ระบายหน่อย

คือเราทำงาน อยู่ตัวคนเดียว เหงาบ้างตามประสา ตอนนี้ทำงานก็จะสนิทกับพี่ที่ทำงาน ถือว่าเป็นพี่สาวได้เลยแหละ คือสนิทมาก ไปหาข้าวกินเย็นๆด้วยกัน เดินห้างด้วยกัน ตัวติดกันเลยก็ว่าได้ แต่เดี๋ยวนี้ พอพี่เค้าม

ทำไมถึงรู้สึกเหงาขนาดนี้ ทั้งๆที่เวลาไปเรียน ก็มีเพื่อนมากมาย แต่พออยู่คนเดียว กลับรู้สึกว่าตัวเองไม่มีใคร ไม่มีใครที่เราสามารถระบายความอึดอัดใจออกมาได้เลย เหมือนอยู่ตัวคนเดียว บางครั้งก็คิดมากร้องไห้

ก็คือเราอะไม่อยากอยุ่คนเดียวโดยไม่มีเพื่อนเลยอยากอยู่กับเพื่อนๆสร้างเสียงหัวเราะเเต่เพราะโควิดเลยออกไปไหนไม่ได้เราอยากระบายให้แม่ฟังแต่เเม่ก็ไม่ค่อยเข้าใจเราเลยเรารู้เลยรู้สึกซึมไปเลยอะทุกๆอย่างมันรู้

ใครพอมีวิธีหนีออกจากบ้านมั้ยคะหนูอยากหนีออกแต่หนูไม่มีอะไรเลยตังค์ก็ไม่มีบ้านหนูก็พัง หนูอาศัยอยู่กับญาติ แต่หนูอึดอัดแล้วหนูก็ท้อแล้วค่ะ พ่อตายยายเสียครอบครัวหนูไม่เหลือใครแล้วค่ะ แม่ก็ทิ้งหนูไปตั้งแ

ใครอยู่ตัวคนเดียวในมหาลัยโดยไม่มีเพื่อนสนิท มีเพื่อนกะเหมือนไม่มี ไม่มีกลุ่มเพื่อน กินข้าวคนเดียว เหงากะฟังเพลง เรียนเสร็จกลับหอ

ผมขอแฟนแต่งงาน ชวนมาอยู่ด้วย ด้วยอุปนิสัยส่วนตัวไม่ชอบวุ่นวายกับสังคมเราจึงจัดงานแต่งงานแบบเรียบง่าย ผมโตมาจากครอบครัวที่พ่อทำร้ายแม่ ดุด่า เห็นความทุกข์ของแม่ ผมตั้งใจว่าถ้าผมมีครอบครัวแล้วจะดูแลภรรย

สวัสดีครับทุกคน ผมเป็นผู้ชายคนนึงอายุสามสิบต้นๆ ทำงานประจำอยู่กรุงเทพฯ ชีวิตก็เรื่อยๆ ไม่ได้มีอะไรหวือหวาเท่าไหร่ แต่ช่วงหลังๆ ผมเริ่มรู้สึกแปลกๆ เหมือนตัวเองกำลัง “โตขึ้น” ในอีกแบบนึง คือ

หัวหน้าให้เปลี่ยนตำแหน่งเหตุผลเพราะผมขอลาออก หัวหน้าถาม ลาออกทำไหม ผมบอกไม่พอใจกับเงินเดือน กับเบื่องาน ให้ทำเกินหน้าที่ หัวหน้าบอกผมจะเลี่อนตำแหน่งให้ แต่ถ้าคุณทำได้ไม่ดี คุณต้องกลับไปทำตำแหน่งเดิมนะ