มีเด็กหญิงคนหนึ่ง เธอเป็นเด็กที่ร่าเริงแจ่มใส เลิกเรียนกลับมาก็วิ่งเล่นกับเด็กคนอื่นๆที่หน้าบ้าน เธอมีความฝันว่า เธอต้องเป็นเจ้าคนนายคน เธอมีพี่สาวฝาแฝดด้วยนะ หน้าตาเหมือนกันเลยแหละ
ในตอนที่ทุกคนยังเป็นเด็ก ในแต่ละวันทุกคนก็คงจะคิดแต่เรื่อง กินขนมอะไรดีนะ เล่นอะไรกับเพื่อนดี เธอก็เช่นกัน ลืมบอกไป เธอน่ะ เป็นคนที่เข้ากับคนอื่นยากนะ
เมื่อเธอโตขึ้นมาและเรียนในระดับมัธยม เธอต้องมีความรับผิดชอบมากขึ้น เธอต้องเอาการเอางานมากขึ้น และคิดมากขึ้นเช่นเดียวกัน ตอนมัธยมหนึ่ง เธอไม่มีกลุ่มเพื่อนแบบคนอื่นๆ เธอก็พยายามแล้วนะ แต่ทำไงได้ล่ะ เธอเข้ากับคนยากหนิ พอขึ้นมามัธยมสองและสาม เธอมีเพื่อน แต่ก็แค่สองสามคนเท่านั้นแหละ เหมือนคุยกันแค่เรื่องงานซะมากกว่า
พอมัธยมปลาย เธอกลายเป็นคนคิดมาก คิดแง่ลบไปซะทุกเรื่อง แม่ของเธอให้ความรัก ดูแลเอาใจใส่กับพี่สาวฝาแฝดของเธอมากกว่า ถึงจะไม่แสดงออกตรงๆ แต่เธอก็รู้สึกได้
เธอเคยคิดนะว่าถ้าตัวเองตายไป แม่จะมีความสุขมากกว่าเดิมไหม หรือร้องไห้เสียใจ เธอเคยเกือบโดนรถชนครั้งหนึ่ง ตอนนั้นเธอตกใจมาก เพราะถ้าเธอก้าวไปอีกก้าวเดียว เธอจะถูกรถชนทันที ตอนนั้นเธอรู้สึกโล่งอก ที่ไม่ได้ก้าวออกไป
นานวันไป เธอรู้สึกว่าเธอทำอะไรก็จะผิดไปซะหมด ขนาดเธอนั่งอยู่เฉยๆ เธอยังโดนแม่ต่อว่าเลย ไม่ว่าเธอจะทำอะไรผิดเล็กๆน้อยๆ เธอจะถูกต่อว่าอย่างใหญ่โต จนเธอคิดว่าถ้าเธอไม่เกิดมาตั้งแต่แรก ก็จบเรื่อง หรือไม่ก็น่าจะโดนรถชนตายไปเลยเมื่อวันนั้น
เธออยากมีเพื่อนที่สามารถรับฟังเรื่องราวของเธอได้ คอยรับฟังทุกๆปัญหาของเธอ แค่รับฟังก็พอใจแล้ว เธออยากเป็นเพื่อนกับคนอื่น เธออยากรู้จักกับผู้คนเยอะๆ แต่เธอก็กลัว เพราะเธอคิดว่า ทุกคนในโลกนี้มีหน้ากากกันหมด อยู่ที่ว่าจะใส่หน้ากากไหนตอนอยู่กับใคร
จนสุดท้ายตอนนี้เธอกลายเป็นคนที่ยิ้มยาก พูดน้อย และทำหน้านิ่งไปซะตลอดเวลา เธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าความสุขของเธอมันวิ่งหนีไปไหน วิ่งไปไกลแค่ไหน หรือใครขโมยของเธอไป เธออยากได้ความสุขนั้นคืน เธอวิ่งตามมาตลอด เธอเหนื่อยเป็นนะ กับการวิ่งที่ไม่รู้จุดหมายว่ามันจะไปสิ้นสุดที่ไหน
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
จนตอนนี้ เธอก็ยังไม่ได้รับความสุขนั้นคืนมา
#เราแค่อยากเล่าเรื่องของเราให้ทุกคนได้อ่าน
#ขอบคุณนะ
นิทานเรื่องนี้มีอยู่ว่า...
