หวัดดี เราชื่อมายเราอายุ16ตอนเด็กๆเราอยู่กับปู่กับย่าที่ต่างจังย่าเราไม่ค่อยแข็งแรงเราเลยฝันอยากเป็นหมอแต่เวลาผ่านไปจนเราจะจบป.6เราได้เสียย่าไปก็เสียเป็นคนที่เกลียดโรงบาลไปเลยทั้งกลัวเข็มกลัวเลือดพอขึ้นม.ต้นเราเริ่มไม่ได้รับความรักจากใครปู่ก็เป็นผู้ชายที่ไม่ค่อยแสดงสักเท่าไหร่เราก็เลยรู้สึกคล้ายๆเหมือนเป็นโรคซึมเศร้าไปเลยแต่ก็คือคล้ายคนบ้าอยู่ที่โรงเรียนฉันร่าเริงมีความสุขขำหัวเราะตลกกับสิ่งเล็กๆน้อยแต่พอกลับบ้านมากฉันกลับพบแต่ความอ้างว่างมันน้ะที่ต้องอยู่บ้านหลังใหญ่ๆคนซึ่งปู่ย้ายออกไปอยู่กระท่อมหน้าของแกแกบอกรำคานเรา555 เราคิดทุกคืนว่าชีวิตในอนาคตต้องดีกว่านี้เราเริ่มมีฝันใหม่คือการเรียนให้จบมหาลัยแต่คือตอนนั้นเราเกเรมากช่วงเก็บคะแนนจะเลื่อนชั้นสอบเราได้คะแนนสวยแต่เราขี้เกียจส่งงานอาจาร55ร.มาเป็น10-20จ้า2เทอมร่วมกันแล้วไงโดนบ่นจ้าทะเลาะกับพ่ออีกเรื่องเรียนแล้วก็เที่ยวซึ่งก็ไม่ได้เที่ยวอะไรมากหรอขึ้นรถล่องไปล่องตามประสาพอดึกๆถึงเข้าบ้านเราก็เกแต่เกรดไม่เคยตกแต่ถึงแม้จะทำได้ดีแค่ไหนคนในบ้านไม่เคยชอบฉันเลยตอนม.1ได้3.69พอขึ้นม.2เริ่มขยันส่งงานทุกอย่างแต่ขาดบ่อย5555พอสอบเกรดก็แบบว่า3.42
แต่แล้วที่บ้านเขาก็คุยกันว่าให้เรียนจบแค่ม.3เรานี้ท้อมากจนอยากตายตั้งแต่อายุ12เราทำงานรับจ้างปลุกมันได้วันละ50นี่โครตดีใจทำทุกอย่างปลุกมันปลุกข้าวโพดดำนาแบกปุ๋ยขับรถไถ่เหนื่อยน้ะแล้วไงเงินที่ป้าอาส่งให้มันไม่พอกินอะดิ้ซึ่งปู่เราชอบกินเบียร์เราทำงานมาได้ก็จะให้ปู่คนละครึ่งเราเป็นซุ่มซ้ามทุกครั้งที่ไปเข้าไร่หรือเก็บหน่อไม้ฝรั่งจะได้แผลตลอดมีครั้งหนึ่งเราไปปลุกมัน200ไร่2-3วันติดแล้วคือใกล้จะเส็ดแล้ว55ในความซุ่มซ้ามเหยียบตะปูตะลุกลางเท้าเลยจ้าไม่ไปหาหรอกลัวร้องหาปู่อย่างเดียว พอขึ้นม.3รู้ว่าไม่ได้เรียนต่อเราก็เกสุดๆไปโรงเรียนแต่ไม่เข้าเข้าบ้างไม่เข้าบ้างเริ่มเที่ยวทุกคืนหนีเที่ยวกินเหล้ากับเพื่อนทั้งหญิงและชายและวันนึ่งพลาดเราตื่นมาบ้านใครไม่รู้เสื้อผ้าไม่มีเราเลยใส่เสื้อผ้าแล้วกลับบ้านนั้นเป็นครั้งแรกที่เรากลับบ้านเช้าปู่ยื่นรอแล้วถามว่าไปไหนมาทีหลังอย่าทำน้ะกินข้าวยังพ่อทำกับข้าวไว้ไปกินกันเราก็เริ่มคิดได้เลิกเที่ยวตั้งใจเรียนปิดเทอมเล็กม.3พ่อซื้อโน๊ตบุ๊ตมางอน555แล้วไงดูซีรีย์เกาหลี
ทั้งวันทั้งคืนคือแบบวันหนึ่งนอน2ชม.แล้วเราเปิดไปเจอหนังเกาหลีเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับทนายความของรัฐฟังดูยากและใช้เงินเยอะเนาะนั้นแหละความฝันใหม่พอเปิดเทอมเทอมสุดท้ายแล้วเนาะ555ครู
ติวทั้งวันเลยจะอ้วกอยู่ละสุดท้ายก็จบลงชีวิตของการเรียนด้วยเกรด3.85
แล้วก็มาพร้อมกับการเปลี่ยนแปลงทุกอย่างป้าพาเรามาทำงานที่กรุงเทพอายุแค่16หางานยากมากเริ่มที่โรงงานจ้าทำทั้งวันได้วันละ100กว่าบาทได้งานใหม่จากร้านอาหารอยู่ห้องเครื่องทำไปดิ3วันแรกโอ้โหอยากกลับคิดถึงพ่อจ๋าาาแต่ป้าก็ได้บอกว่าที่ให้มาทำงานก็เพื่อให้หาตังให้ปู่ใช้แกอุสาเลี้ยงมาถ้ารอมายเรียนจบปู่คงเสียไม่ได้ให้ทดแทนบุญคุณหรอลูกไม่มีพ่อแม่อย่างต้องเตรียมถึงมีแต่เขาไม่เคยต้องการมายเลยเราก็สู้จนข้อมือ2ข้างเสียต้องผ่าตัดถึงจะหายไม่งั้นก็ห้ามยกของหนักไปตลอดชีวิตเราทำได้เกือบปีก็กลับบ้านช่วงเทศกาลกลับมาโดนไล่ออก555ก็หางานใหม่วีนนั่นเลยว้าวจ้าได้งานเร็วมากพอได้งานหลังจากนั้น1อาทิตย์เราก็ไปสมัครเรียนกศน.เราทั้งเรียนทั้งทำงานไม่มีวันหยุดส่งที่บ้านให้ป้าจ่ายนู้นนี้เหลือกินนิดหน่อยอดบ้างแล้วแต่แล้วพอเปลี่ยนจากโลกแคบๆมากเจอโลกที่มีทุกนิสัยโลกที่น่ากลัวฝันที่เคยคิดว่าจะต้องเป็นให้ได้ก็ต้องบอกลามันก่อน....
