เราเป็นคนผิดทุกอย่างตั้งแต่ต้น
ตอนนี้เราคงกลายเป็นผู้ร้ายไปแล้ว
เวลาที่คอมมีปัญหาอะไร เราจะชอบเช็คนู้นนี่
มันติดเป็นนิสัยของเราไปแล้วที่ต้องเช็ค
เช็คว่า ไดร์ฟเวอร์ลงครบไหม
เขาก็จะว่าเราว่า "ไม่ต้องเช็คขนาดนั้น"
เราก็ไม่เข้าใจว่า "ถ้าไม่เช็คแล้วจะรู้ได้ไงว่าปัญหาต้องแก้ที่ตรงไหน"
ดูเหมือนเราจะทำเกินหน้าที่จนเกินไป
ก็เลยโดนด่า ใช่ เราสมควรที่จะโดนด่า
แต่คนที่เรียกให้เราไปดูเครื่องล่ะ?
ตอนนั้นเม้าส์เสีย น้องเขาเรียกเราไปดูให้
เราก็ดูให้ ผลลัพธ์คือ เราโดนด่า
เราบอกกับทุกคนแล้วว่า ให้ไปเรียกเขานั้นได้เลย
แต่บางทีก็ต้องแอบๆ ไปดูให้
เขาก็ตามมาด่าอยู่ดี
พีคที่สุดที่ทำให้เราเสียความรู้สึกไปเลย
พี่อีกคนให้เราไปช่วยดูให้
เราก็ไปดู แต่น้องอีกคนเตือนแล้วว่า พี่คนนั้นมาดูแล้ว
เราไม่ฟังเอง เรายังดื้อดึงที่จะดูต่อไป
"ออกไป ให้คนที่เขาทำเป็นทำ"
เราโดนตะคอก
เราได้แต่ยืนนิ่งๆ เรียกสติกลับมาด้วยการไปนั่งทำงานที่โต๊ะ
สมควรโดนด่า น้องเขาเตือนแล้วเราก็ยังไม่ฟัง
หลังจากนั้นก็มีน้องสองคนเข้ามาคุยด้วย
เราก็เล่าทุกอย่างให้เขาฟัง
เหมือนจะไปกันได้ดี แต่ก็ไม่
เขากดถูกใจให้กับเขาคนที่ด่าเรา
ตอนที่เขายังอยู่น้องเขารู้ว่า เราโดนเขาด่า
ก็เรียกเขามานั่งคุยด้วย
เรานี่นั่งเจ็บจี๊ดๆ
บุหรี่หนึ่งซองที่เราแบ่งให้น้องสองคน
รวมเราด้วยก็เป็น 3 มวนต่อครั้ง
ซึ่งมันก็หมดไปเกือบๆ วันละซองได้
ตอนแรกที่เราแบ่งให้
เราก็คิดว่า หลังๆ เขาจะซื้อมาเองบ้าง
แต่เขาไม่เคยซื้อเลย จนผ่านไปหลายวัน
เราก็ไปสูบบุหรี่อย่างอื่นแทน
ทำไมเขาไม่รู้สึกเกรงใจเราบ้าง
เขาเคยพูดกับเราว่า "มีผัวได้ไง"
"เราเหมือนคนสติไม่ดี" อันที่จริงเขาไม่ตั้งใจจะฟังเรามากกว่า
เขาคุยเรื่อง 18+ ในที่ทำงาน
เราได้แต่นั่งเงียบๆ
บางทีน้องเขาก็ด่าหยาบ
เขาให้เราดูเครื่องให้ ตอนนั้นต้องปริ้นท์
เขาก็ทำท่าทางไม่พอใจ ทั้งๆ ที่เราจะทำให้
พีคสุด ตอนที่เราหมดใจกับการทำงาน
เราไม่อยากดูเครื่องให้ใคร
เขาก็เรียกเราไปดู ทั้งๆ ที่เขาก็รู้ว่า แค่เปลี่ยนรหัสก็ใช้ได้
แต่มีคนๆ หนึ่งยืนอยู่ ซึ่งเราก็ไม่รู้จะพูดยังไง
เราให้เขายืมบัตรเอทีเอ็ม
เราให้เขายืมเงิน
เราให้ทุกอย่างเท่าที่จะให้ได้ แต่ผลสุดท้าย
มันก็ลงเอยด้วยการที่เราเป็นผู้ร้าย
เราไม่ยอมดูเครื่องให้คนอื่น
เพราะเราไม่อยากยุ่งวุ่นวายกับใคร
ตอนที่เราโดนตะคอกว่า
"ออกไป ให้คนที่เขาทำเป็นทำ"
ตอนนั้นเราทำไม่ได้จริงๆ กำลังงมๆ อยู่
