สวัดดีคะ เราเป็นเด็กคนนึ่งทีตอนนี้อายุ20ปีแล้ว จริงๆตอนนี้เราครวจะต้องเรียนมหาลัยปี2แล้วสินะแต่ตอนนี้เราไม่ได้เรียนหนังสือพอเราจบมอ6เราก็หางานทำเลยไม่ได้จะบอกว่าเราไม่อยากเรียนนะแต่เป็นเพราบ้านเราไม่มีเงินส่งให้เรา แจ่จริงๆแล้วบ้านเราไม่ได้จนขนาดไม่มีเงินส่งลูกเรียนหลอกแต่พวกเค้าเอาเงินไปทำสิ่งที่พวกเค้าต้องการที่จะทำมากกว่าส่งลูกตัวเองเรียน เช่น เล่นหวย ติดหนี้จากความฟุ่มเฟือ เคยได้ยินคำว่าหน้าใหญ่ไหมครอบครวเราเป็นประมานนั้นเลย ตอนเราจบมอ6ชาวบ้านแถวบ้านเราต่างว่าเราเรียนไม่จบบ้าง สอบตกบ้าง อันนี้คือเค้ามโนกัน สอบไม่ติดมหาลัยบ้าง คือความจริงเราสอบติดแล้วแต่เราไปขอเงินพ่อจ่ายค่าเทอมเค้าตอบเราว่าไม่มีตอนนั้นน้ำตาไหลเลยจริงๆ เราเลยต้องสละสิทธินั้นไป ตอนนั้นแบบคิดว่าไม่เป็นไรเราจะทำงานหาเงินเรียนเองคนอื่นก็ทำได้เราต้องทำได้ จริงๆแล้วในใจเราโครตโดดเดี่ยวเลยอะถ้าเค้าไม่มีเงินให้เราเราก็ไม่ว่าแค่มีกำลังใจดีๆให้ก็ดีใจแล้ว ช่วงนั้นเราลำบากมากแม่โกรธไม่คุยกับเราอันนั้นเราไม่ได้คุยกันเกือบปีแล้วด้วยสาเหตุอะไรก็ตามที่เค้าต้องการพูดกับเราว่า ไม่ต้องมาขอเงินกูกิน จริงๆเราเป็นเด็กดื้นนะแต่ก็ไม่เคยทำให้ไครเดือดร้อนเอาจริงๆไม่เคยต้องทำให้เค้าลำบากใจเรื่องเงินหรือเรื่องกลับบ้านดึกเลย บ้างที่เราโครตเกบียดแม่เลยต้องเราเป็นเด็กเค้าโกรธไม่คุยกับเราแถมยังไม่ให้เงินและกับข้าวเค้ากินละก็ทิ้งไม่ให้เราได้กินเลยแต่เพราะเป็นเด็กหาเงินไม่ได้เราก็กินแค่เครื่องมาม่าผสมน้ำร้อน จริงๆตอนนั้นโครตทรมานเลยอะหิวมากๆ แต่พอไปร.รก็ให้เงินตามปกตินะเพราะถ้าไม่ให้เลยคงตายจริงๆแหละพ่อเราก็ให้เงิน100บาทเราใช้ได้1อาทิตย์เลยนะ พอเราขออีกที่บอกใช้หมดแล้วหรอ ในสังคมเพื่อนเราเรารู้สึกดอยมากเพราะเราไม่เคยได้ทำแบบที่เพื่อนทำดูหนังกินข้าวแพงๆ เราเลยหางานทำตั้งแต่17 รอดมาทุกวันนี้เพราะความลำบากจริงๆ จบมอ6งานแรกที่เราทำคือขายตั๋วหนัง เงินเดือนก็10000 ต่อเดือน มันเยอะมากสำหรับเราตอนนั้น แต่ก็ทำได้เดือนเดียว จริงๆตอนนั้นคนแถวบ้านเราก็ดูถูกเราไม่น้อยเลยนะจริงๆมันก็เงินเดือนแคานั้น เราทำงานกลับบ้านอยู่แบบไร้ความสุขโดนเพื่อนร่วมงานที่ตำแหน่งใหญ่แกล้งอีกแบบทำไมชีวิต
