สวัสดีคับเพื่อนๆก่อนอื่นผมขอแนะนำตัวเองในนามสมมุติก่อนนะคับคือผมชื่อกร (นามสมมุติ) ผมมีเรื่องอยากปรึกษาทุกคนที่เข้ามาอ่าน...คือผมเรียนมหาลัยอยู่แถวลาดพร้าวและผมพึ่งได้ไปสมัครงานที่MKในห้างแห่งหนึ่งผมทำตั้งแต่วันที่11ธันวาคม2560วันแรกที่ผมไปสมัครผมดูเป็นตัวประหลาดยังไงก็ไม่รู้ทุกคนที่เป็นพนักงานมองผมด้วยสายตาแปลกๆแต่ผมไม่ได้สนใจพอวันต่อมาเค้าเรียกไปสัมภาษณ์งานผมก็ได้ไปสะดุ้ดตากับผู้ชายคนหนึ่งที่มองมาทางผมแต่วันนั่นผมก็ไม่ได้สนใจอะไรเพราะรีบมาเพราะตอนนั่นผมมาสายมากกกและในที่สุดผมก็ได้ทำงานในนั่น
>>ผมต้องบอกก่อนนะว่าผมชอบมองผู้ชายหน้าตาดีๆแต่ไม่เคยคบกะผู้ชายนะคับชอบมองว่าเห้ยทำไมเค้าหล่อจังวะแต่ก็ได้แค่มอง ผมเคยลองคุยกับผู้ชายในแอปเกย์และคิดจะนัดมีเซ็กกันจริงๆผมก็ไม่กล้า...แม้แต่จะโผล่หน้าออกไปให้คนที่นัดเห็นด้วยผมรู้สึกกลัว5555 ผมไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้ผมเป็นอะไรแต่ตอบตัวเองในใจเสมอว่าต้องเป็นไบร์เซ็กฉวน....พอละออกนอกประเด็นมานานละ<<
ทุกครั้งที่ผมเจอเพื่อนร่วมงานคนนั่นผมไม่กล้าแม้แต่สบตาคุยก็ไม่กล้าแต่ผมแอบมองเค้าบ่อยนะทุกครั้งที่ออกมาเสริฟอาหารให้ลูกค้าและพอบ่อยเข้าผมก็รู้สึกว่าเค้าก็มองผมเหมือนกันและมีอยู่ครั้งหน่งที่ทำให้ผมมั่นใจว่าเค้าก็แอบมองผมเช่นเดียวกันเพราะตัวผมเองแอบมองเค้าทุกครั้งอยู่แล้วบ้างครั้งที่ผมงอยหน้าเพื่อจะกวาดสายตามองหาเค้าก็จะเห็นเค้ามองมาทางผมตอนแรกก็ไม่มั่นใจหรอกแต่พอมันบ่อยครั้งขึ้นก็รู้ได้ทันทีว่าเค้าก็มองผมเช่นเดียวกัน
แต่เราสองคนก็ได้แค่แอบมองกันตัวผมเองนั่นคบผู้หญิงมาตลอดถามว่ามีผู้ชายเข้ามาคุยบ้างไหมมีคับแต่ผมก็คุยในฐานะเพื่อนส่วนตัวของเพื่อนร่วมงานนั่นผไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเค้าเลยแม้แต่น้อยนอกจากชื่อและน้ำหนักตัวเองเค้า #แต่ผมขออนุญาติไม่บอกชื่อเค้านะ ในบ้างครั้งที่เราเดินผ่านกันเราสองคนจะได้สบตากันแวปเดียวและต่างคนก็เดินหนีไปทำงานของตัวเองต่อ...