บางทีที่น่ีแหล่ะ คือคำตอบของผม...

สวัสดีครับ ผมเป็นมนุษย์เงินเดือนทั่วๆไปเหมือนกับคุณทุกคน ทำงานอยู่ในเมืองที่วุ่นวายและรถติด ที่สุดในโลก ก็กรุงเทพนี่แหล่ะครับ เคยตั้งคำถามมั้ยครับว่าเราจะใช้เวลาเร่งรีบไปกับทุกอย่าง กินข้าวเดิมๆเพื่อ รีบไปทำงานต่อไปตลอดเลยรึเปล่า ปีนี้ผมป่วยบ่อยจนต้องไปหาหมออยู่เรื่อยๆ อาจจะเพราะอะไรหลายอย่าง จนผมได้แต่ถามตัวเองเป็นแบบนี้มันดีแล้วเหรอ ด้วยเหตุผลเหล่านี้เลยตัดสินใจพักสักวัน หาที่เที่ยวใกล้ๆสักที่นึง ที่ไม่เหนื่อยมากมายและพร้อมไปทำงานต่อ แล้วผมก็ได้มาเจอกับที่นี่ ชุมชนบางน้ำผึ้ง จังหวัดสมุทรปราการ ที่ทำให้ผมอยากกลับมาให้เวลากับตัวเองมากขึ้น

ผมเริ่มขับรถออกจากคอนโดแถวพระรามเก้าในตอนเช้าวันเสาร์ ขึ้นทางด่วนไปทางสะพานแขวนและ ลงทางพระประแดงจากนั้น ก็จะเจอทางเข้าวัดบางน้ำผึ่งจอดรถที่นั่นได้ครับหรือใครอยากจอดที่ตลาดน้ำบางน้ำผึ้งก็ได้ ที่นี่อากาศร้อนนิดหน่อย ผมแวะกินก๋วยเตี๋ยวตรงร้านในตลาด แล้วก็เดินเที่ยวตลาดไปเรื่อยๆ ของใน ตลาดเยอะมาก ทั้งของสด ของหวาน ปลาสลิดตัวใหญ่มากครับ ผมสังเกตคนที่นี่อยู่กันง่ายๆ คุณป้าที่ขายของ ก็ดูอารมณ์ดี เดินจนบ่ายคล้อยก็ไปเจอลานดนตรีกลางสวน ตรงนี้ เป็นที่ที่ผู้อายุในตลาดจะมารวมตัวกันร้องคาราโอเกะครับ ขอเพลงก็ได้ ซื้อดอกไม้ ให้นักร้องก็ได้ เห็นป้าๆเขาเต้นกันก็ดูสนุกดี จนคุณป้าชวนผมขึ้นไปเต้นด้วย ก็เลยเอาซะหน่อย สาวบางโพกันมันส์เลย นาทีนั้นไม่มีความอายละครับ 5555555  





เต้นจนเหนื่อย ก็เลยจะไปหาข้าวกิน ผมเดินไปทางวัดบางน้ำผึ่งนอก คุณลุงคุณป้าในตลาดบอกว่าเดิน ไปทางนี้บรรยากาศดีมากครับ เพราะเราจะเห็นด้านข้างเป็นวิวแม่น้ำเจ้าพระยา ตอนนั้นก็ประมาณ 5 โมงเย็น แล้ว ลมเย็นอากาศดีมาก ผมเดินเข้าไปเรื่อยๆ เลียบทางคลองไป ไปตามป้ายที่ชี้ไปร้านพบรัก ร้านอาหารไทยๆ ที่ติดกับแม่น้ำเจ้าพระยา ผมเลือกกินด้านนอก เพราะอยากซึมซับบรรยากาศ อาหารที่นี่อร่อยดีครับ ยำถั่วพลูนี่ เด็ดมาก กินจนพระอาทิตย์ตก ตอนนั้นไม่อยากกลับเลย แต่ก็ต้องกลับเพราะเดี๋ยวมันมืด 55555 (ทางเดินมัน เป็นป่าครับ)




ผมเดินกลับพร้อมกับความคิดที่ไม่เหมือนเดิม จากตอนแรกมาบางน้ำผึ้งด้วยความรู้สึกเฉยๆ ที่คิดว่า เป็นแค่ตลาดน้ำที่ขายของฝาก และอาหารทั่วไป  ตอนนี้กับรู้สึกว่าผมได้อะไรมากกว่านั้นทั้งการใช้ชีวิต การกิน อยู่ ความสุขง่ายๆอย่างร้องเพลงคาราโอเกะ และไม่มีให้เห็นในชีวิตประจำวันของคนเมืองอย่างผม หลังจาก กลับมา ผมค่อยๆเริ่มใส่ใจกับตัวเองมากขึ้น  ทั้งเรื่องอาหารการกิน การพักผ่อน ไม่ต้องคอยพะวงกับเวลาสักวัน ก็ดีเหมือนกันครับ ต้องขอบคุณบางน้ำผึ้งที่ทำให้ผมทำแบบนั้นได้แค่ช่วงนึง