Ep.1
สวัสดีครับ ผมชื่อขัน
ใครๆก็ว่าผมตีนหนัก พ่อผมเป็นชาวไร่ธรรมดา ส่วนแม่ผมหนะสวย ตอนสาวๆ ไม่ว่าจะ ปีใหม่ ลอยกระทง สงกรานต์ มีเวทีนางงามที่ไหนแม่คว้ามงกุฎมาเรียบ เรื่องกิริยา มารยาท คำพูดคำจา เพียบพร้อม ทำกับข้าวเก่งด้วยสิ ผมกับพ่อ โชคดีสุดๆ ผมก็เด็กบ้านนอกธรรมดาคนนึง ซนตามประสา แต่เรื่องที่ผมไม่เคยลืม...... (เล่าอดีต)
ที่โรงเรียนตอนเย็น เด็กผู้ชายเล่นบอลที่สนาม เด็กผู้หญิงโดดยางบ้าง นั่งเม้ามอย แถวบ้านนอกมันไม่อันตราย โรงเรียนเลิก3โมง กลับบ้านกัน 5-6โมงนู้น เผลอๆมี2-3ทุ่ม เย็น ๆ ก็มีรถเข็นของมาขาย หนึ่งในนั้นคือลุงสม โรตีขายหมดแต่ก็ไม่กลับบ้าน มักจะมากินเหล้ากับลุงภารโรง นั่นไงแกเดินมานั่นล่ะ มาหาเรื่องผมตามเคย
ลุงสม:ไอ่ขัน วันนี้แม่ขวัญของเอ็งทำกับข้าวซะหอม ข้าผ่านบ้านเอ็งมายังหิวเลย
ผม:ลุงได้แค่ดมเท่านั้นแหละ ผมกับพ่อได้กิน
ลุงสม:ถ้าข้าได้กิน ข้าจะกินทั้งแม่เอ็งเลย
แล้วลุงก็เดินไปอย่างผู้ชนะ ลุงสมแกตามจีบแม่ตั้งแต่สมัยสาวๆ ผมก็โกรธนะ ผมเดินไปที่รถแล้วเปิดแก๊สที่เตาโรตีของลุงสมจนสุด ผมกะว่าเปิดทิ้งไว้ให้หมด พรุ่งนี้จะได้ไม่ต้องมาขาย แต่มันผิดพลาด (ใช่ครับ) รถระเบิด ตอนนั้นผมแค่ป.5เอง แต่ใครจะไปรู้พี่ป.6 จะแอบสูบยาเส้นแถวนั้น โชคดีที่ตอนนี้1ทุ่มแล้ว คนเหลือไม่มาก รถเข็นขายของก็ไปหมดแล้ว รถแกเลยบึ้ม แค่คันเดียว ไม่ตลกแล้วครับ วันต่อมาลุงก็ไม่มาขายโรตีจริงๆ เรื่องนี้ผมไม่บอกใคร คุณก็อย่าไปบอกลุงสมนะครับ จุจุจุ ชู้วววววว
แต่เหมือนเวรกรรมมันมาเอาคืนผมขึ้นป.6 ไอ้นั้นที่ผมเอาไว้ฉี่ ผมใช้คำว่า"นุ่ม"นะครับ นุ่มของผมหยุดโต แล้วฝาแฝด(ไข่)ก็เริ่ม ฝ่อลง ผมเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ จนปีนี้ผมจะอายุ15แล้วครับ จากคำนำหน้า ด.ช. จะเป็นนาย ในห้อมผมมี 17คน ผู้หญิง 6คน ผู้ชาย 11คน เดือนนี้ มีแอปเปิล เป็นนางสาวคนแรก น่าอิจฉาครับแอปเปิลเป็นสาวแล้ว
ความผิดปกติของร่างกายผมเกิดขึ้น ผมปวดท้องรุนแรง เหมือนปวดอึแต่อึไม่ออก เมื่อยที่เอวด้านหลัง ปวดท้องน้อยเหมือนมีใครเอามือมากวน ๆ วน ๆ จนผมต้องบอกแม่ ผมเข้าโรงพยาบาล ถึงจะบ้านนอกแต่บ้านผมไม่กันดารนะครับ เครื่องไม้เครื่องมือมีครบครัน แต่ข่าวร้านของผม
