คือ เรื่องมีอยู่ว่า มีพี่ที่ผมรู้จักคนหนึ่ง แก่ เรียนจบ ภาษาอังกฤษ แก่เป็นคนที่เทียบจะเรียกว่าคลั่งภาษาอังกฤษ ก็ว่าได้ คือ จะชอบพูด ไทยคำอังกฤษ คำ ในความรู้สึกผมก็เหมื่อนคน ชอบดัดจริต คนหนึ่ง แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ แก่จะชอบ พูดภาษาอังกฤษ แล้วให้ผมลองพูดตาม แล้วผมก็พูดตาม แต่ การออกเสียงผมเองก็ไม่รู้ว่ามันถูกหรือผิด แต่แก่ จะชอบบนว่า ออกเสียงแค่นี้ ยังทำไม่ได้ ทำไม ถึงทำไม่ได้ ต้องออกเสียงให้เหมื่อนเจ้าของภาษา นะ เค้าจะฟังเราไม่รู้เรื่อง คือแก่จะชอบ ซีเรียส กับ พวกกฎ ไวยากรณ์ มากเกินไป ถ้า แปลไทย เป็น อังกฤษ ไม่ถูก ก็จะถูกบ่นเรื่อง มันเป็นแอจิทีฟ มันเป็น เวอฟ นะ มันเป็นเป็น นาว ขยาย นามสิ คือ ผมต้องบอกก่อนว่า พื้นฐานอังกฤษ ผมอ่อนมาก และ ผมก็ไม่เข้าใจ ในสิ่งที่เค้าจะสื่อ มันทำให้ผมที่สนใจจะไปเรียนภาษาอังกฤษ เริ่ม รู้สึกว่า ไม่เรียน น่าจะดีกว่า ในควา่มรู้สึกผม ผมจะอ่านภาษาอังกฤษ สำเนียงไทย มันก็เรื่องของผม ผมไม่ได้เกิดและเติบโต ในประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษ เป็นหลัก ผมบอกว่าทำไม่ได้ ก็คือทำไม่ได้ พี่คนนั้นก็ ต่อว่าผม ถ้าไม่ออกเสียงให้เหมือนเจ้าของภาษาก็จะไม่มีทางขึ้นไปถึงระดับแอควานซ์ ได้ผมก็จะเดินอยู่กับที่ แต่ ผมก็บอกว่า ผมไม่ได้ จะเอาภาษาอังกฤษ ไปใช้หรือ ไปหางานในต่างประเทศ ผมแค่อยากเรียน เพือแค่ ให้สื่อสารกันเข้าใจ ระดับแอควานซ์ หรือ การเป็น เซียนภาษาอังกฤษ ไม่ใช่จุดมุ่งหมาย เรียนเพราะแค่อยากรู้ แต่ถ้ามันเรียนแล้ว ทำให้ผม รู้สึกกังวล มาก ผมคิดว่า การไม่เรียนน่าจะดีกว่า
ผมไม่สามารถออกเสียง ภาษาอังกฤษ ได้ชัด ผมผิดเหรอ