ความรู้สึก ความนึกคิดปรุ่งแต่งนานาจิตตัง เป็นสิ่งสมมติไหม

เมื่อนักตำรา นักศึกษาพระไตรปิฎกเอง กลับไม่เข้าใจ การดับของจิต แท้จริงหมายถึงอะไร แล้วศาสนาจะสืบทอดต่อไปยังรุ่นหลังๆได้อย่างไร เช่น อายตนทางหูดับ นักตำราจะเข้าใจไปว่า ไม่ได้ยินเสียง ทั้งที่ความจริงในค

สมถะ วิปัสสนา ไปนึกคำภาวนา จะเป็นบัญญัติ ไม่เห็นตามความเป็นจริง เช่น นั่งสมาธิ ท่องพุท ลมหายใจเข้า ท่องโธ  ลมหายใจออก เป็นคำบัญญัติ พอจิตเป็นสมาธิ คำว่าพุท โธ ดับไป เราเริ่มเห็นปรม้ตถ์ คือเห็นกาย

๙๗] คำว่า กุสโล สพฺพธมฺมานํ ความว่า เป็นผู้ฉลาดในธรรมทั้งปวงว่า สังขาร ทั้งปวงไม่เที่ยง ... สังขารทั้งปวงเป็นทุกข์ ... ธรรมทั้งปวงเป็นอนัตตา ... เพราะอวิชชาเป็นปัจจัย จึงมีสังขาร ฯลฯ สิ่งใดสิ่งหนึ่งมี

อารมณ์ เป็นสภาพธรรมที่ จิต หลงยึดถือเอาเข้ามาเป็นสมบัติของตนเอง ด้วยความสำคัญผิด เพราะความจริงนั้น อารมณ์ เป็นเพียงเงา และความรู้สึกที่มีต่อวัตถุหรือสิ่งที่อาศัยวัตถุเกิดขึ้นทั้งนั้น ล้วนแล้วแต่เกิดจา

ในคณะที่มีขันธ์5 ดำรงชีวิตอยู่ เมื่ออารมณ์สัญจรมา จิตจะรับรู้อารมณ์ เพียงแค่รู้ ไม่มีเจตนาปรุงแต่งใดๆทั้งสิ้น รู้แล้ว ปล่อยวางไม่ยึดถือในอารมณ์!!! เป็นอยู่อย่างนี้ตลอดเวลา รู้แล้ว ปล่อยวาง รู้แล้ว ปล่

ธรรมจักษุ หรือ ดวงตาเห็นธรรมที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงโดยสรุปไว้ก็คือ "สิ่งใดมีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดา สิ่งนั้นล้วนมีความดับไปเป็นธรรมดา" คือเมื่อใครได้ฟังธรรมะของพระพุทธเจ้าจนเกิดความเห็นแจ้งแล

ชาวพุทธที่ไม่ได้ศึกษาหลักคำสอนของพระพุทธเจ้าให้เข้าใจอย่างถูกต้อง ก็จะมีความเชื่อกัน (ผิดๆ) ว่า การเจริญวิปัสสนาหรือการพิจารณาธรรมนั้น คือการคิดพิจารณาไปตามความเชื่อที่เรามีอยู่ หรือคิดตามที่ตำราบันทึ