สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกที่เคยตั้งค่ะ ถ้าพิมพ์ตกหรือผิดอย่างไรก็ขออภัยด้วยนะคะ
คือเราคบกับแฟนได้ 1 ปี พอดีค่ะ อายุ 25 เท่ากัน แฟนเป็นคนภาคใต้ค่ะ เราคนอิสาน เคยทำงานที่เดียวกันมานานเป็นปีแล้วค่ะ แต่พึ่งจะมาคบกันได้ 3 เดือนก่อนจะมีเหตุจำเป็น เราจำเป็นต้องกลับมาทำงานที่บ้าน ตอนนั้นรู้สึกลำบากใจมากๆ หลายๆอย่าง บอกไม่ถูกร้องไห้เสียใจอยู่เหมือนกันที่ต้องไกลกัน
เราติดต่อคุยกันทุกวันค่ะ หวานบ้าง เศร้าบ้าง งอนกัน ทะเลาะกัน ไม่เข้าใจกันบ้างก็มีค่ะ ต่างคนต่างไม่ค่อยมีเวลาเลย เวลาว่างก็ไม่ค่อยตรงกันด้วยค่ะ (จากที่ทำงานด้วยกันมา งานเขาจะยุ่งมากๆแทบไม่มีเวลาพักเลยค่ะ ลาก็ยากเพราะเขาเป็นหัวหน้าด้วย) จนบางครั้งทะเลาะกันและคิดว่าจะเลิกแล้ว หายไป2-3วันบ้างก็มี แต่สุดท้าย ต่างคนต่างก็ยอมรับว่ายังรักยังคิดถึงกัน เพียงแต่เวลาและระยะทางคืออุปสรรคเท่านั้น ก็ต้องทำใจเว้นระยะให้กันบ้าง ไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้สึก รำคาญ อึดอัดค่ะ เขาบอกว่าจะมาหาเรา 2-3 ครั้งได้มั้ง แต่ก็ทะเลาะกันก่อนเขาก็เลยไม่มาหา
แต่ล่าสุดทะเลาะกัน เมื่อปลายเดือน สิงหาที่ผ่านมา เราทะเลาะกันผ่านแชท ถึงขั้นขึ้น -กู เลยทีเดียว เรารู้สึกว่าเราเริ่มไม่โอเคกับข้อความที่เขาส่งมาแล้ว เราเลยเงียบ ไม่ตอบอะไร แต่เขาก็ส่งรูปใบลามาค่ะ พร้อมกับบอกว่า “วันที่...-.../9/60 กูจะไปหานะ” ตอนนั้น รู้สึกดีใจยิ้มแก้มปริ พร้อมทั้งร้องไห้เลยค่ะ รู้สึกว่า 9 เดือนที่รอมายังไม่ได้สูญเปล่า
และแล้ววันที่รอคอยก็มาถึง เจอหน้ากันวินาทีแรก ต่างคนต่างกระโจนเข้ากอดกันเลยทีเดียว เราอยู่ด้วยกัน 2 วัน เวลาตอนนั้นมันมีค่ามากจริงๆ ช่วงเวลาแห่งความสุขมันสั้นมาก และเวลาก็เดินเร็วมากเช่นเดียวกัน วันสุดท้าย เหลืออีก 1 ชม. ก่อนแฟนจะไปสนามบิน เรานั่งกอดกันอยู่นานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่อยู่ดีๆน้ำตาเรามันก็ไหลออกมาแบบไม่ตั้งตัว จนร้องไห้ฟูมฟาย เขาก็ได้แต่ปลอบเรา แต่สักพักเราก็ ตกใจ กับเสียงของแฟนค่ะ เขาเปล่งเสียงร้องไห้ออกมา แบบสะอื้นเลย เราก็เลยมองหน้ากันต่างคนต่างเช็ดน้ำตาให้กัน เขาทิ้งสัญญาไว้แค่ว่า จะหาเวลามาให้บ่อยกว่านี้ แต่สุดท้ายก็ต้องจากลากันค่ะ ถ้าแฟนกลับมาตามที่บอกไว้จะอัพเดทอีกทีนะถ้าไม่เลิกกันก่อน
ตอนนี้ความรู้สึกเหมือนตอนจากกันมาทีแรกเลยค่ะ คิดว่าพอเจอกันแล้วมันจะรู้สึกดีขึ้นให้หายคิดถึงหน่อย พอนึกถึงทีไรน้ำตาก็ซึมทุกที แต่พอเจอกันแล้วกลับรู้สึกว่าอาการหนักกว่าเดิมอีก ใครพอมีวิธีช่วยเยียวยาปรับความรู้สึกตัวเองได้บ้างคะ พอดีไม่ค่อยมีเพื่อน แล้วก็ไม่อยากงอแงกับแฟนค่ะ แล้วอีกอย่างอยากรู้ว่า ผู้ชายอ่ะจริงๆแล้วเขาร้องไห้กันง่ายมั้ย แล้วที่ร้องออกมาจากความรู้สึกลึกๆจริงๆหรือว่า เห็นเราร้องเลยร้องตามค่ะ ใครมีประสบการณ์คล้ายๆกันรบกวนช่วยตอบมาหน่อยนะคะ ขอบพระคุณล่วงหน้าค่ะ ขอบคุณที่ทนอ่านจนจบนะคะ