....ผมต้องตัดนุ่มออก ไอ้ขัน จะเป็นขันทีแล้วครับ ผมอยากกลับไปขอโทษลุงสม และที่ซวยกว่านั้น ผมเป็นประจำเดือน
.......................................ผมอยากจบชีวิตตรงนี้เลย คนที่เสียใจไม่แพ้กันคือแม่ คนที่ออกจะดีอกดีใจคือพ่อ งงในงงไหมครับ พ่อผมแกอยากได้ลูกสาว แต่ผมก็ดันเป็นลูกชายสมใจแม่ พ่อผมเลยอัดกระบวนการต่อสู้ให้ถ้าผมทำไม่ดี พ่อจะพูดว่า "อยากทำกับข้าวกับแม่ก็เกิดเป็นผู้หญิงซะ" พ่อจะทำลูกอีกคนก็ไม่ได้แล้วครับ วันนั้นตอนผม5ขวบ พ่อก็แบกถังพ่นยาฆ่าหญ้าไปไร่เหมือนเดิม แต่ไม่รู้ถังไปรั่วอีท่าไหน น้ำยาไหลซึมผ่านเข้าร่องภูเขา(ก้น)ไปลวกฝาแฝดพ่อ เป็นหมันครับ
มาต่อเรื่องผมนะครับ ผมต้องผ่าตัดเปลี่ยนจากนุ่มเป็น"นวล" ผมพิมพ์ตรงๆไม่ได้ครัวไม่ผ่านเรตผมถามแม่ว่าเก็บไว้ได้ไหม ถ้าผมไม่มี นุ่ม ชีวิตผมจะเดินต่อไปได้ยังไง ถึงมันจะกระจ้อยร่อยเท่าเด็กประถม แต่ผมก็ขัดถูมันทุกวัน ฟินดีนะครับ หมอบอกว่า เอาออกต้องมีค่าใช้จ่ายเพิ่ม แค่ทำนวล พ่อผมก็เสียที่นาไปหลายผืนแล้วครับ ตอนนี้ผมจะไม่ตัดออกก็ได้ แต่วันข้างหน้า นุ่มน้อยของผมมันจะกลายเป็นเมร็ง ยังไงต้องตัดออกอยู่ดี ตอนนี้ผมมีทั้งนุ่ม และ นวล ครับ ผมเป็นตัวประหลาด ผมไม่กล้าบอกใคร ผมยังทำกิจกรรมเหมือนเดิม เลิกเรียนเตะบอล วันหยุดซ้อมมวย เดือนนึงก็ต้องหยุด7วันครับ ประจำเดือนมา มันน่าเบื่อมาก หน้าตาผมก็เปลี่ยนไป มันหวานขึ้น ผิวดีขึ้น ทั้งๆที่ผมไม่ได้บำรุงอะไร สงสัยได้แม่มาเยอะ และ....หน้าอกผมโตขึ้น เจ็บด้วยครับ ผมเอาอกรับบอลไม่ได้ สเต็บผมเสีย เวลาเล่นบอลผมต้องคอยกันหน้าอก และผมหลุดจากตัวโรงเรียนครับ ผมซ้อมมวยหนักขึ้น
ผมได้ข่าวลุงสมเสียแล้ว ตับแข็งครับ ผมและครอบครัวไปร่วมงาน ผมไปขอขมาแล้วสารภาพเรื่องผมระเบิดรถแก
18 มีนา ผมอายุ15ปี บริบูรณ์ ผมมาทำบัตรประชาชน
ที่สำนักงานอำเภอ
เสมียน:เอาสำเนาใบเกิดกับบัตรประชาชน ยื่นรับบัตรคิวแล้วรอนะ
ผมกับพ่อรอจนถึงคิว
เสมียน:หมายเลข45เด็กชายกานต์นิกา อุดมขรรม
ผม:พ่อเลขสุดท้ายแล้วนะ เลข45 ไม่ใช่เราหลอ
เสมียน:หมายเลข45ครับ กานต์นิกา อยู่ไหมครับ
พ่อ:อยู่ครับ อยู่ๆ
แล้วพ่อก็ลากผมไปหาเสมียน
พ่อ:พอดีเพิ่งเปลี่ยนชื่อมาครับ ขันมาพิมพ์ลายนิ้วมือเร็ว ไอ้ตรงคำนำหน้า เปลี่ยนเป็นนางสาวได้ไหมครับ
ผม:พ่อ!!!!
