สวัสดีค่ะ พี่ๆน้องๆกระทู้นี้เป็นกระทู้เเรกของเราเอง ขอเเทนตัวเองว่าเรานะค่ะ
จะย้อนกลับไป 3 ปีที่เเล้ว ตอนนั้นเราอยู่ ม.1 เราเจอคนๆนึ่งในเกมค่ะ ขอเเทนตัวเขาคนชื่อ A เขาอายุเท่ากับเรา ตั้งเเต่นั้นมาเรากับก็คุยกันเรื่อยมา เล่นเกมก็เล่นด้วย จนคุยด้วยกูได้เลยเเหละคิดดูสนิทเเค่ไหนตอนนั้นเราไม่เคยรักรงๆรักๆหรอก เป็นเด็กติดเกมอ่ะนะ ช่วงปลายเทอม2เราก็ได้ไปเที่ยวกับรถโรงเรียน ตอนนั้นเขากับเราได้เจอกัน(ไปที่เดียวกัน แอะไรจะบังเอิญขนาดนี้ เเต่มันก็เป็นจริง)
เเละพอตัวจริงๆของกันเเละกันเพื่อนเราเเซวกันใหญ่เราก็รู้สึกเเปลกๆคำที่เพื่อนเราเเซวหลงจากนั้นก็รู้ตัวว่าเเอบชอบเขาอยู๋ หลังจากตอนนั้นเขาก็ทำดีกับมากกมายยเวลาเสียนํ้าตาเขาก็ปลอบไม่ว่าเราจะอกหักหรือเครียดเรื่องการเรียนก็มีเเค่เขาที่อยู่ข้างๆมาตลอด เขาทำดีกับเรา หาว่าเราเข้าข้างตัวเองก็ได้ เขาอาจชอบเราเหมือนกัน(ความคิดตอนนั้น)
เราตัดสินใจสารภาพรักกับเขา เเต่............... เขาทำเป็นไม่สนใจ ว่าไงดีล่ะ ไม่ใส่ใจ พยายามกลบเกลื่อนสิ่งที่เราสารภาพอย่างไม่ใยดี ทรมารมากค่ะตอนนั้นเเต่สิ่งทำให้เรารู้สึกดีๆกับเขามากขึ้น เราโครตไม่เข้าใจผู้ชายคนนี้เลยค่ะ เรากับเขาเริ่มนัดกันมาเล่นด้วยกันบ่อยๆ เเต่เวลาเราพูดเรื่องรงๆรักๆเขาก็กลบเกลื่อน... ร้องไห้บ่อยมากตอนนั้น จำได้ไม่เคยลืม! พอขึ้น ม.2 เราทนไม่ไหว เจ็บมาก ชํ้ามาก เป็นรักเเรกที่ไม่สมหวัง เราตัดขาดจากเขา2-3เดือน นานเนอะ เเต่ก็ลืมเขาไม่ได้ เขามาหาเราอยู่บ้าน... เเล้วก็ขอเราเป็นเเฟน คือตอนนั้นเป็นความรู้มีความสุขโครตๆจนร้องไห้ไม่ออก
หลังจากคบก็ผ่านไปประมาณ4เดือนกว่าๆ ผ่านอะไรมาเยอะ สุข ทุกข์ ทะเลาะกัะนบ้างเพราะ Aเขาเป็นคนค่อนข้างซื่อๆความรู้สึกช้าจนควมน้อยใจมากกๆ เเต่... ก็มีเรื่อง เราทะเลาะกันเเรงมาก!! ยํ้าเเรงมากก จนเลิกกัน
พอเวลาผ่านไปสักพักก็กลับมาคบกันอีกเเบบงงๆ
พอเรากำลังขึ้น ม.3 ช่วงปิดเทอม เรากับA หวานนนนนนนนนนนนนนนกันนนนนนนมากกก ไม่ได้โม้นะหวานกันจริงงๆเขาทักเช้ากลางวันเย็นทุๆวันบอกฝรรดีบอกมอนิ่ง ดุให้เรากินข้าว เเละมากมาย วนเวียนคำถามเดิมๆ(เรื่องจริงนะ)เเละ ชีวิตเราก็ไม่เหมือนเดิม มีคนใหม่เข้ามา... เเละเราดันไปรู้สึกดีกับเขาเขาเป็นรุ่นพี่โรงเรียนเรา เราเลิกกับ A เเละคบกับรุ่นพี่ พอผ่านไปได้เดือนหนึ่ง A เขาก็มีเเฟนใหม่... ความรู้สึกหน่วงๆที่หัวใจมันก็กำเริบยังไงยังงั้น จนเราลืมตัวว่าเลิกกันเเล้วเผลอหวงA
เเละหลังจากนั้นเราจับได้ว่า.........ตัวเองเป็นกิ๊กของเเฟนคนอื่น รุ่นพี่คนนั้นเขามีเเฟนอยู่เเล้ว คบกันได้ปีกว่าๆ เเฟนเขาเเค่ไปเรียนนอก เราอึ้งค่ะ...คือเเบบ............กรรมตามสนองมั่ง เราก็เลิกรุ่นพี่คนนั้นก็เขาก็รั้งเรารั้งได้รั้งดี! เเถมตื้อให้เรากลับมาคบอีกครั้ง อยากบอกว่า
รักหลอกๆไปเล่นกับพ่องเถอะะ!! โกรธจัดมาก อารมณ์นำหน้าค่ะไม่มีคำว่ารุ่นพี่รุ่นน้อง
จนเราคิดได้ว่ายังรักAอยู่ รักเท่าเดิมไม่เปลี่ยนเเปลง หลังจากเลิกกับรุ่นพี่เราก็ไม่คุยหรือคบกับใครอีกเลยถ้าคุยๆก็มีเเค่เพื่อน เรื่องของรุ่นพี่มันเป็นอารมณ์ชั่ววูบ ไม่มีอีกเเล้วเพื่อนที่เเสนดี คนรักที่เเสนดี...........