ไม่มีความสุขเลยหวะ กลับบ้านก็เจอแม่ที่เมินเฉยไม่คุยไม่มองหน้าเกลียดเราอย่างกับอะไรดี
เราเลยตัดสิ้นใจลาออกและทำเพียงแค่เดือนเดียวเราเดินผ่านหน้ามหาลัย1และอธิฐานว่าเราอยากมีงานดีๆทำ และอยู่ๆก็มีคนโทรมาให้ทำงานที่แห่งหนึ่งขายเครื่องสำอ้าง เราลืมบอกเราพูดจีนได้นิดหน่อยเราชอบเรียนจีน เราเข้าไปคุยเค้าให้เงินเรา15000 ไม่รวมคอมมิชั่น ความรู้สึกแบบโหทำไมเยอะจังนี้จบมอ6นะ ตอนนั้นเห็นความสำคัญของภาษาจีนมาก พอเราไปทำงานเราก็เรียนรู้การพูดจีนมากได้มากเลยเราตั้งใจมากนะตอนนั้นก็ลำบากนพเพราะเงินหาเองหลังจากจบม6ก็ไม่เคยได้เงินจากพ่อเเม่อีกเลย เราได้เงินจากที่นี่20000ทุกเดือน จริงๆเราครวจะมีความสุขแต่เราไม่สามารถดีใจกับไครได้เลย พอทุกคนเริ่มรู้ว่าเราได้เงินเดือนเท่าไหร่พวกคนที่ดูถูดเราต่างๆก็หน้าหงายไปเลยจริงๆแล้วเราทำได้มากกว่าคำดูถูก ทุกอย่างนี้เราแค่อยากให้ครอบครัวภูมิใจในตัวเราแต่ถึงเราจะดูแลตัวเองได้แล้วแต่เราทรมานกับแม่ที่ไม่คิดจะคุยกับเราเลย ในบ้านเราไม่มีที่นอนสำหรับเรามานานแล้ว เราตัดสิ้นใจออกมาอยู่คนเดียวเพื่อแก้ไจปัญหาต่างๆ แต่เงินเดือน20000กะค่าห้อง7000มันไม่ง่ายสำหรับเราหลอกนะเรากลับมาอยู่บ้านเพราะปัญหาเรื่องานเราไม่ได้ทำงานไม่ดีนะแต่เราก็โดนแกล้งอีกแล้ว ซึ้งช่วงเวลาที่ผ่านมาพ่อขอเงินเราตลอดเราก็ให้บ้างนะถ้าเรามีจริงๆ ตอนนั้นเราอบากไปดูคอนเสริตที่ประเทศสิงค์โปเราอยากมีพาสปอตเราเลยยอมเสียเงินจ้างพ่อกับแม่มาทำพาสให้เราเรา19ปีอะก็ยังทำไม่ได้เรากลับมาคุยกับแม่อีกครั้งและมันก็ดีขึ้นนะ พอหลังจากเรากลับจากสิงค์โปเราเข้างานใหม่ต้องใช้เงินจำนวนหนึ่งซึ่งก็เยอะนะเราตอยนั้นมีเงินไม่พอไม่มีไครช่วยเราได้ทั้งนั้น พ่อหรือแม่หรือไครก็ตามเราเลยยืมเงินเพื่อนซึ่งเรายืมไม่ถึงเดือนเราก็ยอมจ่ายดอกในราคาที่แพงมากเพราะลำบากจริงๆ เราไม่โกรธพ่อแม่เลยนะที่ไม่มีตังให้เราเลยสักเรื่องที่เราเดือดร้อนเราแก้ไขได้หลังจาดนั้นเราเริ่งที่ใหม่ได้ดีเงินที่เราได้26000 ถ้าขายดีก็60000 