ถึงว่าล่ะ ปกติไอ้งานราชงานหลวงพ่อจะปฏิเสธให้แม่มาตลอด แต่วันนี้ อาสามาเอง
เสมียน: (มองหน้าผม) อ่อ โตเป็นสาว สวยเนาะ เอาบางร่างเล็ก แต่ไม่ได้ครับลุง ต้องอ้างอิงตามใบเกิด เขาเกิดมาเป็นผู้ชาย ก็ต้องเป็นนาย
พ่อหยิบเอกสารในซองที่ได้จากโรงพยาบาล
เสมียน:อ่อ แบบนี้นี่เอง เจ้าตัวละ อยากได้คำนำหน้าอะไร
ผม:นายครับ
เสมียน:แน่ใจนะจะไม่เสียใจภายหลัง
ผม:ครับ แน่ใจมาก ๆ ครับ
ผมและพ่อกลับบ้าน พ่อออกอาการนอยด์ ๆ น้อยใจผมนิดหน่อย แต่พอผมบอกว่าจะฟ้องแม่ พ่อก็ดีกับผมมาทันที
ที่บ้าน
แม่ทำกับข้าวหอมกรุ่นเหมือนเดิม ไปตั้งแต่เช้า เข้าบ้านก็บ่าย 2 ผมกับพ่อไม่มีนโยบายกินข้าวนอกบ้านครับ ไม่ว่าจะยังไงต้องกลับมากินข้าวบ้าน
ที่โต๊ะกินข้าว
พ่อ:เออแม่ วันนี้ไปทำบัตรเจอพระธุดงค์ ท่านทัก ไอ้ขันมันมีเคราะห์นะ
แม่:รึพ่อ แม่ก็ว่า ปีนี้มันโดนหนักเหลือเกิน
ผมก็คิด ไปเจอพระตอนไหนก็อยู่ด้วยกันตลอด
พ่อ:ท่านทักว่าจะอยู่ได้ไม่นาน ถ้าเอาเลือดออกทุกเดือน จะช่วยลดเคราะห์
แม่:เลือดยังไงรึพ่อ ต้องบริจาคเลือดหลอ
พ่อ:ไม่ๆๆๆ เลือดเม็นหนะ
ผม:พอพ่อ จะอวก มาพูดไรตอนกินข้าวเนี่ย
แม่:ต่อสิพ่อ ท่านว่ายังไงอีก
พ่อ:ท่านว่าเอาเลือดออกต้องเปลี่ยนเป็นคนใหม่
พ่อมองมาที่ผม แล้วบอก "เอาบัตรให้แม่ดู"
ผม:อ่อ บัตรประจำตัวประชาชน
แล้วผมก็เอาให้แม่ดู
พ่อ:เนี่ยเลยต้องเปลี่ยนชื่อ แต่ให้ดีต้องเปลี่ยนคำนำหน้าด้วย ทำเหมือน คนเก่าตายแล้ว นี่คนใหม่ ไม่งั้น ตายจริงนะ
แม่:ขนาดนั้นเลยหลอพ่อ แล้วมันจะเปลี่ยนได้หลอ
พ่อ:ได้สิ เนี่ยโรงพยาบาลออกใบรับรองมาแล้ว แต่ไอ้ขันสิ ไม่ยอม
แม่หันมามองหน้าผม
แม่:ไม่เป็นไรนะลูก แค่นี้ก็พอแล้วแหละ เนาะพ่อเนาะ
ผม:ห๊ะ อะ คะครับแม่
พ่อ:พ่อว่าไอ้ขันมันไว้ผมยาวก็ดีนะ บอกครูว่าแก้เคล็ดเค้าก็ยอมแหละ ไม่งั้นไอ้ขันตายนะ
ผมนิอึ้งเลย แถมพ่อยังมองฆ้อนผมอีก แสบจริง ๆ นะพ่อ
ผมชื่อ ขัน (คิดเชื่อไม่ทัน)
สวัสดีครับ ผมชื่อขัน
