ผมรู้สึกทรมานกับสิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่มาก ผมเป็นคนคิดมากกับทุกๆเรื่อง ไม่ว่าจะเรื่องเรียน เรื่องการใช้ชีวิต ความคิดมากมันส่งผลกระทบกับชีวิตผมมาก เวลาที่จะทำอะไรผมมักจะคิดเยอะตลอด อย่างเช่น รีดผ้า ผมก็จะคิดตลอดว่ารีดแค่นี้พอหรือยังนะ? มันเรียบหรือยัง? ผมก็รีดซ้ำไปซ้ำมา รีดแค่เสื้อตัวเดียวยังเกือบ30นาที ยิ่งเรื่องการเรียน ความคิดมากมันส่งผลกับผมมาก ผมให้เวลาในการทำงานงานนึงที่อาจารย์มอบหมายนานมาก งานบางงานง่ายๆผมใช้เวลาทำเป็นวันๆ ในขณะที่เพื่อนใช้เวลาทำกันชม.-2ชม.เท่านั้น ผมไม่ใช่คนที่ด้อยกว่าเพื่อนเลย แต่ทำไมผมทำไม่ได้อย่างคนอื่นเขา เพื่อนเขาก็ทำงานไม่ได้ดีเด่นอะไรมากมาย แต่ผมก็กังวลตลอดกลัวว่างานที่ผมทำจะไม่ดีแบบของเพื่อน ทุกครั้งที่ทำงานในหัวมันจะต้องตั้งมาตรฐานกับงานสูงมาก จะต้องทำออกมาให้ดี มันทำให้ผมใช้ความคิดกับงาน คิดเยอะ คิดมาก คิดนู้น คิดนี่ นานมากกว่างานหนึ่งงานจะเสร็จ งานออกมามันก็ดีจริงบางงานมันดีกว่าที่เพื่อนทำด้วยซ้ำ แต่ผมรู้สึกไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้เลย ผมใช้เวลากับงานงานนึงนานเกินไป บางทีทำงาน อ่านหนังสืออย่างเดียว ก็หมดวันไม่มีเวลาไปทำอย่างอื่นแล้ว สรุปคือ ผมอยากเปลี่ยนตัวเองครับ ผมอยากเป็นคนที่ไม่คิดอะไรเยอะแยะ ผมอยากทำงานทำอะไรต่อมิอะไรให้มันเสร็จได้รวดเร็วเหมือนคนอื่นเขาบ้าง ผมเหนื่อยมากกับสิ่งที่ตัวเองเป็น ผมพยายามที่จะเปลี่ยนตัวเองแล้ว พยายามไม่คิดอะไรเยอะแล้ว แต่ทุกครั้งที่ทำงานความคิด ความกังวล ความคิดด้านลบต่างๆมันก็ผุดเข้ามาในหัวตลอดเลย หรือมันจะกลายเป็นสันดานไปแล้ว? คนเรานี่สามารถที่จะเปลี่ยนตัวเองเป็นคนใหม่ได้ไหมครับ? ผมขอคำแนะนำดีๆจากเพื่อนๆ พี่ๆ ทุกคนหน่อยครับ ผมไม่อยากเป็นแบบนี้แล้ว ผมเหนื่อย ผมคิดมากทุกวัน ผมทรมานครับ
เกลียดในสิ่งที่ตัวเองเป็น