จนวันหนึ่งผมถูกผู้จัดการย้ายตำแหน่งผมไปอยู่ครัวล้างผมเครียดมากวันนั่นผมไม่คุยกะใครเลยแม้แต่มองหน้าแต่ผ่านมาช่วงเย็นอยู่ๆเพื่อนร่วมงานคนนั่นมันก็เข้ามาในครัวล้างตอนแรกผมไม่เห็นเพราะผมไม่สนใจคนรอบข้างเลยและเพื่อนร่วมงานก็เดินเข้ามาแต่หันไปหาป้าอีกคนที่อยู่ข้างๆและมันก็อุ้มป้าคนนั่นและป้าเค้าก็ร้องออกมาด้วยความตกใจและผมถึงได้รู้ว่ามันเข้ามาเจอผมในนั่นครั้งแรกผมก็ไม่ได้สนใจเพราะมันเข้ามาหยิบของในครัวล้างผมไม่อยากคิดไปไกลคนเดียวว่ามันเข้ามาดูผมเพราะปกติผมจะโดนเลิกงาน4ทุ่มกว่าจะเก็บร้านก็5ทุ่งเราจะได้กลับพร้อมกันเสมอแต่วันนั่นผมหายไปตั้งแต่ช่วง6โมงเย็นผมเลยไม่อยากคิดว่ามันเข้ามาดูผมแต่พอเวลาผ่านไปไม่นานมันก็เข้ามาอีกรอบแต่คราวนี้มันไม่ได้มาเอาอะไรมันเข้ามาแกล้งคนในครัวล้าง...จะบอกว่าผมมโนใช่ป่ะ5555 ไม่ครับเพราะมันเป็นช่วงปีใหม่ที่ผ่านมาลูกค้าเยอะมากกกกกแบบยอดขายร้านเวลาสรุปคือ5แสนอัพมันเข้ามาอยู่สองรอบและก็หายไปทำงานต่อผมเลยคิดว่ามันเข้ามาดูผมว่าผมอยู่ไหนเป็นอะไร
และเมื่อไม่กี่วันมานี้ลูกค้าที่ร้านต้องการจะเติมน้ำซุปและในแถวนั่นมีป้าแม่บ้านอยู่หนึ่งคนและผู้ชายคนนั่นผมคิดในใจกูจะบอกให้ใครเติมดีวะใจผมอยากให้เพื่อนร่วมงานคนนั่นเติมให้แต่ปากผมดันเรียกป้าแม่บ้านแต่ป้าแม่บ้านก็ปฏิเสธผมและเรียกเพื่อนคนนั่นมาโดนที่ผมอยู่ๆก็อารมณ์เสียขึ้นมาพอเพื่อนร่วมงานคนนั่นเดินเข้ามาผมก็เผลอพูดออกไปว่างั้นเดะเติมเองทั้งๆที่มือผมถือถาดที่มีแก้วเปล่าอยู่และพอเพื่อนร่วมงานคนนั่นเดินเข้ามาใกล้ๆผมก็ชักสีหน้าใส่และหันหน้าหนีและผมก็ไม่ได้หันไปมองอีกเลยพอผมอารมณ์เย็นขึ้นผมเดินไปเสริฟของคราวนี้มันไม่มองหน้าผมเลยแบบเมินกันไปเลยผมรู้สึกเจ็บเหมือนกันนะทั้งๆที่เราสองคนไม่ได้เป็นไรกันพูดยังไม่เคยพูดกันเลยจนมาวันนี้ที่ผมตั้งกระทู้นี้มันเป็นเช่นเคยเหมือนมันโกรธผมยังไงก็ไม่รู้ถามว่ามันแอบมองผมไหมมองนะแต่ไม่มากเหมือนแต่ก่อนตอนเช้ามันไม่มองผมเลยด้วยซ้ำมีแต่ผมที่มองมันแต่พอผมมองบ่อยครั้งเหมือนมันรู้มันก็เริ่มมองกลับมาและพอถึงช่วงเวลาสองทุ่มเป็นเวลาเลิกงานของผมเพราะผมเข้าเช้าผมได้แอบมาเข้าห้องน้ำและคิดหาวิธีว่าจะทำไงดีให้มันสนใจคิดไงก็คิดไม่ออกผมเลยเออเอาแบบนี้ก็ได้วะเดินเข้าไปใกล้ๆและและคนรู้จักแถวนั่นเพื่อยืนคุยตอนแรกผมเดินไปหาผญ.