เคยเป็นไหมคะ เวลาเราชวนเพื่อนออกไปกินข้าวในร้านอาหารในแต่ละสถานที่ต่างๆ เพื่อนคนนั้นมักจะเล่นโทรศัพท์ตลอดเวลา ไม่คุยกับเรา สนใจจดจ่อกับมือถือ บางทีเราเปิดชวนคุยเรื่องต่างๆ พูดไปแล้ว เค้าก็ไม่ตอบ ต้องพูดอีกรอบ รึไม่ก็เรียกชื่อเค้าซ้ำๆ แล้วค่อยเปิดประเด็นคุยเรื่องต่างๆ จึงจะได้ผล จนเรารู้สึกว่าแบบเราพูดคนเดียว เหมือนมากินข้าวคนเดียวไงไม่รู้ แอบเหงาด้วย
ย้อนไปเมื่อหลายปีก่อน ก่อนที่เราจะออกมาใช้ชีวิตในหอคนเดียว ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับพ่อแม่ พ่อแม่ก็มักจะพูดเสมอว่า "ห้ามเล่นโทรศัพท์ตอนกินข้าว" ช่วงนั้นเราก็ชอบทำประจำ จนมาถึงตอนนี้ เรารู้เลยว่า ความรู้สึกของพ่อแม่ในตอนนั้นเมื่อลูกๆเอาแต่ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ ไม่พูดไม่จา ตักข้าวไปเลื่อนเฟสบุ๊คไปเป็นยังไง พ่อแม่คงจะรู้สึกแบบเหงาๆ เพราะพ่อแม่ต้องออกไปทำงานแต่เช้า ในขณะที่ลูกๆต้องออกไปโรงเรียน ก็แทบไม่มีเวลาคุยกับคนในครอบครัวมากซักเท่าไหร เพราะเรา แม่ และน้องต้องตื่นเช้าไปโรงเรียน เราเข้าใจว่ามันง่วงบางทีเราก็หลับบ้าง น้องก็หลับบ้าง แม่ก็หลับบ้างบางวัน (น้าเราขับรถ) ส่วนพ่อไปทำงานสายได้แต่มักจะกลับดึก บางวันก็กลับเร็ว แล้วแต่การจราจรในกรุงเทพ ตอนเราอยู่โรงเรียนก็เล่นมือถือไม่ได้อยู่แล้ว เพราะกฏบังคับให้ฝากโทรศัพท์ เวลาที่พวกเราจะได้คุยกันกับทุกคนในครอบครัวคือช่วงข้าวเย็น พอแม่รับเรากะน้องกลับบ้านเสร็จ ก็จะรีบทำอาหารเย็น น้องเราถึงบ้านก็มุ่งสู่เกม เราก็ทำการบ้าน เล่นเน็ต ต่างคนต่างอยู่ในห้อง ถ้าพ่อกลับถึงบ้านเมื่อไหรก็ได้กินข้าวเมื่อนั้น แต่ถ้ารถมันติดจริงๆพ่อก็จะไลน์หาแม่บอกให้ลูกๆกินข้าวได้เลย ไม่ต้องรอ
เรา น้อง ชอบเล่นโทรศัพท์ตอนกินข้าว คือแบบพอนั้งเก้าอี้กินข้าวก็จับมือถือเลย จนเรากะน้องโดนด่าว่า หยุดเล่นได้แล้ว พอเราโตขึ้นห่างไกลพ่อแม่ เราจึงรู้ว่า ช่วงเวลานั้นคือช่วงเวลาสร้างความสัมพันธ์ ถามสารทุกร์สุกดิบลูกๆแต่ละคน พูดคุยกันเฮฮากัน เพราะแต่คนคงทำงานเหนื่อย เรียนหนักๆมา รึไม่ก็ใครมีปัญหาอะไรก็คุยกันตรงนั้น ช่วยกันตรงนั้น