เราจึงรอรออออรอออให้เธอเเละเขาเลิกกัน เเละเลิกกันจริงๆ พอเราทักเขาไป... ใช่ค่ะ มันไม่คำว่าเพื่อนหรือคนรู้จัก เราเป็นเเค่คนเเปลกหน้า
Aเขาเย็นชขึ้นมาก ตอบเราน้อยมาก เขาคงหมดรักเราเเล้ว เเต่เรากับยังรักเขามากขึ้นๆ... อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม..... เเต่นี้ย้อนกลับไปไม่ได้อีกเเล้ว............ จนตอนนี้เราขึ้นม.3 ช่วงนี้ปิดเทอมจะเข้าเทอมสองเราก็ลืมเขาไม่ได้ พยายามรั้ง พยายามทำดีกับเรา เเต่เขาหมดใจ ทุกอย่างเราผิดเอง..
เราควรทำยังไงกับความรู้สึกนี้ดี.. เริ่มจีบใหม่ พยาลืมต่อไปTT ?
ใจจริงอยากกลับเป็นเหมือนเดิม
คนไม่ดีที่อยากสำนึกผิด ทำไงดี ?
จะย้อนกลับไป 3 ปีที่เเล้ว ตอนนั้นเราอยู่ ม.1 เราเจอคนๆนึ่งในเกมค่ะ ขอเเทนตัวเขาคนชื่อ A เขาอายุเท่ากับเรา ตั้งเเต่นั้นมาเรากับก็คุยกันเรื่อยมา เล่นเกมก็เล่นด้วย จนคุยด้วยกูได้เลยเเหละคิดดูสนิทเเค่ไหนตอนนั้นเราไม่เคยรักรงๆรักๆหรอก เป็นเด็กติดเกมอ่ะนะ ช่วงปลายเทอม2เราก็ได้ไปเที่ยวกับรถโรงเรียน ตอนนั้นเขากับเราได้เจอกัน(ไปที่เดียวกัน แอะไรจะบังเอิญขนาดนี้ เเต่มันก็เป็นจริง)
เเละพอตัวจริงๆของกันเเละกันเพื่อนเราเเซวกันใหญ่เราก็รู้สึกเเปลกๆคำที่เพื่อนเราเเซวหลงจากนั้นก็รู้ตัวว่าเเอบชอบเขาอยู๋ หลังจากตอนนั้นเขาก็ทำดีกับมากกมายยเวลาเสียนํ้าตาเขาก็ปลอบไม่ว่าเราจะอกหักหรือเครียดเรื่องการเรียนก็มีเเค่เขาที่อยู่ข้างๆมาตลอด เขาทำดีกับเรา หาว่าเราเข้าข้างตัวเองก็ได้ เขาอาจชอบเราเหมือนกัน(ความคิดตอนนั้น)
เราตัดสินใจสารภาพรักกับเขา เเต่............... เขาทำเป็นไม่สนใจ ว่าไงดีล่ะ ไม่ใส่ใจ พยายามกลบเกลื่อนสิ่งที่เราสารภาพอย่างไม่ใยดี ทรมารมากค่ะตอนนั้นเเต่สิ่งทำให้เรารู้สึกดีๆกับเขามากขึ้น เราโครตไม่เข้าใจผู้ชายคนนี้เลยค่ะ เรากับเขาเริ่มนัดกันมาเล่นด้วยกันบ่อยๆ เเต่เวลาเราพูดเรื่องรงๆรักๆเขาก็กลบเกลื่อน... ร้องไห้บ่อยมากตอนนั้น จำได้ไม่เคยลืม! พอขึ้น ม.2 เราทนไม่ไหว เจ็บมาก ชํ้ามาก เป็นรักเเรกที่ไม่สมหวัง เราตัดขาดจากเขา2-3เดือน นานเนอะ เเต่ก็ลืมเขาไม่ได้ เขามาหาเราอยู่บ้าน... เเล้วก็ขอเราเป็นเเฟน คือตอนนั้นเป็นความรู้มีความสุขโครตๆจนร้องไห้ไม่ออก