คนหนึ่งเพื่อไปบอกว่าจะกลับแล้ว...แต่อันที่จิงผมก็เดินไปหาเพื่อนร่วมงานนั่นแหละแต่มันอยู่ไกลไปนิดผมเลยไปหาพี่อีกคนที่อยูใกล้มันตอนนั่นมันกำลังเก็บแก้วบนโต๊ะและเลยเดินเข้าไปใกล้ๆและเรียกพี่คนที่อยู่ใกล้มันผมเลือกที่จะยืนใกล้ๆมันและยืนห่างพี่ที่ผมเข้าไปทักและผมพูดเสียงดังมากพอที่ทำให้มันสนใจว่าผมจะกลับละนะผมเลิกสองทุ่มพอผมบอกเสร็จก็เลยเบนสายตาไปทางเพื่อนร่วมงานทำให้รู้ว่ามันงอยหน้ามามองผมอยู่ผมเขินเลยรีบหันหลังหนีแต่พอหันเสร็จผมก็เดินไปได้สองถึงสามเก้าและหันมามองอีกครั้งก็พบว่ามันก็ยังมองผมอยู่...พี่คนที่ผมเดินไปหาก็มองผมอยู่ผมเลือกเลือกโบกมือบ๊ายบายแต่สายตาผมมองไปทางเพื่อนร่วมงานคนนั่นและทำให้มันเผลอยิ้มออกมาและก้มหน้าเก็บงานต่อมันทำให้ผมยิ้มออกมาและรีบเดินออกมาจากจุดนั่นวันนี้ปกติผมแทบไม่ยกมือไหว้ใครเลยแต่ผมดันเผลอตัวไหว้ทุกคนที่ผ่านมาทางผมและเดินออกไปด้วยสีหน้าที่มีความสุข
>>ที่ผมเล่ามามันอาจจะยาวแต่อยากให้ทุกคนอื่นและช่วยออกความเห็นหน่อยว่าผมมโนไปเองคนเดียวหรือเปล่าหรือว่าสิ่งที่ผมรู้สึกมันอาจะรู้สึกแบบเดียวกัน<< และผมควรทำยังไงต่อ
ถ้าวันพรุ่งนี้ผมมีเหตุการอะไรที่ผมได้มีโมเม้นกับเพื่อนร่วมงานคนนั่นผมจะมาเล่าให้ทุกคนฟังอีกนะคับ
(เออลืมไปเลยผมรู้ตัวว่าผมชอบเพื่อนร่วมงานคนนี้แต่ผมไม่กล้าคิดว่ามันจะชอบผมหรือเปล่า)
ผมและเพื่อนร่วมงาน
>>ผมต้องบอกก่อนนะว่าผมชอบมองผู้ชายหน้าตาดีๆแต่ไม่เคยคบกะผู้ชายนะคับชอบมองว่าเห้ยทำไมเค้าหล่อจังวะแต่ก็ได้แค่มอง ผมเคยลองคุยกับผู้ชายในแอปเกย์และคิดจะนัดมีเซ็กกันจริงๆผมก็ไม่กล้า...แม้แต่จะโผล่หน้าออกไปให้คนที่นัดเห็นด้วยผมรู้สึกกลัว5555 ผมไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้ผมเป็นอะไรแต่ตอบตัวเองในใจเสมอว่าต้องเป็นไบร์เซ็กฉวน....พอละออกนอกประเด็นมานานละ<<
ทุกครั้งที่ผมเจอเพื่อนร่วมงานคนนั่นผมไม่กล้าแม้แต่สบตาคุยก็ไม่กล้าแต่ผมแอบมองเค้าบ่อยนะทุกครั้งที่ออกมาเสริฟอาหารให้ลูกค้าและพอบ่อยเข้าผมก็รู้สึกว่าเค้าก็มองผมเหมือนกันและมีอยู่ครั้งหน่งที่ทำให้ผมมั่นใจว่าเค้าก็แอบมองผมเช่นเดียวกันเพราะตัวผมเองแอบมองเค้าทุกครั้งอยู่แล้วบ้างครั้งที่ผมงอยหน้าเพื่อจะกวาดสายตามองหาเค้าก็จะเห็นเค้ามองมาทางผมตอนแรกก็ไม่มั่นใจหรอกแต่พอมันบ่อยครั้งขึ้นก็รู้ได้ทันทีว่าเค้าก็มองผมเช่นเดียวกัน