จริงๆเรามาไกลเกินไปแล้วที่เด็ก20คนนึ่งจะสามรถทำเรามีงานเพราะเรามีประสบการณ์หนูต้องขอบคุณที่นี่มากนะคะที่ให้โอกาศหนูทั้งๆที่หนูก็ไม่ได้วุฒิสูงจากไหนรายจ่ายทุกอย่างของบ้านเราก็ออกเองจายเองหมดต่อเดือนก็4000ถึง4500 เราจ่ายเพราะเรามีงานที่ดีทำและก็มันคงจะทำให้แม่กับพ่อมีความสุขได้ แต่เค้าก็ไม่เคยจะรับรู้กับสิ่งที่เราให้ไปเลยสักนิด เงินที่เหลือเราก็เก็บเอาไว้ไปทำสิ่งที่เราอยากทำคือไปตามศิลปินที่เกาหลีมันดูไรสาระไหมหรอ??เราว่าถ้านับเป็นความฝันเราว่ามันมีค่านะช่วงเวลาที่ยากลำบากไม่ว่าจะกายหรือใจ ความรู้สึกโดดเดี่ยวมันทำให้เรามายืนในจุดที่ทุกคนใยช่วงอายุ20หาได้หรือป่าว ถึงแม้ตอนนี้เราจะมีเงินมีงานที่ดีแต่เราก็ไม่ได้รู้สึกมีความสุขเลยทำไมทุกคนต้องยืนภาระค่าใช้จ่ายให้เราด้วยหละ แม่โกรธเราอีกครั้งเพราะเราบ่นว่าจ่านอีกแล้วเราก็แค่พูดว่าทำไมต้องจ่ายอีกแล้วแต่ไม่ได้ต้องการให้เค้ามาจ่ายให้เราหรอกนะไม้ได้ต้องการให้เค้ามาประชดและก็ไม่คุยกับเราอีกนะ คนเรามันก็เครียดนะรายจ่ายอย่างเดียวกับชีวิคเด็กที่มีแต่สิ่งที่อยากได้มีความฝันที่ต้องใช้เงินเอาจริงๆค่าไฟ 15000หาร3คน คนละ500มันก็คงไม่หนักไปหลอกมั้ง แต่คือเราจะเงินเดือนเยอะแค่ไหนเราก็ต้องเก็บเงินเรียนทำตามความฝันมันมีเพลนเยอะไปหมด แต่เค้าไม่เคยจะเข้าใจเรา เราจ่ายให้ได้นะ แต่แม่ก็ดันมาโกรธและไม่พูดกับเราอีกยังอยากกลับมาเป็นคนที่เฉยเมิยไม่มิงหน้าเราไม่คุยกับเราเพราเรื่องนี้เราก็อยากขอโทษแม่นะที่พูดไปแบบนั้น แต่แม่เคยอยากขอโทษหนูบ้ารึป่าวที่แม่ไม่เคยให้อะไรแบบที่คนอื่นให้ได้ ความจริงแล้วหนูผิดเองทั้งหมด หนูแค่แคร์แม่มากๆมันอึดอัดอะที่แม่ไม่คุยกับหนู ตลอดเวลาที่ผ่านมาสิ่งที่หนูให้ครอบครัวมันไม่มีค่าเลยหรอ หรือเงินมากๆจะซื้อครอบครัวเราได้ จริงๆเราไม่ได้อยากมีชีวิตเพื่อทนกับครอบครัวเราหลอกนะที่เรายังมีชีวิตอยูเพราะคนๆนึ่งทั่เราอยากไปหาเค้าเค้าทำให้เราอยากมีชีวิตอยู่ในเวลาที่เราต้องเจอกับความโหดร้ายเค้าเปลื่ยนโลกที่โดดเดี่ยวเป็นโลกแห่งความหวัง จริงๆอยากขอบคุณคนๆนั้นที่เกิดมาบนโลกใบนี้ทำให้ฉันอยากมีชีวิตต่อไป