สับสนนน

คืองี้ครับพี่ ผมมีเรื่องที่อยากไห้ผู้มีประสบการณ์มาตอบผมอ่ะครับ คือว่า ผมเนี่ยก่อนพึ่งขึ้น ม.4 ผมตั้งใจจะทำทำหลายๆอย่างเพราะผมเล็งไว้ว่าจะเข้าวิทย์คณิตธรรมดาหรือจีน-อังกฤษ ซึ่งมันเลิกเรียนเร็วเเล้วจะมีเวลาทำนู่นทำนี่ใช่ไหมครับ เเต่เเผนต่างๆที่วางไว้มันก็พังลงเพราะพ่อเเม่บังคับไห้เข้าห้องวิทย์พลังสิบ(ห้องคิงของวิทย์คณิต)ซึ่งเรียนหนักกว่าพอประมาณ ผมเครียดเลยครับ555
เพราะผมเองก็เรียกได้ว่าโง่มากๆในเรื่องวิทย์คณิต ในตอนม.ต้นผมเรียนหลักสูตร ศิลป์ภาษาเเล้วเป็นหลักสูตรจากต่างประเทศซึ่งเรียนไม่เหมือนกัน พอเรียนได้สักหน่อยก็เริ่มคิดได้ว่าถ้าเป็นเเบบนี้ต่อไปก็คงจะไม่ได้ทำในสิ่งที่หวัง เป้าหมายผมเยอะครับเยอะมากๆเพราะเป็นคนที่ไม่มีการติดต่อกับสังคมอื่นเลยนอกจากพ่อเเม่เพื่อน ผมยังอยากจะทำอยู่ครับมีความพยายามสูงด้วยผมกล้าพูดเลยเเต่มัรเหนื่อยอ่ะครับเลิกเรียน ก็ 17.30 เเล้ว เรียนก็ไม่เข้าใจ กลับบ้านมากินข้าวก็หลับ บุคคลิกผมก็ไม่ใช่คนที่น่าคบหาเท่าไหร่ด้วย555 เเล้วด้วยความที่เป็นลูกคนเดียวอยู่กับพ่อสองคน ก็เลยถูกคาดหวังเเละเป็นห่วงมากเป็นพิเศษ บอดตามตรงมันน่ารำคาญครับ เเต่ก่อนออื่นผมขอโทษที่อาจจะเขียนไม่รู้เรื่องนะครับเรื่องเขียนตามฟีลล้วนๆก่อนที่จะหลับในอีกสักพัก
ก็คือสิ่งที่อยากไห้เเนะนำคือ ปมควรจัดการกับความเหนื่อยเเละความเครียดยังไงดีครับพอมานึกถึงเรื่องต่างก็เสียใจหนักจัดๆฟังเพลงช้าก็ไม่ได้ไม่งั้นมันจะคิดเเต่เรื่องชีวิต บอกทีครับบบบบบบ