ใช่ บางครั้งเราก็ทำไม่ได้จริงๆ
อันไหนที่ทำได้ก็จะตอบได้โดยที่ไม่ต้องลองทำ
อันไหนที่ทำไม่ได้ก็ต้องไปลองเครื่องตัวเอง
เราไม่อยากทำเครื่องให้ใครอีกแล้วในตอนนั้น
น้องพวกนั้นก็บอกว่า ให้เราบอกคนอื่นว่าทำไม่เป็น จะได้ไม่ต้องไปทำ
อันนี้เราเข้าใจ เพราะน้องเขาคงเห็นใจเราว่าเราเหนื่อย ได้เงินก็น้อย
แต่ทำงานเกินตัว
เราก็เลยบอก "ไม่เป็น" เพื่อจะได้ตัดปัญหาไม่ต้องมีใครมาเรียก
แล้วเลือกทำให้บางคนเท่านั้น
แต่พีคที่สุด การโดนตะคอกตอนนั้น
มันทำให้เราปักใจไปว่า "เราทำไม่เป็น"
ทั้งๆ ที่เราทำได้
เราไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเองเหมือนกัน
เราคงสติไม่ดีอย่างที่น้องเขาบอก
เราตัดสินใจลาออกจากงาน
ไปลองไปทำงานที่ใหม่ เผื่อจะลบความรู้สึกนั้นได้
วันแรกที่เราไปทำ จัดชุดเอกสารอย่างเดียว
แต่พอเห็นคอมก็ยังรู้สึกอยู่ลึกๆ ว่าเรายังทำไม่ได้
ผ่านไปหลายวันเกือบๆ เดือน กับการจัดชุดเอกสารอย่างเดียว
พี่ที่ทำงานใหม่ บ่นๆ ว่าคอมมีปัญหา
อาการหูผึ่งเรากลับมาแล้ว
พอได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกอยากจะไปดูว่าเป็นอะไร
แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะไม่ใช่หน้าที่เรา
เล่ามาถึงตรงนี้ เราก็ยังรู้สึกว่า เราพูดเข้าข้างตัวเองใช่ไหม
เราแอดไลน์น้องเขา แล้วเราก็ลบ
เพราะเราไม่อยากคุยด้วยแล้ว
เพราะเขาชอบพูดลอยๆ "
" บ้างอะไรบ้าง
ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาเอาเราไปพูดกับคนอื่นว่าอะไรบ้าง
แต่เขาก็เคยว่าคนอื่นเหมือนกัน
ทำไมไม่พูดว่าตัวเองเคยว่าคนอื่นยังไงบ้าง
ตอนที่เราโดนด่า มีใครบ้างที่เข้าใจความรู้สึกเรา
เราเคยพูดกับน้องเขาว่า
"ตอนที่เรามีปัญหาก็ไม่เห็นมีใครช่วย"
เขาอยู่ทีม เราบอกว่าเราจะอยู่ด้วย
แต่ก็ไปอยู่กันสองคน ไม่ยอมใส่ชื่อให้เรา
คนตายพูดไม่ได้จริงๆ อย่างที่เขาบอก
ดีแล้วที่ไม่มีเราอยู่ อย่าเอามาแลกกับคนสติไม่ดีอย่างเรา
โดนเกลียดซะแล้ว
ตอนนี้เราคงกลายเป็นผู้ร้ายไปแล้ว
เวลาที่คอมมีปัญหาอะไร เราจะชอบเช็คนู้นนี่
มันติดเป็นนิสัยของเราไปแล้วที่ต้องเช็ค
เช็คว่า ไดร์ฟเวอร์ลงครบไหม
เขาก็จะว่าเราว่า "ไม่ต้องเช็คขนาดนั้น"
เราก็ไม่เข้าใจว่า "ถ้าไม่เช็คแล้วจะรู้ได้ไงว่าปัญหาต้องแก้ที่ตรงไหน"
ดูเหมือนเราจะทำเกินหน้าที่จนเกินไป
ก็เลยโดนด่า ใช่ เราสมควรที่จะโดนด่า
แต่คนที่เรียกให้เราไปดูเครื่องล่ะ?