9 เดือนกว่าจะได้เจอกันกับแฟน แต่มีเวลาได้เจอแค่ 2 วัน แล้วต้องจากกันอีกครั้ง เพื่อนๆ มีวิธีทำใจปลอบใจตัวเองอย่างไรบ้างคะ
คือเราคบกับแฟนได้ 1 ปี พอดีค่ะ อายุ 25 เท่ากัน แฟนเป็นคนภาคใต้ค่ะ เราคนอิสาน เคยทำงานที่เดียวกันมานานเป็นปีแล้วค่ะ แต่พึ่งจะมาคบกันได้ 3 เดือนก่อนจะมีเหตุจำเป็น เราจำเป็นต้องกลับมาทำงานที่บ้าน ตอนนั้นรู้สึกลำบากใจมากๆ หลายๆอย่าง บอกไม่ถูกร้องไห้เสียใจอยู่เหมือนกันที่ต้องไกลกัน
เราติดต่อคุยกันทุกวันค่ะ หวานบ้าง เศร้าบ้าง งอนกัน ทะเลาะกัน ไม่เข้าใจกันบ้างก็มีค่ะ ต่างคนต่างไม่ค่อยมีเวลาเลย เวลาว่างก็ไม่ค่อยตรงกันด้วยค่ะ (จากที่ทำงานด้วยกันมา งานเขาจะยุ่งมากๆแทบไม่มีเวลาพักเลยค่ะ ลาก็ยากเพราะเขาเป็นหัวหน้าด้วย) จนบางครั้งทะเลาะกันและคิดว่าจะเลิกแล้ว หายไป2-3วันบ้างก็มี แต่สุดท้าย ต่างคนต่างก็ยอมรับว่ายังรักยังคิดถึงกัน เพียงแต่เวลาและระยะทางคืออุปสรรคเท่านั้น ก็ต้องทำใจเว้นระยะให้กันบ้าง ไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้สึก รำคาญ อึดอัดค่ะ เขาบอกว่าจะมาหาเรา 2-3 ครั้งได้มั้ง แต่ก็ทะเลาะกันก่อนเขาก็เลยไม่มาหา
แต่ล่าสุดทะเลาะกัน เมื่อปลายเดือน สิงหาที่ผ่านมา เราทะเลาะกันผ่านแชท ถึงขั้นขึ้น -กู เลยทีเดียว เรารู้สึกว่าเราเริ่มไม่โอเคกับข้อความที่เขาส่งมาแล้ว เราเลยเงียบ ไม่ตอบอะไร แต่เขาก็ส่งรูปใบลามาค่ะ พร้อมกับบอกว่า “วันที่...-.../9/60 กูจะไปหานะ” ตอนนั้น รู้สึกดีใจยิ้มแก้มปริ พร้อมทั้งร้องไห้เลยค่ะ รู้สึกว่า 9 เดือนที่รอมายังไม่ได้สูญเปล่า
และแล้ววันที่รอคอยก็มาถึง เจอหน้ากันวินาทีแรก ต่างคนต่างกระโจนเข้ากอดกันเลยทีเดียว เราอยู่ด้วยกัน 2 วัน เวลาตอนนั้นมันมีค่ามากจริงๆ ช่วงเวลาแห่งความสุขมันสั้นมาก และเวลาก็เดินเร็วมากเช่นเดียวกัน วันสุดท้าย เหลืออีก 1 ชม. ก่อนแฟนจะไปสนามบิน เรานั่งกอดกันอยู่นานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่อยู่ดีๆน้ำตาเรามันก็ไหลออกมาแบบไม่ตั้งตัว จนร้องไห้ฟูมฟาย เขาก็ได้แต่ปลอบเรา แต่สักพักเราก็ ตกใจ กับเสียงของแฟนค่ะ เขาเปล่งเสียงร้องไห้ออกมา แบบสะอื้นเลย เราก็เลยมองหน้ากันต่างคนต่างเช็ดน้ำตาให้กัน เขาทิ้งสัญญาไว้แค่ว่า จะหาเวลามาให้บ่อยกว่านี้ แต่สุดท้ายก็ต้องจากลากันค่ะ ถ้าแฟนกลับมาตามที่บอกไว้จะอัพเดทอีกทีนะถ้าไม่เลิกกันก่อน
ตอนนี้ความรู้สึกเหมือนตอนจากกันมาทีแรกเลยค่ะ คิดว่าพอเจอกันแล้วมันจะรู้สึกดีขึ้นให้หายคิดถึงหน่อย พอนึกถึงทีไรน้ำตาก็ซึมทุกที แต่พอเจอกันแล้วกลับรู้สึกว่าอาการหนักกว่าเดิมอีก ใครพอมีวิธีช่วยเยียวยาปรับความรู้สึกตัวเองได้บ้างคะ พอดีไม่ค่อยมีเพื่อน แล้วก็ไม่อยากงอแงกับแฟนค่ะ แล้วอีกอย่างอยากรู้ว่า ผู้ชายอ่ะจริงๆแล้วเขาร้องไห้กันง่ายมั้ย แล้วที่ร้องออกมาจากความรู้สึกลึกๆจริงๆหรือว่า เห็นเราร้องเลยร้องตามค่ะ ใครมีประสบการณ์คล้ายๆกันรบกวนช่วยตอบมาหน่อยนะคะ ขอบพระคุณล่วงหน้าค่ะ ขอบคุณที่ทนอ่านจนจบนะคะ