ทนขำขำ

ที่สิบสามตุลาปีห้าเก้า ปวงคนไทยโศกเศร้าสุดทนไหว พระผู้พ่อครองแผ่นดินถิ่นแดนไทบ ทรงจากไปสู่สวรรค์ตันอุรา ขอบันทึกเอาไว้แต่เพียงนี้ รัชกาลที่เก้าวงศ์จักรีเป็นศรีสง่า ทรงนำไทยผ่านทุกข์เข็ญยากเย็นมา

ช่วงนี้ จขกท. รู้สึกเหมือน ทุกอย่างประเดประดัง และรุมเร้าเข้ามาในชีวิต ทำให้อารมณ์ของคนที่เคยคิดว่า ทนไหว สู้ไหว ชักจะไม่ไหว แล้วก่อนที่จะทำร้ายตัวเอง ด้วยความคิด และความเหนื่อยล้า จึงอยากมาถามเพื่

@ ดีอาจปรากฏช้า     อย่ากลัว “รู้ตื่น”มิมีสาย     ไป่ท้อ ธรรมขจัดขมุกขมัว     เจิดจรัส ชีพใช่เล่นล้อฉะนั้น     มั่นธรรม @ กรรมใดใครก่อไว้   &n

ตอนแรกก็แค่ชอบ พอซักพักได้คุยก็เริ่มรู้สึกดี จนได้มาคบกัน แรกๆก็ไม่ได้สนใจอะไรกับพวกที่เข้ามาเม้นท์ คงเหมือนเราแรกๆ แต่พอนานๆไปชักเยอะ เริ่มทนไม่ไหว แต่ก็ต้องอดทนเพราะยอมรับแต่แรกแล้วนี่ วันนึงก็เริ่ม

๑ ขอลาก่อน ลาที ปีโลกแตก เรื่องแปลกแปลก มากมาย หลายกระแส เต้นกังนำ ทั่วทุกถิ่น เอฟวรีแวร์ แต่ให้แน่ ให้ดี ต้องกำนัน ๑ เรื่องขำขำ ของไอ้บอล และไอ้โต๊ด เด็กมันโกรธ กันไป ตามประสา จนเรื่องถึง คุณครู

.... " สุขคืนเยือน " .... กำลังใจ กำลังใจ กำลังใจ นำมอบให้ ให้เธอผ่าน ผ่านโลกฝัน ยามหู่หด ทดท้อ ทุกข์โรมรัน มิรู้หัน หันหาใคร ใจหม่นพราง บนเส้นทาง ชีวิต ที่หวั่นท้อ ก่อระย่อ รอโรย โหยหม่นห

ได้ยิน ได้อ่านครั้งแรก รู้สึกขำขำนะฮะขอบอก.... จะโน่น จะนี่ จะคิดอย่างไร ก็เป็นเพียงเสียงนึง. อนู่ที่คนฟัง คนมีสิทธิ์โหวต ว่าจะเอาแบบไหน อย่างไร... แต่ที่เคยสัมผัส. กับพวกวัยรุ่น ไร้งานทำ เกาะแม่กิน