แม่ไม่ได้ตั้งใจ เหมือนรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต

เรื่องมีอยู่ว่าเราแอบเลี้ยงขนปุยไว้ในห้องพักจำนวน 4 ตัว(ก่อนหน้าเราย้ายออกมาจากบ้านญาติมาอยู่หอ เลยพามาด้วย) ผ่านไประยะเวลาหนึ่ง พา 3 ตัวไปไว้บ้านที่ ตจว. เหลืออีกตัวนึง เค้าน่าสงสารกว่าตัวอื่น แล้วเราก็ย้ายหอ ขนของไปแล้วและนำตะกร้ามารับเขา เพราะทิ้งไว้หน้าหอก่อน จากนั้นพามาหอพักใหม่  แล้วปีใหม่จะพากลับบ้าน ตจว. เราตั้งใจจะเลี้ยงไว้หน้าหอกับขนปุยตัวอื่นๆและให้อาหารทุกวันเหมือนกับอยู่ที่หอเดิม (ที่หอเดิมมันเข้าๆออกๆห้อง อยากกินเมื่อไหร่มันก็จะรอเข้าห้องพร้อมเรา แล้วออกไปเล่นด้านล่าง)เมื่อมาอยู่หอใหม่ได้สี่ห้าวัน เค้าหายไป น่าจะถูกเจ้าของหอไล่เพราะวันนั้นมันจะเดินตามเราขึ้นหอ จากนั้นเรารอมัน เดินหา แต่ไม่เจอ อาหารกระป๋องซื้อมาตุนไว้ ก็ไม่รู้จะยังไง เลยเอาไปให้เพื่อนที่ทำงานก่อน ผ่านมาเกือบสองเดือนแล้ว คิดถึงเค้าทุกวัน กลับมาจากที่ทำงานคอยมองหาตลอด แรกๆนอนร้องไห้ เป็นห่วงมาก ไม่รู้เป็นยังไง จะประกาศตามหาก็กระไรอยู่ เพราะเราอยู่หอ เดี๋ยวเจ้าของหอก็ว่าเราอีก แค่อยากบอกว่า แม่ไม่ได้ตั้งใจทิ้งหนูเลยนะ ขอโทษที่แม่ไม่พากลับบ้านเหมือนพี่น้องของหนู แม่รู้สึกผิดมาโดยตลอด แม่ทิ้งหนูอยู่หอเดิมไม่ได้ เพราะหนูคงนั่งรอกินข้าวกับแม่ทุกวัน นั่งดูรูปหนูในมือถือทุกวัน ถ้ามีคนรับเลี้ยงให้ข้าวให้น้ำ แม่จะดีใจมาก เราเป็นคนรักสัตว์มาก ขนาดพาเจ้า 3 ตัวกลับ ตจว.ยังนอนร้องไห้อยู่หลายวัน คิดถึง ไม่รู้จะอยู่ยังไง ทุกวันกลับมาต้องเจอเค้าตลอด แต่ตอนนี้ว่างเปล่า..เหมือนชีวิตขาดอะไรสักอย่าง
***ทุกคนจะหาว่าเราบ้าก็ได้นะ คนเรามีความสุขไม่เหมือนกัน***
แม่คิดถึงหนูมากนะ**เหมียวน้อยของแม่**