ตอนนี้ฉันกับอยู่ในบ้านที่มีแต่ความทุกข์ฉันหาคำตอบไม่ได้ที่จะทำให้พ่อกับแม่รักฉันตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันไม่เคยรับรู้ความรักของพ่อแม่เลยฉันก็แค่หวังว่าสักวันพวกเค้าจะรักฉันและดีใจที่มีฉันบนโลกใบนนี้ ถ้าวันนี้พวกเค้าจะเฉยเมยกับฉันเหมือนกับการที่ไม่เเคร์ฉันเลยฉันก็ดีใจกับพวกเค้าด้วยที่ทำให้ฉันจมอยู่กับอดีตความทุกข์ที่ไม่เคยลืมฉันเคยคิดฆ่าตัวตายเป็นเพราะครอบครัวมากี่ล้านครั้งแต่สิ่งหนึ่งที่หยุดฉันก็คือเค้าคนนั้นถึงแม้เค้าจะอยู่บนโปสเตอร์แต่ว่าเค้าคือคนที่ทำให้ฉันหายใจอย่างมีความหวังบนโลกใบนี้ ตอนนี้เราอยากมีความสุขกับครอบครับอีกคำขอพรนี้เราพูดมาตลอด แต่เรากลับไม่มีความสุขเลยบ้านที่มีเพียงแค่ให้เรานอนเงินที่ไม่ได้ซื้อความรักในครอบครัวได้ จริงๆแล้วเราไม่ได้มีความหมายกับครอบครวเลยถึงแม้เราจะเก่งแค่ไหน
เราครวจะวางแผนชีวิตอย่างไงดี หมายถึงหาความสุข
ขอคุณนะคะที่เข้ามาอ่านไครมีปัญหาอะไรก็แชร์บอกกันได้นะคะ เราจะไม่บอกว่าปัญหาไครใหญกว่าหรือน้อยกว่าหลอกนะปัญหาของแต่ละคนมันก็หนักเท่ากันหมดแหละไครไม่ยืนในจุดที่เรายืนก็คงไม่รู้ว่ามันรู้สึกอย่างไง ขอบคุณค้า
มีปัญหากับครอบครัวเป็นเพราะเราหรือเพราะไคร???
เราเลยตัดสิ้นใจลาออกและทำเพียงแค่เดือนเดียวเราเดินผ่านหน้ามหาลัย1และอธิฐานว่าเราอยากมีงานดีๆทำ และอยู่ๆก็มีคนโทรมาให้ทำงานที่แห่งหนึ่งขายเครื่องสำอ้าง เราลืมบอกเราพูดจีนได้นิดหน่อยเราชอบเรียนจีน เราเข้าไปคุยเค้าให้เงินเรา15000 ไม่รวมคอมมิชั่น ความรู้สึกแบบโหทำไมเยอะจังนี้จบมอ6นะ ตอนนั้นเห็นความสำคัญของภาษาจีนมาก พอเราไปทำงานเราก็เรียนรู้การพูดจีนมากได้มากเลยเราตั้งใจมากนะตอนนั้นก็ลำบากนพเพราะเงินหาเองหลังจากจบม6ก็ไม่เคยได้เงินจากพ่อเเม่อีกเลย เราได้เงินจากที่นี่20000ทุกเดือน จริงๆเราครวจะมีความสุขแต่เราไม่สามารถดีใจกับไครได้เลย พอทุกคนเริ่มรู้ว่าเราได้เงินเดือนเท่าไหร่พวกคนที่ดูถูดเราต่างๆก็หน้าหงายไปเลยจริงๆแล้วเราทำได้มากกว่าคำดูถูก ทุกอย่างนี้เราแค่อยากให้ครอบครัวภูมิใจในตัวเราแต่ถึงเราจะดูแลตัวเองได้แล้วแต่เราทรมานกับแม่ที่ไม่คิดจะคุยกับเราเลย ในบ้านเราไม่มีที่นอนสำหรับเรามานานแล้ว