แต่เราสองคนก็ได้แค่แอบมองกันตัวผมเองนั่นคบผู้หญิงมาตลอดถามว่ามีผู้ชายเข้ามาคุยบ้างไหมมีคับแต่ผมก็คุยในฐานะเพื่อนส่วนตัวของเพื่อนร่วมงานนั่นผไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเค้าเลยแม้แต่น้อยนอกจากชื่อและน้ำหนักตัวเองเค้า #แต่ผมขออนุญาติไม่บอกชื่อเค้านะ ในบ้างครั้งที่เราเดินผ่านกันเราสองคนจะได้สบตากันแวปเดียวและต่างคนก็เดินหนีไปทำงานของตัวเองต่อ...จนวันหนึ่งผมถูกผู้จัดการย้ายตำแหน่งผมไปอยู่ครัวล้างผมเครียดมากวันนั่นผมไม่คุยกะใครเลยแม้แต่มองหน้าแต่ผ่านมาช่วงเย็นอยู่ๆเพื่อนร่วมงานคนนั่นมันก็เข้ามาในครัวล้างตอนแรกผมไม่เห็นเพราะผมไม่สนใจคนรอบข้างเลยและเพื่อนร่วมงานก็เดินเข้ามาแต่หันไปหาป้าอีกคนที่อยู่ข้างๆและมันก็อุ้มป้าคนนั่นและป้าเค้าก็ร้องออกมาด้วยความตกใจและผมถึงได้รู้ว่ามันเข้ามาเจอผมในนั่นครั้งแรกผมก็ไม่ได้สนใจเพราะมันเข้ามาหยิบของในครัวล้างผมไม่อยากคิดไปไกลคนเดียวว่ามันเข้ามาดูผมเพราะปกติผมจะโดนเลิกงาน4ทุ่มกว่าจะเก็บร้านก็5ทุ่งเราจะได้กลับพร้อมกันเสมอแต่วันนั่นผมหายไปตั้งแต่ช่วง6โมงเย็นผมเลยไม่อยากคิดว่ามันเข้ามาดูผมแต่พอเวลาผ่านไปไม่นานมันก็เข้ามาอีกรอบแต่คราวนี้มันไม่ได้มาเอาอะไรมันเข้ามาแกล้งคนในครัวล้าง...จะบอกว่าผมมโนใช่ป่ะ5555 ไม่ครับเพราะมันเป็นช่วงปีใหม่ที่ผ่านมาลูกค้าเยอะมากกกกกแบบยอดขายร้านเวลาสรุปคือ5แสนอัพมันเข้ามาอยู่สองรอบและก็หายไปทำงานต่อผมเลยคิดว่ามันเข้ามาดูผมว่าผมอยู่ไหนเป็นอะไร
และเมื่อไม่กี่วันมานี้ลูกค้าที่ร้านต้องการจะเติมน้ำซุปและในแถวนั่นมีป้าแม่บ้านอยู่หนึ่งคนและผู้ชายคนนั่นผมคิดในใจกูจะบอกให้ใครเติมดีวะใจผมอยากให้เพื่อนร่วมงานคนนั่นเติมให้แต่ปากผมดันเรียกป้าแม่บ้านแต่ป้าแม่บ้านก็ปฏิเสธผมและเรียกเพื่อนคนนั่นมาโดนที่ผมอยู่ๆก็อารมณ์เสียขึ้นมาพอเพื่อนร่วมงานคนนั่นเดินเข้ามาผมก็เผลอพูดออกไปว่างั้นเดะเติมเองทั้งๆที่มือผมถือถาดที่มีแก้วเปล่าอยู่และพอเพื่อนร