ที่โรงเรียนตอนเย็น เด็กผู้ชายเล่นบอลที่สนาม เด็กผู้หญิงโดดยางบ้าง นั่งเม้ามอย แถวบ้านนอกมันไม่อันตราย โรงเรียนเลิก3โมง กลับบ้านกัน 5-6โมงนู้น เผลอๆมี2-3ทุ่ม เย็น ๆ ก็มีรถเข็นของมาขาย หนึ่งในนั้นคือลุงสม โรตีขายหมดแต่ก็ไม่กลับบ้าน มักจะมากินเหล้ากับลุงภารโรง นั่นไงแกเดินมานั่นล่ะ มาหาเรื่องผมตามเคย
ลุงสม:ไอ่ขัน วันนี้แม่ขวัญของเอ็งทำกับข้าวซะหอม ข้าผ่านบ้านเอ็งมายังหิวเลย
ผม:ลุงได้แค่ดมเท่านั้นแหละ ผมกับพ่อได้กิน
ลุงสม:ถ้าข้าได้กิน ข้าจะกินทั้งแม่เอ็งเลย
แล้วลุงก็เดินไปอย่างผู้ชนะ ลุงสมแกตามจีบแม่ตั้งแต่สมัยสาวๆ ผมก็โกรธนะ ผมเดินไปที่รถแล้วเปิดแก๊สที่เตาโรตีของลุงสมจนสุด ผมกะว่าเปิดทิ้งไว้ให้หมด พรุ่งนี้จะได้ไม่ต้องมาขาย แต่มันผิดพลาด (ใช่ครับ) รถระเบิด ตอนนั้นผมแค่ป.5เอง แต่ใครจะไปรู้พี่ป.6 จะแอบสูบยาเส้นแถวนั้น โชคดีที่ตอนนี้1ทุ่มแล้ว คนเหลือไม่มาก รถเข็นขายของก็ไปหมดแล้ว รถแกเลยบึ้ม แค่คันเดียว ไม่ตลกแล้วครับ วันต่อมาลุงก็ไม่มาขายโรตีจริงๆ เรื่องนี้ผมไม่บอกใคร คุณก็อย่าไปบอกลุงสมนะครับ จุจุจุ ชู้วววววว
แต่เหมือนเวรกรรมมันมาเอาคืนผมขึ้นป.6 ไอ้นั้นที่ผมเอาไว้ฉี่ ผมใช้คำว่า"นุ่ม"นะครับ นุ่มของผมหยุดโต แล้วฝาแฝด(ไข่)ก็เริ่ม ฝ่อลง ผมเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ จนปีนี้ผมจะอายุ15แล้วครับ จากคำนำหน้า ด.ช. จะเป็นนาย ในห้อมผมมี 17คน ผู้หญิง 6คน ผู้ชาย 11คน เดือนนี้ มีแอปเปิล เป็นนางสาวคนแรก น่าอิจฉาครับแอปเปิลเป็นสาวแล้ว
ความผิดปกติของร่างกายผมเกิดขึ้น ผมปวดท้องรุนแรง เหมือนปวดอึแต่อึไม่ออก เมื่อยที่เอวด้านหลัง ปวดท้องน้อยเหมือนมีใครเอามือมากวน ๆ วน ๆ จนผมต้องบอกแม่ ผมเข้าโรงพยาบาล ถึงจะบ้านนอกแต่บ้านผมไม่กันดารนะครับ เครื่องไม้เครื่องมือมีครบครัน แต่ข่าวร้านของผม
....ผมต้องตัดนุ่มออก ไอ้ขัน จะเป็นขันทีแล้วครับ ผมอยากกลับไปขอโทษลุงสม และที่ซวยกว่านั้น ผมเป็นประจำเดือน
