มีใครเคยรู้สึกท้อแท้กับการทำดีบ้าง

เคยรู้สึกกันบ้างมั้ยว่าท้อแท้กับการทำดีให้กับคนที่เรารัก เหนื่อยกับการทำดี เหนื่อยกับการพยายามทำทุกอย่างให้คนที่เรารัก
โดยสุดท้ายเขาก้อไม่เห็นคุณค่า ไม่เคยได้กำลังใจ คำชื่นชม หรือแม้แต่ความเข้าใจ
จนบางครั้งเราต้องยอมทิ้งโอกาสอะไรๆ ในชีวิตหลายอย่างเพียงเพราะนึกถึงพวกเขา
เคยรู้สึกอยากทิ้งทุกอย่างแล้วเดินจากมาโดยไม่ต้องเหลียวหลังกลับไปอีก แล้วไปใช้ชีวิตอยู่คนเดียวอย่างมีความสุขบ้างมั้ย
เคยมั้ยมีคนที่เรารักและรักเรา แต่คนที่รักเรากลับทำให้เราเหมือนอยู่ตัวคนเดียวในโลก
เคยรู้สึกแบบนี้มั้ยกับคนที่ได้ชื่อว่าครอบครัว พ่อ แม่ พี่ น้อง บ้างมั้ย
เฮ้อ ตอนนี้รู้สึกเลยว่าทำดีได้ดีมันไม่มีจริงในโลกหรอก แค่ความเข้าใจ กำลังใจจากคนเหล่านั้น ยังไม่เคยได้เลยสักครั้ง