ขอเล่าตั้งแต่แรกเลยครับ ผมอยู่กรุงเทพฯ ได้ประมาณ 15 ปีแล้ว แต่ก็จะกลับบ้านที่ภูเก็ต เป็นบางครั้ง ปีละประมาณ 2 ครั้ง ซึ่งในครั้งล่าสุด ได้มีโอกาสกลับไป และได้เข้าไปเยี่ยมเยือนครูสอนมัธยมที่ยังติดต่อ กันตลอด พร้อมกับผมจำเป็นต้องทำรายงานสัมภาษณ์ครูโรงเรียนต่าง ๆ พร้อมกับสัมภาษณ์นักเรียน ทำให้ผมเลือกโรงเรียนที่เคยเรียนซะเลย เมื่อสัมภาษณ์ครูครบ 3 คน ก็เริ่มสัมภาษณ์นักเรียนต่อ เนื่องจากเริ่มเย็นแล้ว สัมภาษณ์นักเรียนได้คนเดียว ผมก็คิดว่าจะกลับ แล้วมาสัมภาษณ์ใหม่ในวันอื่น แต่โชคดี ผมเจอครูอีกท่านที่สนิท และครูเห็นนักเรียนสองคนนั่งอยู่ นึงเดินจูงมือผมเข้าไปหา และขอความร่วมมือเป็นผู้ให้สัมภาษณ์ ซึ่งทั้ง 2 คนก็ให้ความร่วมมือดี จากการสัมภาษณ์ A ผ่านไปด้วยดี ผมก็ทำตามหน้าที่ไปตามปกติ กลับบ้านมาถอดเทป เขียนรายงาน แล้ววันรุ่งขึ้นผมได้มีโอกาสไปนั่งทานเค้กริมทะเลร้านหนึ่ง บรรยากาศดี ตอนเย็น ๆ นั่งดูพระอาทิตย์ตก ผมก็เลยนึกขึ้นว่า น่าจะซื้อขนมไปฝากคนที่เราไปสัมภาษณ์เป็นการขอบคุณ สำหรับทุกคนที่ให้ความช่วยเหลือ (ด้วยไม่คิดว่า มันจะกลับกลายมาเป็นปัญหาหัวใจครั้งหนึ่งในชีวิต)
ผมได้มีการส่งข้อความคุยกับน้อง A มานิดหน่อยเรื่องการเรียน โดยที่เราก็ไม่คิดอะไรเกินเลยไปมากกว่านั้น วันรุ่งขึ้น ผมจึงรีบไปที่โรงเรียน เพราะมีนัดคุยเคสนักเรียนที่มีปัญหาอีกคนหนึ่ง ผมกำลังคุยธุระกับนักเรียนอยู่ เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน คือนักเรียนวิ่งหนีออกจากห้อง ทำห้ผมต้องวิ่งตาม ระหว่างนั้นผมเห็น A เดินมาด้วยหางตา แต่เรามีงานติดอยู่ข้างหน้า ก็เลยไม่ได้ทัก
เมื่อคุยงานเสร็จ ก็ส่งข้อความหา A เพราะผมจะนำเค้กที่ซื้อไปให้ ผมก็เดินลงจากห้องพักครูปกติ เดินลงมาได้ยินเสียงเรียก พี่ แต่ผมคิดว่าใครจะมาเรียกเราตอนนี้ พอเรียก รอบที่ 3 ผมจึงหันไป คิดว่าใช่แน่ มีคนเรียกเรา แต่ใครจะมาเรียก ไม่รู้จักใครนอกจากครูเลย
