คุณครู

สวัสดีค่ะ นามสมมุติของเราคือเชอละกันนะคะ วันนี้หนูจะเล่าถึงประสบการณ์เจอคุณครูท่านหนึ่งที่ค่อนข้างเฟรนลี่ และเด็กๆมักจะขอคำปรึกษาจากครูท่านนี้ นามสมมุติคือครูเอ ครูเอสอนวิชาภาษาไทย เกริ่นก่อนนะคะว่าครูท่านนี้เคยเป็นซึมเศร้านิสัยค่อนข้างพูดตรงๆ เห็นใครทำตัวเหมือนสก้อยก้จะพูดตามตรงและจะพูดต่อหน้าคนๆนั้น ไม่รุ้ว่าเป้นเรื่องดีหรือเรื่องร้ายนะ
ตอนที่เกิดเหตุหนูอยู่ป.6 รร.เอกชน ซึ่งเป้นรร.หลักสูตรอเมริกาค่อนข้างแพง วันนั้นมีวิชาภาษาไทยเลยได้เรียนกับครูเอ
เมื่อทำงานเสร้จครูเอมักจะเล่าเรื่องชีวิตประจำวันหรือสอนนักเรียนเรื่องต่างๆ เป็นประจำ แต่วันนั้นครูเอเล่าถึงเหตุการณ์ที่ตัวเองเจอคนกำลังช่วยตัวเองขณะขับขี่จักยานซึ่งชายคนนั้นหันมายิ้มใส่ครุเอ และทุกคนก้พากันขำ(?)ก่อนที่ครูจะสบตาหนูและพูดว่า “ใช่พ่อเธอหรือป่าว” ครูเอยิ้มและหัวเราะกับมัน รวมถึงเพื่อนๆในห้อง แต่หนูไม่โอเคมากๆเลย ทำไมต้องลามปามถึงพ่อเราด้วย พ่อเราทำงานหาเงินกว่าจะจ่ายค่าเทอมแต่ครูกับพูดแบบนี้ใส่ เราเสียใจมาก แต่ไม่พูดอะไร ยิ่งช่วงนั้นเป้นช่วงที่หนูค่อนข้างอ่อนไหวง่าย หลังจากนั้นทั้งวันหนูเอาไปคิดตลอดจนถึงตอนนี้หนูพึ่งขึ้นม.1 และไม่รู้จะปล่อยวางยังไง พี่ๆช่วยหนูด้วยนะคะ