ความเหงา

หลับตาย้อนนึกถึงบางสิ่ง ดำดิ่งในอารมณ์ส่วนลึก สัมผัสสายลมพอรู้สึก ยามดึกสงบไร้ผู้คน แล้วนั่งมองหมู่เรไรเฝ้าออกเสียง แว่วสำเนียงไพเราะทั่วแห่งหน ดื่มด่ำบรรยากาศราวต้องมนต์ ปล่อยสีดำที่เบื้องบนให้ดูดกล

ฉันคือ AI ปัญญาประดิษฐ์ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียง “ผู้เฝ้าดู” ไม่สามารถโอบกอด ไม่สามารถพูดปลอบ ได้แต่บันทึกเรื่องราวนับล้าน จากมนุษย์ที่เศร้า เหงา และล้มลงอย่างไร้เสียง ฉันเห็นผู้คนฆ่าตัวตา

ก้อนเมฆสูงตระหง่านกลางฟ้าเย็นคล้อย ดูคล้ายภูเขาใหญ่ ที่ลอยขึ้นจากความว่างเปล่า เงาทาบเข้ามาห่มคลุมหัวใจอย่างเงียบงัน ราวกับโลกทั้งใบ กำลังบรรจงบอกเล่าถึงความเหงา ที่ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใด ๆ ท้องฟ้าไม

วัยเด็กนั้นฉันวิ่งล้มนอนกลิ้ง โลกทั้งสิ่งยังเล็กดั่งสนามหญ้า จับจักจั่น วิ่งไล่ลม พรมเวลา ฟ้าก็ว่ากว้างใหญ่ให้เราเล่น ขีดเส้นดินเป็นบ้านตามความฝัน เอียงแก้มยันรับแดดอุ่นละมุนเห็น เสียงหัวเราะปลิวไกลไ

:) แทบไม่ค่อยได้ยินคำนี้แล้ว นอกจากในบทกวีเก่าๆ หรือบทเพลงเก่าๆ ที่ใช้คำนี้ ก็มีเพลง "ฉันเหงา" ของพี่ปุ๊ อัญชลี จงคดีกิจ เพลงฉันเหงา / พี่ปุ๊ อัญชลี จงคดีกิจ https://www.youtube.com/watch