ก็ตามหัวข้อเลยค่ะ
ขอเล่าชีวิตก่อนเลยนะคะ ที่ทำให้เป็นสาเหตุ คือเราเป็นคนที่เคยมีฐานะที่ดี แต่ที่บ้านล้มละลาย ตั้งแต่ไม่จบ มอ ปลาย เราก็หาตังเรียนเอง มีปัญหาอะไรก็ไม่รู้จะปรึกษาใคร แล้วเราก็รู้สึกว่าเหมือนเราอยู่คนเดียวมาตลอด เวลาเราเดือดร้อนอะไรก็ไม่เคยคิดจะเดือดร้อนครอบครัวเลย แล้วทางนั้นก็ไม่ได้ถามอะไรว่าเราไหวรึป่าว หรือว่า เป็นยังไง ก็มีแต่มาขอเงินเรื่อยๆ เราบอกเราไม่มี ก็ยังจะเอาให้ได้ แล้วบอกจะหามาคืนให้ แต่ก็หาย
เป็นแบบนี้ อยู่บ่อย แต่เราก็คำนึงตลอดว่าเขาคือคนให้ชีวิตเรา และตอนนี้เราจนจะจบแล้ว อีก 2 เดือน แต่เราก็ไม่อยากไปงานพราะมันมีหลายสาเหตุ มาก ที่ทำให้รู้สึก ไม่สบายใจมากๆ เราไม่รู้จะไปรับแล้ว จะมีใครมาภูมิใจอะไรด้วยมั้ย ทุกวันนี้ เราเจออะไรแย่มา เยอะ มากๆ จนไม่มีความภูมิใจในตัวเองเลย มันไม่มีเหลืออะไรเลยไง แต่เราคิดนะว่า เราจะพยายามตัดใจไม่ให้ตังเขาแล้ว แต่จะขอเวลาเก็บ เพื่อให้เราได้ลืมตาอ้าปาก และ ให้เขาเลยเป็นก้อน นั่นแหละ ที่คิดไว้ นี่แหละ ที่ยังทำให้ยังมีชีวิตอยู่จนถึงทุกวันนี้ ก็เพราะเขา สุดท้าย ก็อยากได้คำปรึกษาค่ะ ว่าควรไปรับดีมั้ย
แปลกไหม ถ้าไม่ไปรับปริญญา
ขอเล่าชีวิตก่อนเลยนะคะ ที่ทำให้เป็นสาเหตุ คือเราเป็นคนที่เคยมีฐานะที่ดี แต่ที่บ้านล้มละลาย ตั้งแต่ไม่จบ มอ ปลาย เราก็หาตังเรียนเอง มีปัญหาอะไรก็ไม่รู้จะปรึกษาใคร แล้วเราก็รู้สึกว่าเหมือนเราอยู่คนเดียวมาตลอด เวลาเราเดือดร้อนอะไรก็ไม่เคยคิดจะเดือดร้อนครอบครัวเลย แล้วทางนั้นก็ไม่ได้ถามอะไรว่าเราไหวรึป่าว หรือว่า เป็นยังไง ก็มีแต่มาขอเงินเรื่อยๆ เราบอกเราไม่มี ก็ยังจะเอาให้ได้ แล้วบอกจะหามาคืนให้ แต่ก็หาย
เป็นแบบนี้ อยู่บ่อย แต่เราก็คำนึงตลอดว่าเขาคือคนให้ชีวิตเรา และตอนนี้เราจนจะจบแล้ว อีก 2 เดือน แต่เราก็ไม่อยากไปงานพราะมันมีหลายสาเหตุ มาก ที่ทำให้รู้สึก ไม่สบายใจมากๆ เราไม่รู้จะไปรับแล้ว จะมีใครมาภูมิใจอะไรด้วยมั้ย ทุกวันนี้ เราเจออะไรแย่มา เยอะ มากๆ จนไม่มีความภูมิใจในตัวเองเลย มันไม่มีเหลืออะไรเลยไง แต่เราคิดนะว่า เราจะพยายามตัดใจไม่ให้ตังเขาแล้ว แต่จะขอเวลาเก็บ เพื่อให้เราได้ลืมตาอ้าปาก และ ให้เขาเลยเป็นก้อน นั่นแหละ ที่คิดไว้ นี่แหละ ที่ยังทำให้ยังมีชีวิตอยู่จนถึงทุกวันนี้ ก็เพราะเขา สุดท้าย ก็อยากได้คำปรึกษาค่ะ ว่าควรไปรับดีมั้ย