.......................................ผมอยากจบชีวิตตรงนี้เลย คนที่เสียใจไม่แพ้กันคือแม่ คนที่ออกจะดีอกดีใจคือพ่อ งงในงงไหมครับ พ่อผมแกอยากได้ลูกสาว แต่ผมก็ดันเป็นลูกชายสมใจแม่ พ่อผมเลยอัดกระบวนการต่อสู้ให้ถ้าผมทำไม่ดี พ่อจะพูดว่า "อยากทำกับข้าวกับแม่ก็เกิดเป็นผู้หญิงซะ" พ่อจะทำลูกอีกคนก็ไม่ได้แล้วครับ วันนั้นตอนผม5ขวบ พ่อก็แบกถังพ่นยาฆ่าหญ้าไปไร่เหมือนเดิม แต่ไม่รู้ถังไปรั่วอีท่าไหน น้ำยาไหลซึมผ่านเข้าร่องภูเขา(ก้น)ไปลวกฝาแฝดพ่อ เป็นหมันครับ
มาต่อเรื่องผมนะครับ ผมต้องผ่าตัดเปลี่ยนจากนุ่มเป็น"นวล" ผมพิมพ์ตรงๆไม่ได้ครัวไม่ผ่านเรตผมถามแม่ว่าเก็บไว้ได้ไหม ถ้าผมไม่มี นุ่ม ชีวิตผมจะเดินต่อไปได้ยังไง ถึงมันจะกระจ้อยร่อยเท่าเด็กประถม แต่ผมก็ขัดถูมันทุกวัน ฟินดีนะครับ หมอบอกว่า เอาออกต้องมีค่าใช้จ่ายเพิ่ม แค่ทำนวล พ่อผมก็เสียที่นาไปหลายผืนแล้วครับ ตอนนี้ผมจะไม่ตัดออกก็ได้ แต่วันข้างหน้า นุ่มน้อยของผมมันจะกลายเป็นเมร็ง ยังไงต้องตัดออกอยู่ดี ตอนนี้ผมมีทั้งนุ่ม และ นวล ครับ ผมเป็นตัวประหลาด ผมไม่กล้าบอกใคร ผมยังทำกิจกรรมเหมือนเดิม เลิกเรียนเตะบอล วันหยุดซ้อมมวย เดือนนึงก็ต้องหยุด7วันครับ ประจำเดือนมา มันน่าเบื่อมาก หน้าตาผมก็เปลี่ยนไป มันหวานขึ้น ผิวดีขึ้น ทั้งๆที่ผมไม่ได้บำรุงอะไร สงสัยได้แม่มาเยอะ และ....หน้าอกผมโตขึ้น เจ็บด้วยครับ ผมเอาอกรับบอลไม่ได้ สเต็บผมเสีย เวลาเล่นบอลผมต้องคอยกันหน้าอก และผมหลุดจากตัวโรงเรียนครับ ผมซ้อมมวยหนักขึ้น
ผมได้ข่าวลุงสมเสียแล้ว ตับแข็งครับ ผมและครอบครัวไปร่วมงาน ผมไปขอขมาแล้วสารภาพเรื่องผมระเบิดรถแก
18 มีนา ผมอายุ15ปี บริบูรณ์ ผมมาทำบัตรประชาชน
ที่สำนักงานอำเภอ
เสมียน:เอาสำเนาใบเกิดกับบัตรประชาชน ยื่นรับบัตรคิวแล้วรอนะ
ผมกับพ่อรอจนถึงคิว
เสมียน:หมายเลข45เด็กชายกานต์นิกา อุดมขรรม
ผม:พ่อเลขสุดท้ายแล้วนะ เลข45 ไม่ใช่เราหลอ
เสมียน:หมายเลข45ครับ กานต์นิกา อยู่ไหมครับ
พ่อ:อยู่ครับ อยู่ๆ
แล้วพ่อก็ลากผมไปหาเสมียน
พ่อ:พอดีเพิ่งเปลี่ยนชื่อมาครับ ขันมาพิมพ์ลายนิ้วมือเร็ว ไอ้ตรงคำนำหน้า เปลี่ยนเป็นนางสาวได้ไหมครับ
ผม:พ่อ!!!!
