การรอคอยของนายต้นยาง

.... " ขวัญคืนตน ! " .... คลืนคลืนคลืน เสียงฟ้าร้อง สนั่นไกล สายฟ้าแลบ ปฐพีไหว ให้ผวา เมฆเทาดำ คล้ำแผ่กว้าง พรางนภา หรือไม่ช้า พายุฝน หล่นกระหน่ำมา ? ให้หวั่นไหว สะเทือนสั่น อกขวัญแขวน ทั่

.... " ขวัญคืนตน ! " .... คลืนคลืนคลืน เสียงฟ้าร้อง สนั่นไกล สายฟ้าแลบ ปฐพีไหว ให้ผวา เมฆเทาดำ คล้ำแผ่กว้าง พรางนภา หรือไม่ช้า พายุฝน หล่นกระหน่ำมา ? ให้หวั่นไหว สะเทือนสั่น อกขวัญแขวน ทั่

มองผืนผ้าสีขาวในความว่าง ในท่ามกลางเหล่าเฉดสีที่รายรอบ ยืนเฝ้ามองเฝ้าคิดหาคำตอบ ส่วนประกอบที่จะใส่ในสีขาว แล้วหยิบจับหมู่ดวงดาวระยับระยิบ พราวกะพริบวับวิบบนเวหาหาว แล้วจึงไขว่คว้าสายน้ำที่หล่นพราว เม

.... " ลึกถอนใจ " .... คืนราตรี เคยมีดาว พราวเพื่อนฟ้า เมฆเทามา บดบัง บังอับแสง สายลมพริ้ว พัดอ่อน ผ่อนราแรง เงามืดแฝง สำแดงหม่น ราตรีมัว ณ ยามนี้ จะมีใคร ตื่นบ้างหนอ นั่งแหงนคอ เหม่อท้องฟ

.... " รอ อรุณฉาย " .... แสงจันทร์ส่อง สลัว ใต้เงาเมฆ ยามราตรี วิเวก วังเวงแสน เงาตะคุม รอบกาย สงบแดน เงียบใดแม้น เสียงหัวใจ ระทึกดัง รออรุณ วันใหม่ ใสเฉิดฉัน รอตะวัน ส่องสว่าง สาดเส

อย่างว่าวันก่อนที่เคยเห็นไม่เป็นอย่างนี้ ดวงอาทิตย์ที่มีเคยแจ่มใสกลับหม่นหมอง ลอยล่องเคว้งคว้างหลุดลอยหมองหม่น รวมทั้งควันรถยนต์ปะปนกันไป มองไม่เห็นแม้แสงเดือนดาวเคยสกาวบนท้องฟ้า ลอยคว้างอยู่กลางนภาเง