ผม อายุ 26 ปี ครับ ตอนนี้ ทำอาชีพอิสระด้านกราฟฟิค อาศัยอยู่กับพี่สาว อายุ 29 ในบ้าน ที่แม่ซื้อไว้ให้ตั้งแต่ สมัย ผม เรียน มหาลัย
***ซึ่งปัญหาจริงๆก็คือ พี่สาวผม มีแฟนใหม่ครับ เป็นเด็กพึ่งจบ ม.6 ตอนนี้กำลังเรียนราม และเป็นยามสนามบิน โดยก่อนที่เด็กคนนี้จะเข้ามาอยู่ในบ้าน พี่สาวผม บอกว่า แค่ให้มาอยู่ชั่วคราว เพราะ เด็กคนนี้มีปัญหาทางบ้าน โดยแม่ของเค้าไม่ต้องการให้เรียนต่อ ส่วนพี่สาว ก็รักแฟน มากว่าน้องตัวเอง พี่สาวผมเลย พาเด็กคนนี้มากรุงเทพ
ตอนแรกผมไม่คิดว่า จะอยู่ด้วยกันจริงจังแต่ พักหลัง ผมเริ้มผิดสังเกตุว่าทำไมเหมือนมาอยู่ถาวร จนทะเลาะกับพี่สาวหลายครั้ง ว่าเรื่องจะจบยังไง สุดท้ายผมก็แพ้น้ำตาพี่ผม และไม่ได้พูดอะไรต่อ
แต่มันกลายเป็นความอึดอัดของผมเองครับ ผมรู้สึกว่าเด็กคนนี้ เริ่มขี้โอ่ เริ่มคุยไปทั่วว่า พี่สาวผผมมีชีวืต ที่ดีขึ้นเพราะตัวเอง เอาจริงๆนะครับเหมือนเด็กที่ได้ทุกอย่างตามตัวเองต้องการ เพราะพี่ผมตามใจมาก
***แต่ภาพที่ผมเห็นคือพี่สาวผมต้องเลี้ยงแฟนเหมือนเลี้ยงลูก ต้องคอยทำกับข้าวไปให้กินที่ทำงาน ถ้าวันไหนกลับดึกก็ต้องรอกินข้าวด้วย หรือทำกับข้าวไว้รอ ในขณะที่บางครั้งเงินตัวเองแทบหมด แต่ก็ต้องซื้อของมารอทำกับข้าวแต่ตัวเองนั่งกินมาม่า ***แน่นอนพี่ผมโทรมขึ้นครับ นอนน้อย โรครุมเร้า หน้าตาไม่สดใส จากที่เงินเดือนใช้พอตลอด หลังๆเริ่มรูกสึกว่าแกเริ่มไม่พอใช้
***นอกจากนั้นแล้ว ยังต้องคอยต้อนรับ พ่อแม่ของเด็กคนนี้เวลามาบ้าน
ไม่ต้องถามครับว่าผมทำไง ผมทำได้แค่อยู่ในห้องครับ ใครอาจจะมองว่าผมงี่เง่าครับ แต่ผมแค่ยังยอมรับไม่ได้จริงๆ เพราะ จากที่ฟังเพื่อนๆของพี่ผมเล่าให้ฟังดูแล้วเด็กคนนี้ไม่น่าไว้ใจเลย อีกอย่างยังใช้เงินเก่ง และแน่นอนครับใช้ของทุกอย่างของพี่สาวผม และของผม เหมือนเป็นของตัวเอง
***หลังๆเหมือนผมรู้สึกเหมือนต้องอาศัยบ้านเค้าอยู่เลย555
ที่จริงยังมีมีอีกหลายเรื่องครับ แต่แค่วันนี้ผมรู้สึกอึดอัด และอยากย้ายออก แต่มานั่งคิดว่า บ้านนี้ก็บ้านแม่ผม ทำไมผมต้องย้าย ออก
ผมเลยอยากถามความเห็นครับว่าผมควรอยู่ต่อ หรือย้ายออกดี หรือผมควรยอมรับเด็กคนนี้ให้ได้?
