ทำไมความรักมันถึงทำให้ฉันท้อแท้

ก่อนอื่นนะค่ะคือเราเป็นคนที่ไม่ประสบผลสำเร็จสำเร็จในด้านความรัก  เรามีแฟนนะเรากับแฟนอายุห่างกัน11ปี แรกๆเราก็เหมือนมีความสุข เหมือนพี่เค้าจะดูแลเราดี เค้าเข้าใจแค่ว่าความรักของเขาคือการที่ตามใจเราอยากได้อะไร เค้าก็ไม่เคยขัด แต่ทุกครั้งเราไม่เคยเอ่ยปากขออะไร มีแต่พอเค้าถามว่าเอามั๊ยเราก็แค่ตัดสินใจว่าเอาหรือไม่เอาแค่นั้น แต่ความรักของเราเราไม่ได้มีเงินอะไร แต่สิ่งที่เราทำได้คือการดูแลเค้าช่วยงานทุกอย่างที่เราทำได้ เวลาเจ็บไขได้ป่วย เราจะเป็นคนคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง ทำงานแทนทุกอย่าง ซึ่งทางบ้านพี่เค้าเห็นและเข้าใจเสมอ สถานะของเรากับแฟนก็เรียกได้ว่าเป็นแฟน เพราะเรายังไม่ได้แต่งงาน เรายังคงนอนบ้านของเรา ทุกเช้าเราก็เตรียมอาหารเช้าใส่กล่องไปให้ ทุกวัน ถ้าวันไหนมื้อเที่ยงมีโอกาศก็มานด้วยกัน ชีวิตเหมือจะมีความสุข แต่พอเราทะเลาะกันมีปากมีเสียงกัน คือเราต้องเป็นคนผิดเสมอ และมักจะโดนด่าด้วยคำพูดที่รุนแรงกับเรา  ทำร้ายจิตใจอย่างมาก และคำที่พูดเสมอคือไร่เราออกจากบ้าน บอกเลิกเรา ด่าเราแล้วก็กำเริบประมานว่ากูทำดีขนาดไหนอยากได้อะไรกูก็ตามใจ แบบนี้แต่งกันไปก็ไม่รอด จบๆไป คือเราไม่มีความสุขเลยพี่เค้าเป็นคนเอาใจตลอดเวลาวดียวดีเดียวร้าย พอร้ายก็ด่าเราเสียหายมากขึ้นกูกับเราทุกคำ เราเองไม่เคยพูดแบบนี้  ทุกครั้งเราต้องเป็นคนผิดเสมอ เราต้องยอมตลอด  เราคิดว่าเราเป็นคนที่อาภัพความรัก บางทีเราคิดนะว่าตัวเราไม่ได้มีอะไรเสียหาย ทั้งเรื่องการศึกษา การงาน หรือการดูแลเอาใจใส่ เราไม่เคยขาดตกบกพร่องอะไร  เพราะเราเจอแต่พฤติกรรมแบบนี้งัยเราถึงไม่อยากแต่งงาน ทุกวันนี้ในความรู้สึกและหัวใจของเรา เราก็เหมือนตกนรกทั้งเป็น  เราคิดว่าเราควรที่จะอยู่คนเดียวแล้วหล่ะ มีใครเจอความรักที่ทำร้ายจิตใจเหมือนกับเราบ้าง แล้วเราควรทำยังงัย