พอเรามาอยู่หอ เราเจอสังคมใหม่ในชีวิตมหาลัยในตปท. เราเป็นคนไม่ค่อยมีเพื่อนมากซะเท่าไหร ในม.นั้นก็มีนักเรียนต่างชาติในแต่ละประเทศต่างๆมาเรียนด้วยกัน เรามีเพื่อนคนไทยคนหนึ่งที่สนิทมากๆ ไปไหนมาไหนด้วยกันไรงี้ แต่เพื่อนเราคนนี้ถามว่าคุยกันโอเคมั้ย โอเคนะ เป็นคนคุยสนุกดี แต่ติดมือถือมากๆ เคยชวนไปกินข้าวข้างนอกด้วยกันหลายๆครั้ง ก็มักจะเล่นโทรศัพท์ระหว่างกันข้าว จริงๆเราก็เล่นบ้างแหละ แค่ช่วงรออาหารมาเสิร์ฟ แต่ก็มีพูดคุยบ้าง พออาหารมาเรา2คนก็กินกันแต่เพื่อนเรากินไปกดไปบ้าง ซึ่งตอนนั้นก็ไม่ได้คิดไรมาก แต่หลังๆเริ่มรู้สึกไม่โอเค เพราะเวลาเราเปิดประเด็นคุยก่อนอาหารลง เค้าก็ไม่สนใจ บางที่พูดไปแล้ว ก็ถามว่าอะไรนะ พูดอีกทีสิ คือเราก็ไม่ได้เปิดประเด็นพูดตอนมันเคี้ยวข้าวในปากอยู่ บางทีมันเปิดเมนู แล้วก็กดมือถือต่อ เราถามว่าจะกินไร มันบอกว่าแปปนึ่ง แล้วก็ดูเมนูแล้วก็เลื่อนมือถือต่อ เราก็รอซักพักแล้วถามใหม่ เค้าก็ตอบมาจะกินอันนี้ พอสั่งอาหารเสร็จก็เลื่อนมือถือต่อ เป็นแบบนี้ทุกครั้ง จนบางทีเราก็รู้สึกแบบ รุ่งงี้กินข้าวคนเดียวยังดีกว่า แบบเห็นโต๊ะอื่นเค้าสังสรรค์ เฮฮากัน ถ้าเทียบกับโต๊ะเรา conversationน้อยมากๆ บางทีกินข้าวอยู่ก็พิมพ์แชทกับคนในทินเดอร์อย่างเมามันส์ ส่วนคนที่นั้งอยู่ตรงข้ามละ? แล้วมันก็ติดเดินไปเล่นมือถือไปมากๆ แบบเราก็เตือนมันนะ ว่าอย่าเดินไปเล่นไป กลัวมันจะไปเดินชนเข้ากับอะไร หรือไม่ก็หลงเนี่ยสิ คือถ้ามันเล่นระหว่างรอรถ รึในระบบขนส่งสาธารณะ ก็จะไม่จะว่าไรเลย
อยากรู้ว่าเราพูดยังไงดีคะ รึว่าเราควรปล่อยวาง แต่เอาจริงๆเราก็แอบเหงาๆก็มีเรื่องอยากคุย จริงๆเราก็คุยไลน์กันนะ แต่ก็ไม่ได้บ่อยมาก เพราะบางทีมันก็ต้องอ่านหนังสือเยอะกว่าชาวบ้าน เราก็เข้าใจก็ให้เวลาในส่วนนั้น
กินข้าวกับเพื่อน แต่เพื่อนเอาแต่เล่นโทรศัพท์ บทสนทนาระหว่างกันแทบไม่มี
ย้อนไปเมื่อหลายปีก่อน ก่อนที่เราจะออกมาใช้ชีวิตในหอคนเดียว ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับพ่อแม่ พ่อแม่ก็มักจะพูดเสมอว่า "ห้ามเล่นโทรศัพท์ตอนกินข้าว" ช่วงนั้นเราก็ชอบทำประจำ จนมาถึงตอนนี้ เรารู้เลยว่า ความรู้สึกของพ่อแม่ในตอนนั้นเมื่อลูกๆเอาแต่ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ ไม่พูดไม่จา ตักข้าวไปเลื่อนเฟสบุ๊คไปเป็นยังไง พ่อแม่คงจะรู้สึกแบบเหงาๆ เพราะพ่อแม่ต้องออกไปทำงานแต่เช้า ในขณะที่ลูกๆต้องออกไปโรงเรียน ก็แทบไม่มีเวลาคุยกับคนในครอบครัวมากซักเท่าไหร เพราะเรา แม่ และน้องต้องตื่นเช้าไปโรงเรียน เราเข้าใจว่ามันง่วงบางทีเราก็หลับบ้าง น้องก็หลับบ้าง แม่ก็หลับบ้างบางวัน (น้าเราขับรถ) ส่วนพ่อไปทำงานสายได้แต่มักจะกลับดึก บางวันก็กลับเร็ว แล้วแต่การจราจรในกรุงเทพ ตอนเราอยู่โรงเรียนก็เล่นมือถือไม่ได้อยู่แล้ว เพราะกฏบังคับให้ฝากโทรศัพท์ เวลาที่พวกเราจะได้คุยกันกับทุกคนในครอบครัวคือช่วงข้าวเย็น พอแม่รับเรากะน้องกลับบ้านเสร็จ ก็จะรีบทำอาหารเย็น น้องเราถึงบ้านก็มุ่งสู่เกม เราก็ทำการบ้าน เล่นเน็ต ต่างคนต่างอยู่ในห้อง ถ้าพ่อกลับถึงบ้านเมื่อไหรก็ได้กินข้าวเมื่อนั้น แต่ถ้ารถมันติดจริงๆพ่อก็จะไลน์หาแม่บอกให้ลูกๆกินข้าวได้เลย ไม่ต้องรอ
