อยากรู้ว่าเวลาเอาพวกมังงะหรือโดจินของคนอื่น หรือที่ไม่มีลิขสิทธิ์ในไทยมาแปล คนแปลมีสิทธิ์หวงสิ่งเหล่านั้นไหมคะ?

สวัสดีค่ะ เรากำลังแต่งนิยายเรื่องแรก แนวฟิงกู๊ดเบาสมอง แต่ไม่รู้ว่าจะใส่คำเตือนยังไงดี เนื้อเรื่องเราไม่มีอะไรมากเลยค่ะ สบายสมอง เพื่อนแกล้งกันรักกันค่ะ ปมไม่หนัก ไม่มีปมครอบครัว ไม่มีปมคนเก่า ดราม่าเ

เพราะฉะนั้นจึงเป็นอันได้ใจความว่าความรู้ของจิตที่เกิดขึ้นนั้นมีอยู่๓ขั้นตอนตอนต้นเป็นความรู้ที่เกิดจาก สัญญาความทรงจำที่เราอาศัยเป็นหลักหรือเป็นแนวน้อมนึกพิจารณาเช่นจะพิจารณาพระไตรลักษณ์อนิจจังทุกขัง

คือเรามีพี่ชายคนนึง เขาสมาธิสั้นแต่เขาก็ใช้ชีวิตได้ปกติแค่ความคิดความใส่ใจอะไรของเขาจะแปลกๆหน่อย แต่ช่วงนี้เราไม่ค่อยอยากแบ่งของกินให้เขาเท่าไหร่เพราะก่อนหน้านี้ มันมีเหตุการณ์ที่แม่เราซื้อของกินมาให้

เธออยู่กับฉัน หลายปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยมีปัญหา ทำให้เธอนั้นเสียใจ แต่สิ่งที่ฉันไม่รู้ ที่ทำอยู่เพื่ออะไร อยู่ดีๆเธอก็มาเปลี่ยนไป หรือเธอมีอะไรที่ไม่บอกฉัน แต่ทำไมตอนนี้ ฉันไม่มีสิทธิ์อะไร พยายามทำใจเพ

พอดีช่วงนี้สะสมโดจินแบบเล่มอยู่ แต่ว่าเราดันรู้จักร้านที่มีโดจินขายตลอดแค่ร้านเดียงเอง พอจะมีร้านอื่นแนะนำไหม หรือต้องรอช่วงที่เขาจัดงานกันอย่างเดียวถึงจะมีขาย

จากวันที่ผู้วาดเสียชีวิตไปในกันยายน 1996 มันผ่านไปจะ 30 ปีแล้วเหรอเนี่ย ระลึกถึงท่านฟูจิโกะผู้สร้างตำนาน การ์ตูนที่ครองใจนักอ่านทุกเพศทุกวัย

เปิดเรื่องบริษัทนางเอกกำลังล้มละลายพระเอกมาจากไหนไม่รู้กระโดดมาจากประตูรั้วเหล็กพูดว่าจะช่วยเองแต่มีข้อแม้คือลูกสาวจะต้องแต่งงานกับพระเอกTimeSkipนางเอกช่วงวัยเรียนพระเอกก็คอยตามเหมือนสต๊อกเกอร์บราๆแกล

ที่เป็นโดจินแนว 18+ ที่วาดจากตัวละครในเรื่องหลักอีกที  ว่าทำไมถึงชอบเหรอคะ  คือส่วนตัวเราไม่ชอบเลย  เรียกว่าไม่อ่านเลยด้วยค่ะ มีความรู้สึกว่า ทำไมเอาตัวละครที่เราชอบมาทำไรแบบนี้~