คือเราชอบเพื่อนคนนึงเค้าดุเย้นชากับเรามากๆอาจจะเป้นเพราะเค้ารุ้ว่าเราชอบเค้าอยุ่ เราพยายามปรับตัวพยายามไม่แสดงอาการเป็นห่วง ไม่ยุ่งไม่สนไม่ใส่ใจ แต่พอเอาเข้าจริงเราเองทำไม่ได้ที่จะอดเป็นห่วงเค้าค่ะคือเค้าเองก็เป็นนักกีฬาด้วยเราเองก็อดเป็นห่วงไม่ได้ว่าเค้าจะเป็นอะไรรึเปล่าเวลาเห็นเค้าเล่นกีฬาแล้วมีแผลเราเองก็อยากเข้าไปถามเข้าไปดูแลแต่.........เราเองไม่มีสิทธิค่ะะ ทำได้เพียงแค่คอยดูเค้าอยู่ห่างๆคอยซื้อน้ำซื้อขนมไห้ตลอดหลังเลิกซ้อมกีฬาแต่แล้วก็มีอยู่วันนึงเพื่อนพาเราเอาของไปไห้เค้าด้วยตัวเองเราบอกเพื่อนว่าไม่กล้าแต่สุดท้ายเพื่อนก้ผลักเราไปหาเค้าเค้าเองก้ทำหน้างงเราเองก้เขินพุดอะไรไม่ถุกเรยบอกไปว่า....อ่ะเราไห้... เค้าเองก็งงแล้วบอกว่า...ไม่อ่ะ ไม่เป็นไรไม่หิว...ณ ตอนนั้นเราแบบจุกมากเเล้วเค้าเองก้เดินจากไปเราพุดไรไม่ถุกเรย ณ จุดๆนั้น แล้วคืออยู่ดีๆน้ำตาก็ไหลออกมาแบบไม่หยุด พอผ่านไปสักพักเราเองเรยไประบายความรุ้สึกณ ตอนนั้นไห้เพื่อนฟังเพื่อนบอกว่าเราควรเพื่อใจไว้บางแต่เราเพื่อใจไม่ได้เพราะเราไห้ใจเค้าไปแล้วตอนนั้นสิ่งที่คิดคือเรา

โครตทุ่มเทจริงๆอ่ะเราทุ่มไปไห้เค้าเทแบบ.......แต่บางที่เค้าเอง

ก้เข้ามาในตอนที่เรากำลังจะตัดใจเข้าทาไห้หวั่ยไหวอีกครั้งเข้ามาสบตาเข้ามาใกล้ เรา

สับสนความรุ้สึกมากอ่ะ ว่าอะไรยังไงกันแน่ เรา

โครตเหนื่อยอ่ะเหนื่อยมากท้อมากแต่สุดท้ายเราเองก็ใจอ่อนทุกครั้งในตอนที่เห็นเค้าเจ็บเราแบบพูดคำไหนไม่ออกนอกจากคำว่าเหนื่อยแล้วอ่ะเหนื่อยมากกก เหนื่อยจิงๆ แต่นี้คือสงสารความรู้สึกตัวเองมากกกอ่ะค่ะ เราควรทำยังไงถึงจะเลิกชอบเค้าไห้ขาดดีค่ะ????
เราควรทำยังไงถึงจะเลิกชอบคนที่เค้าไม่ชอบเราดีค่ะะ??