ตนรักตน

กลอนสัจธรรม ๕ ประการ (อภิณหปัจจเวกขณ์) อันความแก่นั้นหนาพึงพาพบ มิอาจหลบเลี่ยงพ้นวาระสมัย ความเจ็บไข้รุมเร้าคอยเผาใจ ห้ามอย่างไรก็ไม่อาจจะขาดตอน ความตายนั้นตามติดประชิดใกล้ ไม่มีใครหนีพ้นบทคำสอน

0 ทิวแถวท่านผู้ขอ .. เคลื่อน .. รอ .. หยุด ราวรอฉุดดิบเถื่อนให้เลื่อนหาย ก้าวย่างนั้นคืบเค้นความเป็นตาย อันวิญญาณทั้งหลายเทียวว่าย .. วน 0 เพียงผืนผ้าเหลืองส้ม .. ต้องลมปะ ก็รู้ว่าวันพระมาอีกหน พอสิ้น

บุญกรรมทำก่อไว้      สะสม ดีชั่วสุขทุกข์ตรม       ทั่วถ้วน ชาติภพที่ทับถม        นานนับ กัปกัลป์ วัฏสงสารล้วน           

มองคนในแง่ร้าย         เกินไป จะบั่นทอนจิตใจ          ขุ่นเศร้า เพียงมองเพื่อกันภัย     มาสู่ ตนพอ มองแง่ดีกลางเข้า        แต