกแล้วว่าเราเริ่มมีความคิดนี้ตั้งแต่เมื่

คือช่วงนี้ผมเรียนอยู่ปี4คณะออกแบบครับ ผมเครียดมากกับธีสิสตอนแรกที่ทำก็ไม่คิดว่ามันจะยากขนาดนี้ ทุกวันนี้เครียดเหมือนไม่อยากตื่นขึ้นมาทำเลยครับ ปีสุดท้ายแล้ว มีความคิดที่อยากดรอปแล้วเริ่มใหม่แต่คนรอบ