ทำไมเราถึงรู้สึกว่าเรา "ขาดคนรักคนเข้าใจ" ? ทั้งๆที่พ่อแม่ก็เลี้ยงมาไม่ได้ให้ลำบากหรืออดอยาก .......

สวัสดีค่ะ คือตอนนี้เราเรียนจบเพิ่งจบ กลับมาอยู่บ้าน เพราะตอนเรียนอยู่หอ รู้สึกอึดอัดมากแต่ตอนนี้ก็เริ่มชิน
ครอบครัวเราตอนนี้ไม่ได้ลำบากอะไร พอมีพอกิน เราขออะไรเราก็ได้(บางอย่าง  โทรศัพท์ โน้ตบุค บลาๆ)
ตอนเรียนเราเป็นคนที่ติดเพื่อนมาก เชื่อเพื่อนหมดไม่รู้ทำไม แต่พอพ่อแม่บอกอะไรเราจะค้านหมด
เรามีความสุขตอนอยู่กับเพื่อน กล้าที่จะคุยกับเพื่อนมากกว่าพ่อแม่
แต่ทำไม เรารู้สึกว่า เราตัวคนเดียว มีแค่พี่ พ่อแม่รักไหมก็รักกนะแต่ว่า เราไม่ได้ดีแบบที่เขาคิดเลย
เราชอบเที่ยว เราชอบปาตี้ ง่ายๆ คือแรด-ร่านมากในสายตาเพื่อน แต่คือเรียบร้อยในสายตาพ่อแม่
เราก็อยากอยู่บ้านนะ แต่ว่าทุกครั้งที่คุยก่ะ พ่อแม่ เราต้องทะเลาะกันทุกครั้ง
และทุกครั้งที่คุยกัน ความคิดเราจะแบบ ผิดเสมอ พ่อแม่ประหยัดมาก เพราะเขาเคยไม่มีมาก่อน
แต่ตอนนี้เราไม่โอเค ที่จะต้องเห็นแม่แบกกระเป๋าเดินทางข้ามสะพานลอยเวลาไปต่างจ.ทั้งๆที่เราโดยสาร BTS หรือ TAXI
เราไม่สามารถคุยอะไรกับเขาได้เลย ลองแล้วนะ ลองพูดลองคุย แต่พอพูดแล้วเขาไม่พอใจ เขาจะป่วยคล้ายยๆเหมือนหัวใจจะหมดแรง
นิ่ง เหมือนคนเป็นโรคซึมเศร้า ทั้งๆที่เรามองว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ ทำไง เขาถึงจะเข้าใจ
เราก็เคยคิดนะว่าบอกเขาไปเลยดีไหมว่าเราเป็นแบบนี้เลิกห้ามมกันซักที ห้ามไปก็คงไม่ทันหรอก แต่กลัวบาป กลัวเขาหัวใจวายรับไม่ได้
เขาอยากให้เรากลับบ้านปลอดภัย แต่เขาไม่ได้ถามว่าเรามีความสุขไหมเลย กับสิ่งที่เขาห่วง
เราอยากให้เขารุ้ว่าเราต้องทำไง เขาอยากให้เราอยู่ในสายตา แต่ยิ่งห้ามยังไง เรายิ่งหนี เรายิ่งทำ
ต้องทำไงให้เขาเปิดใจยอมรับโลกใหม่ๆ เราไม่อยากโกหก กลัวว่าวันนึงวันที่เราหนีเที่ยวละเป็นไรขึ้นมาจะแย่
อยากบอกเวลาไปไหนมาไหน ไม่อยากโกหก โกหกมาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้อยากพูดความจริง
ตอนนี้ไม่มีความสุขเลย แค่รู้ว่าต้องทำตามหน้าที่ ดูแลท่านให้ดี แต่เราก็เป็นเด็กดีแบบที่เขาต้องการเราให้เขาไม่ได้