คิดถึงกันวันปีใหม่

รุ่งตะวันรับขวัญหล้า             คือสัญญาฟ้าปีใหม่
วารวันผันเวียนไป                     ค่อยคล้อยเคลื่อนสู่เดือนปี
             
     ทำเมล็ดเป็นกล้าไม้              ทำดินให้เป็นคีรี
ทำธารเป็นห้วงนที                     ให้โลกคงดำรงมา
             
     กำเนิดชีวิตใหม่                   เริ่มต้นวัยไร้เดียงสา
เรียนผ่านกาลเวลา                     ค่อยแข็งเข้มจนเต็มคน

    กี่คราที่ฟ้าใส                        ประโลมใจไม่สับสน
กี่คราที่ฟ้าหม่น                          มืดมนเหมือนไร้เดือนดาว

    รอยยิ้มที่ริมแก้ม                     น้ำตาแซมเมื่อโศกเศร้า
ทุกข์สุขคงคลุกเคล้า                   กี่เช้าเย็นก็เช่นนี้

   สิ่งใหม่หรือสิ่งเก่า                   อยู่ที่เรารู้ยินดี
แสวงค่าอันควรที่                        เฝ้าตรองตรึกอย่างลึกซึ้ง

   รุ่งตะวันรับขวัญหล้า                  เวียนมาจบครบคราหนึ่ง
ร้อยคำนี้ร่ำถึง                             มิตรนอกเรือนเพื่อนพี่น้อง

    แม้หวังสิ่งดีงาม                       ให้สบตามความที่ปอง
เพียงตนนั้นจักต้อง                       ลดละโลภและโกรธหลง

    สงบงามในความคิด                   ละจริตจิตปล่อยปลง
ธรรมจึงพึงธำรง                           รักษาท่านพ้นพาลภัย

    แทนช่อดอกไม้งาม                   แทนความรักฝากมาให้
ข้ามฟ้ามาเคียงใจ                          คือความสุขแด่ทุกคน                
     

              ด้วยความปรารถนาดีในโอกาสเปลี่ยนศักราชใหม่
              แด่ พี่น้องผองเพื่อนชาวถนนนักเขียนและชาวห้องสมุดทุกท่านค่ะ