เราตัดสิ้นใจออกมาอยู่คนเดียวเพื่อแก้ไจปัญหาต่างๆ แต่เงินเดือน20000กะค่าห้อง7000มันไม่ง่ายสำหรับเราหลอกนะเรากลับมาอยู่บ้านเพราะปัญหาเรื่องานเราไม่ได้ทำงานไม่ดีนะแต่เราก็โดนแกล้งอีกแล้ว ซึ้งช่วงเวลาที่ผ่านมาพ่อขอเงินเราตลอดเราก็ให้บ้างนะถ้าเรามีจริงๆ ตอนนั้นเราอบากไปดูคอนเสริตที่ประเทศสิงค์โปเราอยากมีพาสปอตเราเลยยอมเสียเงินจ้างพ่อกับแม่มาทำพาสให้เราเรา19ปีอะก็ยังทำไม่ได้เรากลับมาคุยกับแม่อีกครั้งและมันก็ดีขึ้นนะ พอหลังจากเรากลับจากสิงค์โปเราเข้างานใหม่ต้องใช้เงินจำนวนหนึ่งซึ่งก็เยอะนะเราตอยนั้นมีเงินไม่พอไม่มีไครช่วยเราได้ทั้งนั้น พ่อหรือแม่หรือไครก็ตามเราเลยยืมเงินเพื่อนซึ่งเรายืมไม่ถึงเดือนเราก็ยอมจ่ายดอกในราคาที่แพงมากเพราะลำบากจริงๆ เราไม่โกรธพ่อแม่เลยนะที่ไม่มีตังให้เราเลยสักเรื่องที่เราเดือดร้อนเราแก้ไขได้หลังจาดนั้นเราเริ่งที่ใหม่ได้ดีเงินที่เราได้26000 ถ้าขายดีก็60000 จริงๆเรามาไกลเกินไปแล้วที่เด็ก20คนนึ่งจะสามรถทำเรามีงานเพราะเรามีประสบการณ์หนูต้องขอบคุณที่นี่มากนะคะที่ให้โอกาศหนูทั้งๆที่หนูก็ไม่ได้วุฒิสูงจากไหนรายจ่ายทุกอย่างของบ้านเราก็ออกเองจายเองหมดต่อเดือนก็4000ถึง4500 เราจ่ายเพราะเรามีงานที่ดีทำและก็มันคงจะทำให้แม่กับพ่อมีความสุขได้ แต่เค้าก็ไม่เคยจะรับรู้กับสิ่งที่เราให้ไปเลยสักนิด เงินที่เหลือเราก็เก็บเอาไว้ไปทำสิ่งที่เราอยากทำคือไปตามศิลปินที่เกาหลีมันดูไรสาระไหมหรอ??เราว่าถ้านับเป็นความฝันเราว่ามันมีค่านะช่วงเวลาที่ยากลำบากไม่ว่าจะกายหรือใจ ความรู้สึกโดดเดี่ยวมันทำให้เรามายืนในจุดที่ทุกคนใยช่วงอายุ20หาได้หรือป่าว ถึงแม้ตอนนี้เราจะมีเงินมีงานที่ดีแต่เราก็ไม่ได้รู้สึกมีความสุขเลยทำไมทุกคนต้องยืนภาระค่าใช้จ่ายให้เราด้วยหละ แม่โกรธเราอีกครั้งเพราะเราบ่นว่าจ่านอีกแล้วเราก็แค่พูดว่าทำไมต้องจ่ายอีกแล้วแต่ไม่ได้ต้องการให้เค้ามาจ่ายให้เราหรอกนะไม้ได้ต้องการให้เค้ามาประชดและก็ไม่คุยกับเราอีกนะ คนเรามันก็เครียดนะรายจ่ายอย่างเดียวกับชีวิคเด็กที่มีแต่สิ่งที่อยากได้มีความฝันที่ต้องใช้เงินเอาจริงๆค่าไฟ 15000หาร3คน