การรอคอยของนายต้นยาง

0 ตะวันจวนพลบ .. ที่จบยาก คือซ่อนยิ้มมุมปากเหมือนฝากฝัง แทรกเป็นเหตุส่งเสริมจนเริ่มประดัง ภาพสุมใส่ในภวังค์ .. เกินตั้งตัว 0 เย็นแล้วอีกเย็นย่ำ .. สูรย์จำพราก ภาพอีกฟากฝั่งฟ้าแทรกฝ่าสลัว ซ้อนทับภาพจัน

ใต้ฟ้าสีซีดอ่อนที่ค่อย ๆ จาง เมฆบางเหมือนคำพูดที่ไม่เคยเอื้อนเอ่ย ลอยช้า…ช้าจนความคิดตามไม่ทันหัวใจ และหัวใจก็ไม่ทันวันวานแสงเช้าไม่อบอุ่น มันเพียงอ่อนโยนพอให้ความเหงา ไม่รู้สึกโดดเดี่ยวเกินไป

แห่งดวงอาทิตย์ยามเช้าฉันมองเห็นเสียงกระซิบของฟ้าแสงสีทองที่แทรกซึมรอยหม่นของเมฆราวกับมืออ่อนโยนของวันใหม่ลูบไล้ผืนดินให้ตื่นจากความเงียบงันทุ่งหญ้าอันแห้งผากยืนเฝ้ามองขอบฟ้าเหมือนผู้รอคอยไม่ว่าคืนจะยา