เครียดกับภาระที่ตัวเองไม่ได้สร้าง จนไม่อยากอยู่แล้ว

ผมจบ GED เมื่อปี 2017 ครับ ได้เข้ามหาวิทยาลัยที่น่าจะเป็นอันดับ 1 ด้านสังคมศาสตร์ของประเทศในปีการศึกษานี้แล้วเราก็ต้องลาออกมาเพราะไม่มีเงินจ่ายค่าเทอมและพ่อแบกภาระค่าดำรงชีวิตไม่ไหวขอทุนหลายที่แล้วเขาก็ไม่ให้ครับเพราะจนไม่พอ เขาถือว่าหนี้เป็นสิ่งที่สร้างไว้ก่อนเข้ามาในมหาวิทยาลัย

ปัญหาเริ่มมาจากพ่อเราเป็นหนี้สินเยอะมากๆจากการกู้ยืมเพื่อทำธุรกิจร่วมกับแม่เลี้ยง (ไม่ได้จดทะเบียน) คร่าวๆคือหลักหลายล้านครับ ตอนธุรกิจขามาแทนที่จะเอาเงินไปใช้หนี้แม่เลี้ยงก็เอาไปผลาญเล่น ซื้อที่ดินในชื่อของตัวเอง ปัจจุบันแม่เลี้ยงหนีหายไปหลอกเงินผู้ชายคนอื่นต่อ พ่อเราต้องแบกรับภาระหนี้สินคนเดียว จากหลัก 40,000 ต่อเดือนเหลือกินเหลือใช้กันแค่ไม่ถึง 7,000 เพราะต้องเอาไปใช้หนี้ บ้านที่เคยอยู่ก็ต้องถูกยึดเพราะเซ็นต์ค้ำประกัน มีรถให้ผ่อนอีกหนึ่งคันเป็นมิตซูซีเดียเก่าๆ ผ่อนหมดสิงหาคมที่จะถึง ดีที่ยังมีบ้านพักข้าราชการค่าน้ำค่าไฟไม่ต้องจ่าย พ่อต้องทำงานตลอดจนไม่มีเวลาพักแถมท่านใกล้เกษียณแล้วด้วยยังดีที่มีเมียใหม่คอยอุ้มชูกันให้พอมีพอกิน ส่วนผมที่อยู่ในวัยกำลังเรียนก็ไม่มีเงินเรียน เพราะพ่อเราเป็นข้าราชการ ฐานเงินเดือนเกินไปมากโขจนกู้ กยศ.ไม่ได้ กรอ.ก็ไม่มีสาขารองรับที่เรารักหรือสนใจ จะเก็บเงินรอจ่ายค่าเทอมก็ไม่มีเงินเหลือให้เก็บเลยด้วยซ้ำ ปีนี้ผมซิ่วมาว่าจะไปเข้าที่อื่นก็เห็นว่าจะได้ดรอปไว้อีกปี เผื่อพ่อจะสอบเข้าสายปกครองได้เลื่อนขั้นเงินเดือน หนี้ผ่อนรถหมด หรือมีโชคหล่นมาสักก้อนหนึ่ง

ภาวะตอนนี้คือเครียดมากๆ จนไม่อยากอยู๋หรือไม่อยากทำอะไรแล้วครับ มันเคว้งคว้างไปหมด
แก้ไขข้อความเมื่อ

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่