สงสารแม่ค่ะ

เราก็เป็นวัยรุ่นคนนึงที่ตั้งแต่เด็กๆ จะเห็นแม่ทำงานหนักตลอด ทั้งทำงานที่ร้านค้าที่คุณพ่อเปิดไว้แล้วก็เลี้ยงลูกอีกหลายคน ตั้งแต่เด็กเราพี่น้องก็สนิทกับแม่มาตลอดเพราะวันๆนึงไม่ค่อยได้เจอพ่อ ถ้าเจอก็คือตอนเราออกไปเรียน เค้าจะนอนอยู่โซฟาเพราะกลับมาแล้วเมา แต่ก็ไม่ค่อยได้คุยกันอยู่ดี ตั้งแต่เด็กๆก็เห็นพ่อกับแม่ทะเลาะกันบ่อยมาก เห็นแม่นั่งร้องไห้ไม่รู้กี่ครั้ง เคยสงสัยว่าทำไมแม่ต้องทนขนาดนี้ จนกระทั่งวันนึงตอนเราโตขึ้นมาเป็นวัยรุ่นอีกหน่อย เราก็รู้ว่าพ่อเค้าแอบไปมีลูกไว้กับเมียน้อย ตอนแรกเราก็คิดว่าเรารู้แค่พี่น้องค่ะ แล้วแม่ไม่รู้ เพราะวันๆ แม่ก็ไม่ค่อยได้ออกไปเที่ยวไหน คือทำงานทั้งวันอ่ะค่ะ ตอนแรกๆเราก็ร้องไห้ แล้วจังหวัดเราเป็นจังหวัดเล็กๆอ่ะค่ะ เค้ารู้กันทั่วเมือง
เราก็อายมากจริงๆ เราผิดหวังในตัวพ่อมาก แต่เราก็ไม่เคยพูดออกไป แล้ววันนึงเราก้มีโอกาสได้คุยกะแม่เรื่องนี้ เค้าก็บอกว่าเค้ารู้อยู่แล้ว แต่แปลกนะคะที่แม่ไม่ร้องไห้เลย แต่เรารู้ว่าเค้าก็เสียใจมาก จากที่เราพอจะทำใจได้แล้ว มันก็กลับมาเจ็บอีกครั้งค่ะ คือเราเจ็บที่เห็นผู้หญิงคนนึงทำไมต้องทนขนาดนี้ คือแม่ยอมพ่อทุกอย่าง แม่พูดอะไร ทำอะไรก็ผิดหมด ทั้งๆที่แม่ทั้งเลี้ยงพวกหนูมา ทั้งทำแต่งาน ไม่ค่อยได้ไปเที่ยวเลย แต่เค้าก็ไม่เคยจากพ่อไปไหนเลย เรางงว่าแม่ทนได้ไงกับการต้องมาเป็นที่รองรับอารมณ์เสียๆของพ่อทุกวันเวลากลับบ้าน กับการที่พ่อเอาเงินที่แม่ทำงานหามาให้ลูกใช้ แต่พ่อกลับเอาไปเลี้ยงเด็กวัยรุ่นคนอื่นที่รุ่นราวคราวเดียวกับลูก ในความรู้สึกเราคือเราผิดหวังในตัวพ่อมากค่ะ จากมุมมองคนอื่นมองเข้ามาบ้านเราจะดูอบอุ่นมาก ใครจะรู้ว่าจริงๆมันแย่แค่ไหน สิ่งที่เราเจ็บ มันไม่ได้เจ็บให้ตัวเองค่ะ เราเจ็บแทนแม่จริงๆ ที่ต้องทนมาหลายสิบปีเพื่อลูก ถ้าเป็นพี่ๆจะทำไงคะ เลิกกับพ่อแล้วหาทางแก้กับธุรกิจทีหลังหรือว่าทนต่อไป อันนี้ถามหาทางออกจริงๆนะคะ ที่เรามาก้เล่าคร่าวๆ จริงๆรายละเอียดมันเยอะมากจริงๆ ช่วยตอบหน่อยนะคะ