#ปล.อนาคตไม่รู้จะเป็นอย่างไรแต่ขอแค่เธอนั่นสบายต้องแลกด้วยชีวิตก็ยอม
เคยมีฝันไหม??
แต่แล้วที่บ้านเขาก็คุยกันว่าให้เรียนจบแค่ม.3เรานี้ท้อมากจนอยากตายตั้งแต่อายุ12เราทำงานรับจ้างปลุกมันได้วันละ50นี่โครตดีใจทำทุกอย่างปลุกมันปลุกข้าวโพดดำนาแบกปุ๋ยขับรถไถ่เหนื่อยน้ะแล้วไงเงินที่ป้าอาส่งให้มันไม่พอกินอะดิ้ซึ่งปู่เราชอบกินเบียร์เราทำงานมาได้ก็จะให้ปู่คนละครึ่งเราเป็นซุ่มซ้ามทุกครั้งที่ไปเข้าไร่หรือเก็บหน่อไม้ฝรั่งจะได้แผลตลอดมีครั้งหนึ่งเราไปปลุกมัน200ไร่2-3วันติดแล้วคือใกล้จะเส็ดแล้ว55ในความซุ่มซ้ามเหยียบตะปูตะลุกลางเท้าเลยจ้าไม่ไปหาหรอกลัวร้องหาปู่อย่างเดียว พอขึ้นม.3รู้ว่าไม่ได้เรียนต่อเราก็เกสุดๆไปโรงเรียนแต่ไม่เข้าเข้าบ้างไม่เข้าบ้างเริ่มเที่ยวทุกคืนหนีเที่ยวกินเหล้ากับเพื่อนทั้งหญิงและชายและวันนึ่งพลาดเราตื่นมาบ้านใครไม่รู้เสื้อผ้าไม่มีเราเลยใส่เสื้อผ้าแล้วกลับบ้านนั้นเป็นครั้งแรกที่เรากลับบ้านเช้าปู่ยื่นรอแล้วถามว่าไปไหนมาทีหลังอย่าทำน้ะกินข้าวยังพ่อทำกับข้าวไว้ไปกินกันเราก็เริ่มคิดได้เลิกเที่ยวตั้งใจเรียนปิดเทอมเล็กม.3พ่อซื้อโน๊ตบุ๊ตมางอน555แล้วไงดูซีรีย์เกาหลี
แล้วก็มาพร้อมกับการเปลี่ยนแปลงทุกอย่างป้าพาเรามาทำงานที่กรุงเทพอายุแค่16หางานยากมากเริ่มที่โรงงานจ้าทำทั้งวันได้วันละ100กว่าบาทได้งานใหม่จากร้านอาหารอยู่ห้องเครื่องทำไปดิ3วันแรกโอ้โหอยากกลับคิดถึงพ่อจ๋าาาแต่ป้าก็ได้บอกว่าที่ให้มาทำงานก็เพื่อให้หาตังให้ปู่ใช้แกอุสาเลี้ยงมาถ้ารอมายเรียนจบปู่คงเสียไม่ได้ให้ทดแทนบุญคุณหรอลูกไม่มีพ่อแม่อย่างต้องเตรียมถึงมีแต่เขาไม่เคยต้องการมายเลยเราก็สู้จนข้อมือ2ข้างเสียต้องผ่าตัดถึงจะหายไม่งั้นก็ห้ามยกของหนักไปตลอดชีวิตเราทำได้เกือบปีก็กลับบ้านช่วงเทศกาลกลับมาโดนไล่ออก555ก็หางานใหม่วีนนั่นเลยว้าวจ้าได้งานเร็วมากพอได้งานหลังจากนั้น1อาทิตย์เราก็ไปสมัครเรียนกศน.เราทั้งเรียนทั้งทำงานไม่มีวันหยุดส่งที่บ้านให้ป้าจ่ายนู้นนี้เหลือกินนิดหน่อยอดบ้างแล้วแต่แล้วพอเปลี่ยนจากโลกแคบๆมากเจอโลกที่มีทุกนิสัยโลกที่น่ากลัวฝันที่เคยคิดว่าจะต้องเป็นให้ได้ก็ต้องบอกลามันก่อน....
#ปล.อนาคตไม่รู้จะเป็นอย่างไรแต่ขอแค่เธอนั่นสบายต้องแลกด้วยชีวิตก็ยอม