ในตอนที่ทุกคนยังเป็นเด็ก ในแต่ละวันทุกคนก็คงจะคิดแต่เรื่อง กินขนมอะไรดีนะ เล่นอะไรกับเพื่อนดี เธอก็เช่นกัน ลืมบอกไป เธอน่ะ เป็นคนที่เข้ากับคนอื่นยากนะ
เมื่อเธอโตขึ้นมาและเรียนในระดับมัธยม เธอต้องมีความรับผิดชอบมากขึ้น เธอต้องเอาการเอางานมากขึ้น และคิดมากขึ้นเช่นเดียวกัน ตอนมัธยมหนึ่ง เธอไม่มีกลุ่มเพื่อนแบบคนอื่นๆ เธอก็พยายามแล้วนะ แต่ทำไงได้ล่ะ เธอเข้ากับคนยากหนิ พอขึ้นมามัธยมสองและสาม เธอมีเพื่อน แต่ก็แค่สองสามคนเท่านั้นแหละ เหมือนคุยกันแค่เรื่องงานซะมากกว่า
พอมัธยมปลาย เธอกลายเป็นคนคิดมาก คิดแง่ลบไปซะทุกเรื่อง แม่ของเธอให้ความรัก ดูแลเอาใจใส่กับพี่สาวฝาแฝดของเธอมากกว่า ถึงจะไม่แสดงออกตรงๆ แต่เธอก็รู้สึกได้
เธอเคยคิดนะว่าถ้าตัวเองตายไป แม่จะมีความสุขมากกว่าเดิมไหม หรือร้องไห้เสียใจ เธอเคยเกือบโดนรถชนครั้งหนึ่ง ตอนนั้นเธอตกใจมาก เพราะถ้าเธอก้าวไปอีกก้าวเดียว เธอจะถูกรถชนทันที ตอนนั้นเธอรู้สึกโล่งอก ที่ไม่ได้ก้าวออกไป
นานวันไป เธอรู้สึกว่าเธอทำอะไรก็จะผิดไปซะหมด ขนาดเธอนั่งอยู่เฉยๆ เธอยังโดนแม่ต่อว่าเลย ไม่ว่าเธอจะทำอะไรผิดเล็กๆน้อยๆ เธอจะถูกต่อว่าอย่างใหญ่โต จนเธอคิดว่าถ้าเธอไม่เกิดมาตั้งแต่แรก ก็จบเรื่อง หรือไม่ก็น่าจะโดนรถชนตายไปเลยเมื่อวันนั้น
เธออยากมีเพื่อนที่สามารถรับฟังเรื่องราวของเธอได้ คอยรับฟังทุกๆปัญหาของเธอ แค่รับฟังก็พอใจแล้ว เธออยากเป็นเพื่อนกับคนอื่น เธออยากรู้จักกับผู้คนเยอะๆ แต่เธอก็กลัว เพราะเธอคิดว่า ทุกคนในโลกนี้มีหน้ากากกันหมด อยู่ที่ว่าจะใส่หน้ากากไหนตอนอยู่กับใคร
จนสุดท้ายตอนนี้เธอกลายเป็นคนที่ยิ้มยาก พูดน้อย และทำหน้านิ่งไปซะตลอดเวลา เธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าความสุขของเธอมันวิ่งหนีไปไหน วิ่งไปไกลแค่ไหน หรือใครขโมยของเธอไป เธออยากได้ความสุขนั้นคืน เธอวิ่งตามมาตลอด เธอเหนื่อยเป็นนะ กับการวิ่งที่ไม่รู้จุดหมายว่ามันจะไปสิ้นสุดที่ไหน
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
จนตอนนี้ เธอก็ยังไม่ได้รับความสุขนั้นคืนมา
#เราแค่อยากเล่าเรื่องของเราให้ทุกคนได้อ่าน
#ขอบคุณนะ