ตอนเรียนจบมีโอกาสได้หยิบจับทำธุรกิจเล็กๆน้อยๆ ก็รู้สึกไม่ใช่
พอมีโอกาสได้ทำงานตามสายที่เรียน เป็นข้าราชการ
กลับพบว่า เครียดมาก งานล้นมือ ได้แต่ทำให้พอผ่านๆไปทุกงาน
ไม่สามารถสร้างความเป็นเลิศด้านใดด้านหนึ่งได้
ถึงเวลาทุกคนรุมทึ่งจะเอางาน เอาเงิน วันหยุดก็จะเอา
เงินเดือนใช้จ่ายไปกับค่าน้ำมันงานราษฎร์งานหลวง
ทำงานไม่มีความสุข แสนล้านแปดงาน งานแรง งานวิชาการ
จะออกก็เสียดายเข้าไม่ได้ง่ายๆ ออกไปก็ไม่รู้จะไปหยิบจับอาชีพอะไร
พ่อแแม่ก็ห้าม ตอนจะสอบก็ห้ามสอบ ดื้อสอบติดได้ พอจะออกก็ห้ามออก
ตัวคนเดียวไม่มีครอบครัว จะออกไปทำธุรกิจก็กลัวไม่รอด
มันเครียดจริงๆนะ พอได้ทำงานเองจริงๆ
เริ่มรู้สึกว่าเราอยากทำงานที่มันได้เงินเยอะๆให้สมกับแรงที่ลงไป
อุดมการณ์หายเลยเจออะไรแบบนี้
อยากลาออกจากงานประจำ
พอมีโอกาสได้ทำงานตามสายที่เรียน เป็นข้าราชการ
กลับพบว่า เครียดมาก งานล้นมือ ได้แต่ทำให้พอผ่านๆไปทุกงาน
ไม่สามารถสร้างความเป็นเลิศด้านใดด้านหนึ่งได้
ถึงเวลาทุกคนรุมทึ่งจะเอางาน เอาเงิน วันหยุดก็จะเอา
เงินเดือนใช้จ่ายไปกับค่าน้ำมันงานราษฎร์งานหลวง
ทำงานไม่มีความสุข แสนล้านแปดงาน งานแรง งานวิชาการ
จะออกก็เสียดายเข้าไม่ได้ง่ายๆ ออกไปก็ไม่รู้จะไปหยิบจับอาชีพอะไร
พ่อแแม่ก็ห้าม ตอนจะสอบก็ห้ามสอบ ดื้อสอบติดได้ พอจะออกก็ห้ามออก
ตัวคนเดียวไม่มีครอบครัว จะออกไปทำธุรกิจก็กลัวไม่รอด
มันเครียดจริงๆนะ พอได้ทำงานเองจริงๆ
เริ่มรู้สึกว่าเราอยากทำงานที่มันได้เงินเยอะๆให้สมกับแรงที่ลงไป
อุดมการณ์หายเลยเจออะไรแบบนี้