สุดท้ายก็คำพูดเดิมๆ

รักจนเจ็บและชินไปเอง

หวัดดีครับ อยากบ่นเฉยๆ กับเรื่องความรักนะ อาจจะดูงี่เง่าแต่ใครที่เคยมีความรักแล้วก็ย่อมรู้ดีถึงความ สมหวัง ผิดหวังผมเป็นเกย์นะครับ ต้องบอกไว้ก่อน อายุ 21 ปีนี้ หน้าตาถ้าจัดประเภทหล่อสุดเป็น ดารา เช่น สนยุกต์ เกรด A+ เราก็หน้าประมาณเกรด B ครับ ต้องบอกไว้ก่อนเพราะโลกของเกย์หน้าตามาก่อนอันดับแรก หุ่นอันดับสอง เงินอันดับสาม นิสัยกับอื่นๆ รองๆลงมาเล็กน้อยมากครับ เผื่อคุณผู้หญิง คุณผู้ชายจะไม่เข้าใจธรรมชาติของเกย์นะ ผมมีแฟนมาก็หลายคน แต่สุดท้ายประโยคเดิมที่ได้ยินจะวกกลับเข้ามาให้ได้ยินซ้ำๆ"เราไปกันไม่ได้" "เป็นพี่น้องกันเถอะ" คืออยากบอกนะครับ เหมือนเราซื้อของเปรียบดังซื้อใจกันแล้ว ใช้แล้วไม่พอใจจะคืนของหน้าด้านๆแบบนี้เหรอครับ ถ้ามันมีปัญหาจากการผลิตเหมือนเราไม่ดี อันนี้คืนก็ยังมีเหตุผล แต่การคืนความรักที่ให้ไปนั้นด้วยเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้น เราก็เจ็บครับ ซ้ำๆ แบบนี้หลายสิบครั้ง จนในที่สุด จุดๆ นึงเราก็ชาไปแล้วโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้สึกถึงความรักอีกต่อไป เราเฉยๆแล้วครับกับการโดนด่า โดนทิ้ง เราไม่ร้องไห้ ไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว อยากไปก็ไปครับ ไลน์มาบอกก็จะลบออกไป เราไม่ร้องไห้นะ แต่ในใจก็แอบใจหายว่า เอาอีกละ หายไปอีกคนนึง แค่นั้น จนตอนนี้เราทำตัวไม่ถูกละครับ เคยมีแฟนตอนแรกสุดอายุ 17 โดนด่าว่าน่ารำคาญ เซ้าซี้ จนคนล่าสุดพึ่งตกลงจะคบกันได้ 2 วัน มาบอกประโยคเดิมครับ เป็นพี่น้องกันเถอะ เราคงไปกันไม่ได้ ในใจคิดนะครับ ไปกันไม่ได้แล้วมาคุยทำไมทีแรก คือเริ่มหงุดหงิดครับกับความไม่สมเหตุสมผลแต่เราก็เฉยๆครับ เราถามเลยลบไลน์ไหมจะได้ไม่เสียเวลาหาคนใหม่ เขาก็ตอบว่า ไม่ลบ โอเคครับ ผมลบเอง จบ ผมแค่คิดว่าผมเองชีวิตไม่ได้แย่นะครับ ไม่ได้จน ไม่ได้ขี้เหร่ ไม่ได้ ไม่เที่ยวกลางคืนที่อโคจร เรียนอยู่มหาลัยรัฐ คณะศิลปกรรมแห่งหนึ่ง Top 3  ประเทศ คือเราเป็นคนรักดีนะครับ เพราะเราอยากตั้งตัวได้เร็วๆ เลยขยันตั้งใจ แต่ทำไมฟ้าไม่เห็นใจเรา ส่งคู่ที่เขารับเราได้มาดามหัวใจบ้างนะ