่วมงานคนนั่นเดินเข้ามาใกล้ๆผมก็ชักสีหน้าใส่และหันหน้าหนีและผมก็ไม่ได้หันไปมองอีกเลยพอผมอารมณ์เย็นขึ้นผมเดินไปเสริฟของคราวนี้มันไม่มองหน้าผมเลยแบบเมินกันไปเลยผมรู้สึกเจ็บเหมือนกันนะทั้งๆที่เราสองคนไม่ได้เป็นไรกันพูดยังไม่เคยพูดกันเลยจนมาวันนี้ที่ผมตั้งกระทู้นี้มันเป็นเช่นเคยเหมือนมันโกรธผมยังไงก็ไม่รู้ถามว่ามันแอบมองผมไหมมองนะแต่ไม่มากเหมือนแต่ก่อนตอนเช้ามันไม่มองผมเลยด้วยซ้ำมีแต่ผมที่มองมันแต่พอผมมองบ่อยครั้งเหมือนมันรู้มันก็เริ่มมองกลับมาและพอถึงช่วงเวลาสองทุ่มเป็นเวลาเลิกงานของผมเพราะผมเข้าเช้าผมได้แอบมาเข้าห้องน้ำและคิดหาวิธีว่าจะทำไงดีให้มันสนใจคิดไงก็คิดไม่ออกผมเลยเออเอาแบบนี้ก็ได้วะเดินเข้าไปใกล้ๆและและคนรู้จักแถวนั่นเพื่อยืนคุยตอนแรกผมเดินไปหาผญ.คนหนึ่งเพื่อไปบอกว่าจะกลับแล้ว...แต่อันที่จิงผมก็เดินไปหาเพื่อนร่วมงานนั่นแหละแต่มันอยู่ไกลไปนิดผมเลยไปหาพี่อีกคนที่อยูใกล้มันตอนนั่นมันกำลังเก็บแก้วบนโต๊ะและเลยเดินเข้าไปใกล้ๆและเรียกพี่คนที่อยู่ใกล้มันผมเลือกที่จะยืนใกล้ๆมันและยืนห่างพี่ที่ผมเข้าไปทักและผมพูดเสียงดังมากพอที่ทำให้มันสนใจว่าผมจะกลับละนะผมเลิกสองทุ่มพอผมบอกเสร็จก็เลยเบนสายตาไปทางเพื่อนร่วมงานทำให้รู้ว่ามันงอยหน้ามามองผมอยู่ผมเขินเลยรีบหันหลังหนีแต่พอหันเสร็จผมก็เดินไปได้สองถึงสามเก้าและหันมามองอีกครั้งก็พบว่ามันก็ยังมองผมอยู่...พี่คนที่ผมเดินไปหาก็มองผมอยู่ผมเลือกเลือกโบกมือบ๊ายบายแต่สายตาผมมองไปทางเพื่อนร่วมงานคนนั่นและทำให้มันเผลอยิ้มออกมาและก้มหน้าเก็บงานต่อมันทำให้ผมยิ้มออกมาและรีบเดินออกมาจากจุดนั่นวันนี้ปกติผมแทบไม่ยกมือไหว้ใครเลยแต่ผมดันเผลอตัวไหว้ทุกคนที่ผ่านมาทางผมและเดินออกไปด้วยสีหน้าที่มีความสุข
>>ที่ผมเล่ามามันอาจจะยาวแต่อยากให้ทุกคนอื่นและช่วยออกความเห็นหน่อยว่าผมมโนไปเองคนเดียวหรือเปล่าหรือว่าสิ่งที่ผมรู้สึกมันอาจะรู้สึกแบบเดียวกัน<< และผมควรทำยังไงต่อ
ถ้าวันพรุ่งนี้ผมมีเหตุการอะไรที่ผมได้มีโมเม้นกับเพื่อนร่วมงานคนนั่นผมจะมาเล่าให้ทุกคนฟังอีกนะคับ
(เออลืมไปเลยผมรู้ตัวว่าผมชอบเพื่อนร่วมงานคนนี้แต่ผมไม่กล้าคิดว่ามันจะชอบผมหรือเปล่า)