ตอนนั้นเม้าส์เสีย น้องเขาเรียกเราไปดูให้
เราก็ดูให้ ผลลัพธ์คือ เราโดนด่า
เราบอกกับทุกคนแล้วว่า ให้ไปเรียกเขานั้นได้เลย
แต่บางทีก็ต้องแอบๆ ไปดูให้
เขาก็ตามมาด่าอยู่ดี
พีคที่สุดที่ทำให้เราเสียความรู้สึกไปเลย
พี่อีกคนให้เราไปช่วยดูให้
เราก็ไปดู แต่น้องอีกคนเตือนแล้วว่า พี่คนนั้นมาดูแล้ว
เราไม่ฟังเอง เรายังดื้อดึงที่จะดูต่อไป
"ออกไป ให้คนที่เขาทำเป็นทำ"
เราโดนตะคอก
เราได้แต่ยืนนิ่งๆ เรียกสติกลับมาด้วยการไปนั่งทำงานที่โต๊ะ
สมควรโดนด่า น้องเขาเตือนแล้วเราก็ยังไม่ฟัง
หลังจากนั้นก็มีน้องสองคนเข้ามาคุยด้วย
เราก็เล่าทุกอย่างให้เขาฟัง
เหมือนจะไปกันได้ดี แต่ก็ไม่
เขากดถูกใจให้กับเขาคนที่ด่าเรา
ตอนที่เขายังอยู่น้องเขารู้ว่า เราโดนเขาด่า
ก็เรียกเขามานั่งคุยด้วย
เรานี่นั่งเจ็บจี๊ดๆ
บุหรี่หนึ่งซองที่เราแบ่งให้น้องสองคน
รวมเราด้วยก็เป็น 3 มวนต่อครั้ง
ซึ่งมันก็หมดไปเกือบๆ วันละซองได้
ตอนแรกที่เราแบ่งให้
เราก็คิดว่า หลังๆ เขาจะซื้อมาเองบ้าง
แต่เขาไม่เคยซื้อเลย จนผ่านไปหลายวัน
เราก็ไปสูบบุหรี่อย่างอื่นแทน
ทำไมเขาไม่รู้สึกเกรงใจเราบ้าง
เขาเคยพูดกับเราว่า "มีผัวได้ไง"
"เราเหมือนคนสติไม่ดี" อันที่จริงเขาไม่ตั้งใจจะฟังเรามากกว่า
เขาคุยเรื่อง 18+ ในที่ทำงาน
เราได้แต่นั่งเงียบๆ
บางทีน้องเขาก็ด่าหยาบ
เขาให้เราดูเครื่องให้ ตอนนั้นต้องปริ้นท์
เขาก็ทำท่าทางไม่พอใจ ทั้งๆ ที่เราจะทำให้
พีคสุด ตอนที่เราหมดใจกับการทำงาน
เราไม่อยากดูเครื่องให้ใคร
เขาก็เรียกเราไปดู ทั้งๆ ที่เขาก็รู้ว่า แค่เปลี่ยนรหัสก็ใช้ได้
แต่มีคนๆ หนึ่งยืนอยู่ ซึ่งเราก็ไม่รู้จะพูดยังไง
เราให้เขายืมบัตรเอทีเอ็ม
เราให้เขายืมเงิน
เราให้ทุกอย่างเท่าที่จะให้ได้ แต่ผลสุดท้าย
มันก็ลงเอยด้วยการที่เราเป็นผู้ร้าย
เราไม่ยอมดูเครื่องให้คนอื่น
เพราะเราไม่อยากยุ่งวุ่นวายกับใคร
ตอนที่เราโดนตะคอกว่า
"ออกไป ให้คนที่เขาทำเป็นทำ"
ตอนนั้นเราทำไม่ได้จริงๆ กำลังงมๆ อยู่
