เรื่องจริงของคน(แอบ)รักเพื่อน

สวัสดีครับ ผมขอเรียกตัวเองว่า อ นะครับ ผมเรียนอยู่โรงเรียนหนึ่ง เป็นโรงเรียนค่อนข้างใหญ่ ผมเป็นผู้ชายตัวเล็ก ๆ ผิวขาว(ใครก็ว่าเหมือนผู้หญิง) ครับ ผมแอบชอบรุ่นพี่คนหนึ่งตอนนั้นผมอยู่ ม.1 เขาเป็นคนสวยมากเลยครับ(ในสายตาผม)ตัวพี่ ป. ค่อนข้างเล็กเตี้ยเท่าผมเนี่ยแหละ ทีนี้ผมอะทักไปคุยกะรุ่นพี่คนนั้น พี่ ป.ก็น่ารักมากรับแอดผมในเฟซบุ๊กด้วย ผมก็เลยพูดทำนองว่าผมชอบพี่นะไรงี้...จนกระทั่งพี่เขาก็บอกว่า ถ้ามีคนรอพี่มาก่อนน้องล่ะ น้องจะยังชอบพี่ไหม ผมก็ให้สัญญาไปว่า ผมก็ยังชอบอยู่นะ ถ้ามีคนรอพี่มานานแล้ว ผมรอพี่ซัก 5 ปีเลยมั้ย หลังจากนั้นผมก็ไม่เคยมีใครไม่เคยอยากรักใครเลย จนกระทั่งผมขึ้น ม.2 เพื่อนหลายคนที่อยู่ด้วยกันตอน ม. 1 ก็ยังอยู่ด้วยกันตอน ม.2 เกือบครบ จนกระทั่งมีวันนึง ผมนั่งเรียนอยู่ดี ๆ ผมก็รู้สึกว่าเพื่อนคนนั้นอะมองผม พอผมมองมันกลับมันก็เบนสายตาไปทางอื่น เป็นยังงี้ประมาณกี่วันไม่รู้ แต่พอผมรู้ตัวอีกที ผมก็ไม่กล้าอยู่ใกล้ ไม่กล้ามองตาเพื่อนคนนั้นเลย เวลาอยู่ใกล้ ใจจะสั่น เวลามองตา จะเขินแรงมากผมก็เก็บความรู้สึกนั้นเอาไว้ไม่บอกใคร ผมพยายามพูดกับตัวเองเสมอว่า เป็นไปไม่ได้ที่จะชอบมัน มันก็แค่รู้สึกอะไรด้วยนิด ๆ จนกระทั่งเวลาผ่านไป ความรู้สึกที่ไม่กล้าอยู่ใกล้ ความรู้สึกที่ไม่กล้ามองตา มันก็ไม่ยอมหายไปสักทีจนผมแน่ใจแล้วว่าผมน่าจะชอบมัน แต่ก็แปลกทั้งที่มันเป็นผู้ชาย แถมยังมีแฟนอยู่แล้ว ทำไมผมถึงชอบมันได้ แต่ผมขอบอกเลยนะว่าผมชอบแต่มันคนเดียว ถ้าไม่ใช่มันให้ผมไปอยู่ใกล้ผู้ชายคนไหนผมก็ไม่ชอบ แต่เรื่องแปลกกว่านั้นก็คือ เวลาผมเดินผ่านรุ่นพี่ ป. ผมจะรู้สึกดี รู้สึกเขิน รู้สึกชอบพี่ ป. มาก แต่พอผมนั่งเรียนอยู่ในห้อง ได้เจอผู้ชายคนนั้นตลอดเวลา ผมก็รู้สึกเขินแบบมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกของมาก แต่มีอยู่ช่วงหนึ่งตอนสอบปลายภาค โชคหรืออะไรไม่รู้ที่ชื่อจริงมันกับชื่อจริงผม ขึ้นต้นด้วยอักษร ภ. เหมือนกัน มันเลยอยู่เลขที่ก่อนหน้าผม พอนั่งสอบมันก็นั่งอยู่หน้าผม เวลาสอบเสร็จแล้วรอครูเดินเก็บกระดาษคำตอบ มันก็มักจะเผาผมโดยการหันมามองตาหวาน ๆ ใส่ หันมาเล่นด้วยแบบ ผมเกลียดสายตามัน สายตามันทำให้ผมไม่มีแรง ผมไม่รู้หรอกว่ามันรู้ไหมว่าผมชอบมันหรือเปล่า เพราะผมไม่เคยแสดงออกเลยสักนิดว่าผมชอบมัน ผมก็แค่หลับตามันเวลามันมองตา เดินออกห่างมันเวลามันมาใกล้ หันไปยิ้มคนเดียวเวลามันยิ้มใส่ ที่นี้ตลอดวันสอบสามวัน มันก็ทำอย่างนี้จนผมแทบไม่มีแรงหาคำตอบ วันสอบปลายภาคตอน ม.2 เทอม 1 เลยเป็นวันที่ผมรู้สึกดีที่สุด
หลังจากปิดเทอมจนเปิดเทอม วันแรกที่ผมเห็นหน้ามัน ความรู้สึกเดิมก็ยังอยู่ ก็เหมือนกัน เวลาผมเห็นหน้ารุ่นพี่ความรู้สึกเดิมก็ไม่จางหาย จนกระทั่งมีวันหนึ่งเป็นวันเกิดรุ่นพี่ ป. ผมก็เลยจะเอาของขวัญไปให้ (ตอนกลับบ้าน) ไปนั่งรอพี่เขาประมาณ 15:40 กว่า ๆ นั่งรอยังไงเหรอ นั่งรอในขณะที่เดือนมกราคมยังหนาวอยู่ นั่งรอโดยที่ให้ลมพัดมาใส่ตัวเสื้อกันหนาวก็ไม่ได้ใส่ นั่งรอจนกระทั่งเวลา 16:30 กว่า ๆ พี่เขาลงมา ผมก็ยื่นของขวัญให้(เขินมากกกกก) แล้วทีนี้ผมก็คิดว่า ผมไม่เคยทำให้ใครขนาดนี้เลยนะ กับการที่ต้องมานั่งตากลมหนาวเพื่อรอให้ของขวัญพี่ ป. จนกระทั่งมาถึงวันนี้วันที่ 17 มกราคม 2561 เป็นวันครบรอบ 1 ปี 1 เดือนของ เพื่อน ที่ผมแอบชอบ กับแฟนของเขา อันที่จริงมันครบรอบตั้งแต่เมื่อวานละ ผมเห็นเขาลงสตอร์รี่ในเฟซบุ๊กอะ หูยยย เห็นแล้วสิ่งที่คิดในใจก็ ยินดีด้วยนะ ผมคงแอบชอบมันต่อไป ส่วนรุ่นพี่ ป. ผมรักพี่นะ แต่ว่าพี่ไม่รักผม ผมก็คงรักพี่ต่อไป...
#ปล. อันนี้เรื่องจริงจากชีวิตผมเลยนะครับ ผมชื่อย่อ อ. ส่วนรุ่นพี่ นามสกุลเขาขึ้นต้นด้วย ป.  เฮ้อออออออ พิมพ์มาเยอะถ้าคำไหนตกต้องขอโทษด้วยนะครับ