เราอายุ 26 มีพี่เขย พึ่งจบ ม.6 ต้องอยู่บ้านเดียวกัน
***ซึ่งปัญหาจริงๆก็คือ พี่สาวผม มีแฟนใหม่ครับ เป็นเด็กพึ่งจบ ม.6 ตอนนี้กำลังเรียนราม และเป็นยามสนามบิน โดยก่อนที่เด็กคนนี้จะเข้ามาอยู่ในบ้าน พี่สาวผม บอกว่า แค่ให้มาอยู่ชั่วคราว เพราะ เด็กคนนี้มีปัญหาทางบ้าน โดยแม่ของเค้าไม่ต้องการให้เรียนต่อ ส่วนพี่สาว ก็รักแฟน มากว่าน้องตัวเอง พี่สาวผมเลย พาเด็กคนนี้มากรุงเทพ
ตอนแรกผมไม่คิดว่า จะอยู่ด้วยกันจริงจังแต่ พักหลัง ผมเริ้มผิดสังเกตุว่าทำไมเหมือนมาอยู่ถาวร จนทะเลาะกับพี่สาวหลายครั้ง ว่าเรื่องจะจบยังไง สุดท้ายผมก็แพ้น้ำตาพี่ผม และไม่ได้พูดอะไรต่อ
แต่มันกลายเป็นความอึดอัดของผมเองครับ ผมรู้สึกว่าเด็กคนนี้ เริ่มขี้โอ่ เริ่มคุยไปทั่วว่า พี่สาวผผมมีชีวืต ที่ดีขึ้นเพราะตัวเอง เอาจริงๆนะครับเหมือนเด็กที่ได้ทุกอย่างตามตัวเองต้องการ เพราะพี่ผมตามใจมาก
***แต่ภาพที่ผมเห็นคือพี่สาวผมต้องเลี้ยงแฟนเหมือนเลี้ยงลูก ต้องคอยทำกับข้าวไปให้กินที่ทำงาน ถ้าวันไหนกลับดึกก็ต้องรอกินข้าวด้วย หรือทำกับข้าวไว้รอ ในขณะที่บางครั้งเงินตัวเองแทบหมด แต่ก็ต้องซื้อของมารอทำกับข้าวแต่ตัวเองนั่งกินมาม่า ***แน่นอนพี่ผมโทรมขึ้นครับ นอนน้อย โรครุมเร้า หน้าตาไม่สดใส จากที่เงินเดือนใช้พอตลอด หลังๆเริ่มรูกสึกว่าแกเริ่มไม่พอใช้
***นอกจากนั้นแล้ว ยังต้องคอยต้อนรับ พ่อแม่ของเด็กคนนี้เวลามาบ้าน
ไม่ต้องถามครับว่าผมทำไง ผมทำได้แค่อยู่ในห้องครับ ใครอาจจะมองว่าผมงี่เง่าครับ แต่ผมแค่ยังยอมรับไม่ได้จริงๆ เพราะ จากที่ฟังเพื่อนๆของพี่ผมเล่าให้ฟังดูแล้วเด็กคนนี้ไม่น่าไว้ใจเลย อีกอย่างยังใช้เงินเก่ง และแน่นอนครับใช้ของทุกอย่างของพี่สาวผม และของผม เหมือนเป็นของตัวเอง
***หลังๆเหมือนผมรู้สึกเหมือนต้องอาศัยบ้านเค้าอยู่เลย555
ที่จริงยังมีมีอีกหลายเรื่องครับ แต่แค่วันนี้ผมรู้สึกอึดอัด และอยากย้ายออก แต่มานั่งคิดว่า บ้านนี้ก็บ้านแม่ผม ทำไมผมต้องย้าย ออก
ผมเลยอยากถามความเห็นครับว่าผมควรอยู่ต่อ หรือย้ายออกดี หรือผมควรยอมรับเด็กคนนี้ให้ได้?