หลังจากคบก็ผ่านไปประมาณ4เดือนกว่าๆ ผ่านอะไรมาเยอะ สุข ทุกข์ ทะเลาะกัะนบ้างเพราะ Aเขาเป็นคนค่อนข้างซื่อๆความรู้สึกช้าจนควมน้อยใจมากกๆ เเต่... ก็มีเรื่อง เราทะเลาะกันเเรงมาก!! ยํ้าเเรงมากก จนเลิกกัน
พอเวลาผ่านไปสักพักก็กลับมาคบกันอีกเเบบงงๆ
พอเรากำลังขึ้น ม.3 ช่วงปิดเทอม เรากับA หวานนนนนนนนนนนนนนนกันนนนนนนมากกก ไม่ได้โม้นะหวานกันจริงงๆเขาทักเช้ากลางวันเย็นทุๆวันบอกฝรรดีบอกมอนิ่ง ดุให้เรากินข้าว เเละมากมาย วนเวียนคำถามเดิมๆ(เรื่องจริงนะ)เเละ ชีวิตเราก็ไม่เหมือนเดิม มีคนใหม่เข้ามา... เเละเราดันไปรู้สึกดีกับเขาเขาเป็นรุ่นพี่โรงเรียนเรา เราเลิกกับ A เเละคบกับรุ่นพี่ พอผ่านไปได้เดือนหนึ่ง A เขาก็มีเเฟนใหม่... ความรู้สึกหน่วงๆที่หัวใจมันก็กำเริบยังไงยังงั้น จนเราลืมตัวว่าเลิกกันเเล้วเผลอหวงA
เเละหลังจากนั้นเราจับได้ว่า.........ตัวเองเป็นกิ๊กของเเฟนคนอื่น รุ่นพี่คนนั้นเขามีเเฟนอยู่เเล้ว คบกันได้ปีกว่าๆ เเฟนเขาเเค่ไปเรียนนอก เราอึ้งค่ะ...คือเเบบ............กรรมตามสนองมั่ง เราก็เลิกรุ่นพี่คนนั้นก็เขาก็รั้งเรารั้งได้รั้งดี! เเถมตื้อให้เรากลับมาคบอีกครั้ง อยากบอกว่า รักหลอกๆไปเล่นกับพ่องเถอะะ!! โกรธจัดมาก อารมณ์นำหน้าค่ะไม่มีคำว่ารุ่นพี่รุ่นน้อง
จนเราคิดได้ว่ายังรักAอยู่ รักเท่าเดิมไม่เปลี่ยนเเปลง หลังจากเลิกกับรุ่นพี่เราก็ไม่คุยหรือคบกับใครอีกเลยถ้าคุยๆก็มีเเค่เพื่อน เรื่องของรุ่นพี่มันเป็นอารมณ์ชั่ววูบ ไม่มีอีกเเล้วเพื่อนที่เเสนดี คนรักที่เเสนดี...........
เราจึงรอรออออรอออให้เธอเเละเขาเลิกกัน เเละเลิกกันจริงๆ พอเราทักเขาไป... ใช่ค่ะ มันไม่คำว่าเพื่อนหรือคนรู้จัก เราเป็นเเค่คนเเปลกหน้า
Aเขาเย็นชขึ้นมาก ตอบเราน้อยมาก เขาคงหมดรักเราเเล้ว เเต่เรากับยังรักเขามากขึ้นๆ... อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม..... เเต่นี้ย้อนกลับไปไม่ได้อีกเเล้ว............ จนตอนนี้เราขึ้นม.3 ช่วงนี้ปิดเทอมจะเข้าเทอมสองเราก็ลืมเขาไม่ได้ พยายามรั้ง พยายามทำดีกับเรา เเต่เขาหมดใจ ทุกอย่างเราผิดเอง..
เราควรทำยังไงกับความรู้สึกนี้ดี.. เริ่มจีบใหม่ พยาลืมต่อไปTT ?
ใจจริงอยากกลับเป็นเหมือนเดิม