ใช่ บางครั้งเราก็ทำไม่ได้จริงๆ
อันไหนที่ทำได้ก็จะตอบได้โดยที่ไม่ต้องลองทำ
อันไหนที่ทำไม่ได้ก็ต้องไปลองเครื่องตัวเอง
เราไม่อยากทำเครื่องให้ใครอีกแล้วในตอนนั้น
น้องพวกนั้นก็บอกว่า ให้เราบอกคนอื่นว่าทำไม่เป็น จะได้ไม่ต้องไปทำ
อันนี้เราเข้าใจ เพราะน้องเขาคงเห็นใจเราว่าเราเหนื่อย ได้เงินก็น้อย
แต่ทำงานเกินตัว
เราก็เลยบอก "ไม่เป็น" เพื่อจะได้ตัดปัญหาไม่ต้องมีใครมาเรียก
แล้วเลือกทำให้บางคนเท่านั้น
แต่พีคที่สุด การโดนตะคอกตอนนั้น
มันทำให้เราปักใจไปว่า "เราทำไม่เป็น"
ทั้งๆ ที่เราทำได้
เราไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเองเหมือนกัน
เราคงสติไม่ดีอย่างที่น้องเขาบอก
เราตัดสินใจลาออกจากงาน
ไปลองไปทำงานที่ใหม่ เผื่อจะลบความรู้สึกนั้นได้
วันแรกที่เราไปทำ จัดชุดเอกสารอย่างเดียว
แต่พอเห็นคอมก็ยังรู้สึกอยู่ลึกๆ ว่าเรายังทำไม่ได้
ผ่านไปหลายวันเกือบๆ เดือน กับการจัดชุดเอกสารอย่างเดียว
พี่ที่ทำงานใหม่ บ่นๆ ว่าคอมมีปัญหา
อาการหูผึ่งเรากลับมาแล้ว
พอได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกอยากจะไปดูว่าเป็นอะไร
แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะไม่ใช่หน้าที่เรา
เล่ามาถึงตรงนี้ เราก็ยังรู้สึกว่า เราพูดเข้าข้างตัวเองใช่ไหม
เราแอดไลน์น้องเขา แล้วเราก็ลบ
เพราะเราไม่อยากคุยด้วยแล้ว
เพราะเขาชอบพูดลอยๆ "
ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาเอาเราไปพูดกับคนอื่นว่าอะไรบ้าง
แต่เขาก็เคยว่าคนอื่นเหมือนกัน
ทำไมไม่พูดว่าตัวเองเคยว่าคนอื่นยังไงบ้าง
ตอนที่เราโดนด่า มีใครบ้างที่เข้าใจความรู้สึกเรา
เราเคยพูดกับน้องเขาว่า
"ตอนที่เรามีปัญหาก็ไม่เห็นมีใครช่วย"
เขาอยู่ทีม เราบอกว่าเราจะอยู่ด้วย
แต่ก็ไปอยู่กันสองคน ไม่ยอมใส่ชื่อให้เรา
คนตายพูดไม่ได้จริงๆ อย่างที่เขาบอก
ดีแล้วที่ไม่มีเราอยู่ อย่าเอามาแลกกับคนสติไม่ดีอย่างเรา