ผมหันไปเจอ A เดินตามหลังมา ผมบอกตรง ๆ เลย ผมยืนงง ทำอะไรไม่ถูก ไม่เคยสตั๊น 10 วิแบบนี้เลยครับ ความรู้สึกผมมันเปลี่ยนไป แล้วเราก็ยื่นขนมให้แบบงง ๆ เข้าใจอีกทีคือน้อง A เดินไปแล้ว คืนนั้นผมนอนไม่หลับ นั่งคิดถึง A ทั้งคืน ผมอยู่ที่สนามบิน คิดไม่ตกเรื่อง A มันแค่หลง หรือ Love a first Sight ผมเลือกที่จะบอก A แล้วคำตอบคือ A มีแฟนแล้ว ตอนนี้ผมกำลังงง สตั๊น ขอเป็นพี่ชายให้ได้ไหม แล้วพี่จะไม่ทำให้น้องเสียใจเลย พี่ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มาเกือบ 10 ปี แล้ว ผมแค่อยากดูแลน้องอยู่ห่าง ๆ อยากเป็นกำลังใจ หวังดีกับน้องเสมอ แค่อยากบอกว่าพี่คิดถึง A นะ แต่ไปโรงเรียนครั้งหน้า ผมจะทำยังไงดีครับ กลัวจะเจออีก ผมไม่รู้จะมองหน้าน้องยังไง
วันที่ผม อ้อน ผู้ชายอายุ 27 อ้อนวอนขอความรักจากเด็ก ม.6 เพราะความรักมันไม่ยอมจำกัดช่วงเวลา สถานที่ ผมแพ้มันอีกครั้ง
ผมได้มีการส่งข้อความคุยกับน้อง A มานิดหน่อยเรื่องการเรียน โดยที่เราก็ไม่คิดอะไรเกินเลยไปมากกว่านั้น วันรุ่งขึ้น ผมจึงรีบไปที่โรงเรียน เพราะมีนัดคุยเคสนักเรียนที่มีปัญหาอีกคนหนึ่ง ผมกำลังคุยธุระกับนักเรียนอยู่ เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน คือนักเรียนวิ่งหนีออกจากห้อง ทำห้ผมต้องวิ่งตาม ระหว่างนั้นผมเห็น A เดินมาด้วยหางตา แต่เรามีงานติดอยู่ข้างหน้า ก็เลยไม่ได้ทัก
เมื่อคุยงานเสร็จ ก็ส่งข้อความหา A เพราะผมจะนำเค้กที่ซื้อไปให้ ผมก็เดินลงจากห้องพักครูปกติ เดินลงมาได้ยินเสียงเรียก พี่ แต่ผมคิดว่าใครจะมาเรียกเราตอนนี้ พอเรียก รอบที่ 3 ผมจึงหันไป คิดว่าใช่แน่ มีคนเรียกเรา แต่ใครจะมาเรียก ไม่รู้จักใครนอกจากครูเลย
ผมหันไปเจอ A เดินตามหลังมา ผมบอกตรง ๆ เลย ผมยืนงง ทำอะไรไม่ถูก ไม่เคยสตั๊น 10 วิแบบนี้เลยครับ ความรู้สึกผมมันเปลี่ยนไป แล้วเราก็ยื่นขนมให้แบบงง ๆ เข้าใจอีกทีคือน้อง A เดินไปแล้ว คืนนั้นผมนอนไม่หลับ นั่งคิดถึง A ทั้งคืน ผมอยู่ที่สนามบิน คิดไม่ตกเรื่อง A มันแค่หลง หรือ Love a first Sight ผมเลือกที่จะบอก A แล้วคำตอบคือ A มีแฟนแล้ว ตอนนี้ผมกำลังงง สตั๊น ขอเป็นพี่ชายให้ได้ไหม แล้วพี่จะไม่ทำให้น้องเสียใจเลย พี่ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มาเกือบ 10 ปี แล้ว ผมแค่อยากดูแลน้องอยู่ห่าง ๆ อยากเป็นกำลังใจ หวังดีกับน้องเสมอ แค่อยากบอกว่าพี่คิดถึง A นะ แต่ไปโรงเรียนครั้งหน้า ผมจะทำยังไงดีครับ กลัวจะเจออีก ผมไม่รู้จะมองหน้าน้องยังไง