คนละ500มันก็คงไม่หนักไปหลอกมั้ง แต่คือเราจะเงินเดือนเยอะแค่ไหนเราก็ต้องเก็บเงินเรียนทำตามความฝันมันมีเพลนเยอะไปหมด แต่เค้าไม่เคยจะเข้าใจเรา เราจ่ายให้ได้นะ แต่แม่ก็ดันมาโกรธและไม่พูดกับเราอีกยังอยากกลับมาเป็นคนที่เฉยเมิยไม่มิงหน้าเราไม่คุยกับเราเพราเรื่องนี้เราก็อยากขอโทษแม่นะที่พูดไปแบบนั้น แต่แม่เคยอยากขอโทษหนูบ้ารึป่าวที่แม่ไม่เคยให้อะไรแบบที่คนอื่นให้ได้ ความจริงแล้วหนูผิดเองทั้งหมด หนูแค่แคร์แม่มากๆมันอึดอัดอะที่แม่ไม่คุยกับหนู ตลอดเวลาที่ผ่านมาสิ่งที่หนูให้ครอบครัวมันไม่มีค่าเลยหรอ หรือเงินมากๆจะซื้อครอบครัวเราได้ จริงๆเราไม่ได้อยากมีชีวิตเพื่อทนกับครอบครัวเราหลอกนะที่เรายังมีชีวิตอยูเพราะคนๆนึ่งทั่เราอยากไปหาเค้าเค้าทำให้เราอยากมีชีวิตอยู่ในเวลาที่เราต้องเจอกับความโหดร้ายเค้าเปลื่ยนโลกที่โดดเดี่ยวเป็นโลกแห่งความหวัง จริงๆอยากขอบคุณคนๆนั้นที่เกิดมาบนโลกใบนี้ทำให้ฉันอยากมีชีวิตต่อไป ตอนนี้ฉันกับอยู่ในบ้านที่มีแต่ความทุกข์ฉันหาคำตอบไม่ได้ที่จะทำให้พ่อกับแม่รักฉันตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันไม่เคยรับรู้ความรักของพ่อแม่เลยฉันก็แค่หวังว่าสักวันพวกเค้าจะรักฉันและดีใจที่มีฉันบนโลกใบนนี้ ถ้าวันนี้พวกเค้าจะเฉยเมยกับฉันเหมือนกับการที่ไม่เเคร์ฉันเลยฉันก็ดีใจกับพวกเค้าด้วยที่ทำให้ฉันจมอยู่กับอดีตความทุกข์ที่ไม่เคยลืมฉันเคยคิดฆ่าตัวตายเป็นเพราะครอบครัวมากี่ล้านครั้งแต่สิ่งหนึ่งที่หยุดฉันก็คือเค้าคนนั้นถึงแม้เค้าจะอยู่บนโปสเตอร์แต่ว่าเค้าคือคนที่ทำให้ฉันหายใจอย่างมีความหวังบนโลกใบนี้ ตอนนี้เราอยากมีความสุขกับครอบครับอีกคำขอพรนี้เราพูดมาตลอด แต่เรากลับไม่มีความสุขเลยบ้านที่มีเพียงแค่ให้เรานอนเงินที่ไม่ได้ซื้อความรักในครอบครัวได้ จริงๆแล้วเราไม่ได้มีความหมายกับครอบครวเลยถึงแม้เราจะเก่งแค่ไหน
เราครวจะวางแผนชีวิตอย่างไงดี หมายถึงหาความสุข
ขอคุณนะคะที่เข้ามาอ่านไครมีปัญหาอะไรก็แชร์บอกกันได้นะคะ เราจะไม่บอกว่าปัญหาไครใหญกว่าหรือน้อยกว่าหลอกนะปัญหาของแต่ละคนมันก็หนักเท่ากันหมดแหละไครไม่ยืนในจุดที่เรายืนก็คงไม่รู้ว่ามันรู้สึกอย่างไง ขอบคุณค้า