เรา น้อง ชอบเล่นโทรศัพท์ตอนกินข้าว คือแบบพอนั้งเก้าอี้กินข้าวก็จับมือถือเลย จนเรากะน้องโดนด่าว่า หยุดเล่นได้แล้ว พอเราโตขึ้นห่างไกลพ่อแม่ เราจึงรู้ว่า ช่วงเวลานั้นคือช่วงเวลาสร้างความสัมพันธ์ ถามสารทุกร์สุกดิบลูกๆแต่ละคน พูดคุยกันเฮฮากัน เพราะแต่คนคงทำงานเหนื่อย เรียนหนักๆมา รึไม่ก็ใครมีปัญหาอะไรก็คุยกันตรงนั้น ช่วยกันตรงนั้น
พอเรามาอยู่หอ เราเจอสังคมใหม่ในชีวิตมหาลัยในตปท. เราเป็นคนไม่ค่อยมีเพื่อนมากซะเท่าไหร ในม.นั้นก็มีนักเรียนต่างชาติในแต่ละประเทศต่างๆมาเรียนด้วยกัน เรามีเพื่อนคนไทยคนหนึ่งที่สนิทมากๆ ไปไหนมาไหนด้วยกันไรงี้ แต่เพื่อนเราคนนี้ถามว่าคุยกันโอเคมั้ย โอเคนะ เป็นคนคุยสนุกดี แต่ติดมือถือมากๆ เคยชวนไปกินข้าวข้างนอกด้วยกันหลายๆครั้ง ก็มักจะเล่นโทรศัพท์ระหว่างกันข้าว จริงๆเราก็เล่นบ้างแหละ แค่ช่วงรออาหารมาเสิร์ฟ แต่ก็มีพูดคุยบ้าง พออาหารมาเรา2คนก็กินกันแต่เพื่อนเรากินไปกดไปบ้าง ซึ่งตอนนั้นก็ไม่ได้คิดไรมาก แต่หลังๆเริ่มรู้สึกไม่โอเค เพราะเวลาเราเปิดประเด็นคุยก่อนอาหารลง เค้าก็ไม่สนใจ บางที่พูดไปแล้ว ก็ถามว่าอะไรนะ พูดอีกทีสิ คือเราก็ไม่ได้เปิดประเด็นพูดตอนมันเคี้ยวข้าวในปากอยู่ บางทีมันเปิดเมนู แล้วก็กดมือถือต่อ เราถามว่าจะกินไร มันบอกว่าแปปนึ่ง แล้วก็ดูเมนูแล้วก็เลื่อนมือถือต่อ เราก็รอซักพักแล้วถามใหม่ เค้าก็ตอบมาจะกินอันนี้ พอสั่งอาหารเสร็จก็เลื่อนมือถือต่อ เป็นแบบนี้ทุกครั้ง จนบางทีเราก็รู้สึกแบบ รุ่งงี้กินข้าวคนเดียวยังดีกว่า แบบเห็นโต๊ะอื่นเค้าสังสรรค์ เฮฮากัน ถ้าเทียบกับโต๊ะเรา conversationน้อยมากๆ บางทีกินข้าวอยู่ก็พิมพ์แชทกับคนในทินเดอร์อย่างเมามันส์ ส่วนคนที่นั้งอยู่ตรงข้ามละ? แล้วมันก็ติดเดินไปเล่นมือถือไปมากๆ แบบเราก็เตือนมันนะ ว่าอย่าเดินไปเล่นไป กลัวมันจะไปเดินชนเข้ากับอะไร หรือไม่ก็หลงเนี่ยสิ คือถ้ามันเล่นระหว่างรอรถ รึในระบบขนส่งสาธารณะ ก็จะไม่จะว่าไรเลย
อยากรู้ว่าเราพูดยังไงดีคะ รึว่าเราควรปล่อยวาง แต่เอาจริงๆเราก็แอบเหงาๆก็มีเรื่องอยากคุย จริงๆเราก็คุยไลน์กันนะ แต่ก็ไม่ได้บ่อยมาก เพราะบางทีมันก็ต้องอ่านหนังสือเยอะกว่าชาวบ้าน เราก็เข้าใจก็ให้เวลาในส่วนนั้น