ถึงว่าล่ะ ปกติไอ้งานราชงานหลวงพ่อจะปฏิเสธให้แม่มาตลอด แต่วันนี้ อาสามาเอง
เสมียน: (มองหน้าผม) อ่อ โตเป็นสาว สวยเนาะ เอาบางร่างเล็ก แต่ไม่ได้ครับลุง ต้องอ้างอิงตามใบเกิด เขาเกิดมาเป็นผู้ชาย ก็ต้องเป็นนาย
พ่อหยิบเอกสารในซองที่ได้จากโรงพยาบาล
เสมียน:อ่อ แบบนี้นี่เอง เจ้าตัวละ อยากได้คำนำหน้าอะไร
ผม:นายครับ
เสมียน:แน่ใจนะจะไม่เสียใจภายหลัง
ผม:ครับ แน่ใจมาก ๆ ครับ
ผมและพ่อกลับบ้าน พ่อออกอาการนอยด์ ๆ น้อยใจผมนิดหน่อย แต่พอผมบอกว่าจะฟ้องแม่ พ่อก็ดีกับผมมาทันที
ที่บ้าน
แม่ทำกับข้าวหอมกรุ่นเหมือนเดิม ไปตั้งแต่เช้า เข้าบ้านก็บ่าย 2 ผมกับพ่อไม่มีนโยบายกินข้าวนอกบ้านครับ ไม่ว่าจะยังไงต้องกลับมากินข้าวบ้าน
ที่โต๊ะกินข้าว
พ่อ:เออแม่ วันนี้ไปทำบัตรเจอพระธุดงค์ ท่านทัก ไอ้ขันมันมีเคราะห์นะ
แม่:รึพ่อ แม่ก็ว่า ปีนี้มันโดนหนักเหลือเกิน
ผมก็คิด ไปเจอพระตอนไหนก็อยู่ด้วยกันตลอด
พ่อ:ท่านทักว่าจะอยู่ได้ไม่นาน ถ้าเอาเลือดออกทุกเดือน จะช่วยลดเคราะห์
แม่:เลือดยังไงรึพ่อ ต้องบริจาคเลือดหลอ
พ่อ:ไม่ๆๆๆ เลือดเม็นหนะ
ผม:พอพ่อ จะอวก มาพูดไรตอนกินข้าวเนี่ย
แม่:ต่อสิพ่อ ท่านว่ายังไงอีก
พ่อ:ท่านว่าเอาเลือดออกต้องเปลี่ยนเป็นคนใหม่
พ่อมองมาที่ผม แล้วบอก "เอาบัตรให้แม่ดู"
ผม:อ่อ บัตรประจำตัวประชาชน
แล้วผมก็เอาให้แม่ดู
พ่อ:เนี่ยเลยต้องเปลี่ยนชื่อ แต่ให้ดีต้องเปลี่ยนคำนำหน้าด้วย ทำเหมือน คนเก่าตายแล้ว นี่คนใหม่ ไม่งั้น ตายจริงนะ
แม่:ขนาดนั้นเลยหลอพ่อ แล้วมันจะเปลี่ยนได้หลอ
พ่อ:ได้สิ เนี่ยโรงพยาบาลออกใบรับรองมาแล้ว แต่ไอ้ขันสิ ไม่ยอม
แม่หันมามองหน้าผม
แม่:ไม่เป็นไรนะลูก แค่นี้ก็พอแล้วแหละ เนาะพ่อเนาะ
ผม:ห๊ะ อะ คะครับแม่
พ่อ:พ่อว่าไอ้ขันมันไว้ผมยาวก็ดีนะ บอกครูว่าแก้เคล็ดเค้าก็ยอมแหละ ไม่งั้นไอ้ขันตายนะ
ผมนิอึ้งเลย แถมพ่อยังมองฆ้อนผมอีก แสบจริง ๆ นะพ่อ