อาการแบบนี้เข้าข่ายคนเป็นโรคซึมเศร้าหรือเปล่า

สวัสดีค่ะเราเขียนกระทู้ครั้งแรกถ้าผิดพลาดขออภัยด้วยนะคะ เริ่มเลยนะคะคือเรามาเรียนไกลบ้านค่ะ เราต้องมาเริ่มใหม่หมดเลย ทั้งการใช้ชีวิต ทั้งการคบเพื่อนใหม่ ตอนแรกก็ดีค่ะ ทุกสิ่งทุกอย่างมันดีไปหมด แต่พอนานๆไปเราเริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่เหมาะกับที่นี่ ไม่เหมาะกับสังคมแบบนี้ เราคิดถึงเพื่อนเก่ามาก เรารู้สึกเราเข้ากับเพื่อนใหม่ไม่ได้ ทั้งๆที่พวกเขาก็ดีกับเรานะคะ แต่เรารู้สึกทุกครั้งที่อยู่กับเพื่อนใหม่ว่านี้มันไม่ใช่ที่ของเราเลยจริงๆ ถ้าเรายังอยู่กับเพื่อนเก่าตอนนี้เราคงมีความสุขมากกว่านี้ บวกกับเราคิดถึงบ้านด้วยค่ะ ตอนแรกๆมันก็ไม่มีอะไรมากค่ะ เราคิดแค่ว่าอยู่ๆไปเดี๋ยวก็จบแล้ว แต่พอนานๆไปความรู้สึกมันสะสมค่ะ มันรู้สึกเบื่อทุกอย่าง จากเมื่อก่อนที่เราเคยรู้สึกแย่แค่กับเรื่องเพื่อน กลายเป็นตอนนี้เราเบื่อที่จะอยู่ต่อไป เราเบื่อทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว ในหัวเราคิดแค่ว่าถ้าตายไปคงจะเจอโลกที่ดีกว่านี้ ไม่ว่าเราจะเจอปัญหาใหญ่ หรือเล็กน้อยแค่ไหน เราคิดทางแก้ปัญหาได้แค่ว่าเราต้องตายเราถึงจะมีความสุข เราจะได้ไม่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ แต่เราก็ยังมีความคิดหนึ่งว่าเราทำอย่างนั้นไม่ได้ค่ะ เพราะเรายังมีพ่อแม่ที่ต้องเลี้ยงดู ถ้าเราตายไปใครจะดูแลท่านเราถึงยังตายไม่ได้ แต่ถึงยังไงสมองเราก็ยังคิดแต่เรื่องถ้าตายไปก็คงดี ถ้าไปตอนนี้เลยยิ่งดีโลกใหม่ที่เราจะได้ไปมันอาจจะสวยกว่าตอนนี้ก็ได้ เราพยายามจะไม่คิดนะคะ แต่มันก็แว๊บมาในหัวทุกที แล้วบางครั้งอยู่ดีๆก็รู้สึกเศร้าขึ้นมาเอง อยากร้องไห้ขึ้นมาดื้อๆ บางครั้งน้ำตาก็ไหลเอง แต่อาการแบบนี้จะเป็นเฉพาะตอนอยู่คนเดียวนะคะ เวลาเราอยู่ต่อหน้าคนอื่น เราจะร่าเริงสดใสปกติค่ะ แต่พออยู่คนเดียวอาการแบบนี้ก็จะมาทันทีเลยค่ะ เราเป็นคนชอบคิดมาก แล้วก็วิตกังวลด้วยค่ะ อาการแบบนี้เราเป็นโรคซึมเศร้าหรือเปล่าค่ะ เราไม่กล้าปรึกษาคนรอบข้าง เรากลัวเขาหาว่าเราบ้า ก็เลยสมัครสมาชิกมาถามค่ะ