บางที…ความรักก็เหมือนผีเสื้อ จริงไหม ?

เคยไหมครับ
ยิ่งเราอยากได้ความรักมากเท่าไหร่
เรายิ่งเผลอวิ่งไล่มันแรงขึ้นเท่านั้น
 
อยากให้เขาตอบเร็ว ๆ
อยากให้เขาสนใจมากกว่านี้
อยากให้เขารู้สึกเท่าที่เรารู้สึก

แต่ดูเหมือนว่า....ยิ่งรีบ
ระยะห่างมัน กลับยิ่งชัดขึ้น
 
มีคนเคยบอกว่า ....
“ความรักเหมือนผีเสื้อ”
ยิ่งเราวิ่งไล่จับ มันยิ่งบินหนี
แต่ถ้าเรานั่งนิ่งๆ มันอาจบินมาเกาะเอง...

ผมไม่แน่ใจว่า มันจะบินมาเกาะเราเสมอไหม
แต่ผมเริ่มเชื่ออย่างหนึ่งว่า ... 
ตอนที่เราวิ่งไล่จับผีเสื้อ
เรามักลืมดูว่า “สวนของเรา” เป็นยังไง
 
ถ้าสวนว่างเปล่า
เราก็เอาแต่โทษผีเสื้อ ว่าทำไมไม่มา
แต่ถ้าเราค่อยๆ ปลูกดอกไม้
ดูแลชีวิตตัวเองให้มีสีสัน ...

มีความสุขของเราเอง
บางที…ผีเสื้อบางตัว อาจเลือกแวะมา
โดยที่เราไม่ต้องตะโกนเรียก
 
หรือถ้าผีเสื้อไม่บินแวะมา
อย่างน้อย... สวนของเราก็ยังสวยอยู่ดี ...

บางที  ความรักอาจไม่ใช่สิ่งที่ต้องคว้า
แต่มันคือผีเสื้อที่เลือกเกาะ
บนมือที่ไม่พยายามครอบครองมัน
 
คุณล่ะครับ
เคยมีช่วงที่ยิ่งวิ่งไล่ ยิ่งเหนื่อยไหม ?
หรือ เคยมีใครสักคนที่เดินเข้ามา
ในวันที่คุณเลิกวิ่งแล้ว ?