ขอเริ่มค่ะ เรื่องการดูหนังฟังเพลงของเรา เราก็เป็นเด็กผู้หญิงเหมือนคนทั่วไป หลังจากอ่านหนังสือเสร็จทำการบ้านเสร็จเราก็พักผ่อนด้วยการดูหนัง ดูซีรีส์ ไม่ว่าดูตอนไหน แม่จะหาเรื่องด่าค่ะ เช่น เราดูตอน 20:10 ด่าเราอย่างบ้าคลั่ง ว่าจะดูอะไรนักหนาทั้งๆที่เราเพิ่งเริ่มดู แม่บอกมันดึกแล้ว ไร้สาระ วันๆไม่เห็นทำอะไร คือเล่าก่อนนะคะ เราอ่านหนังสือทำการบ้านทุกวัน แต่แม่ไม่มาสนใจค่ะ ถ้าเราจะไปบอกว่าเราอ่านแล้วนะ มันดูแสร้งแกล้งทำ ซึ่งเราไม่เป็นแบบนั้นค่ะ ทำคือทำเพราะมันส่งผลต่อเรา เราอ่านเราทำเรามีการเรียนที่ดี แต่แม่ก็หาว่าเราตลอด แม่เคลียดเรื่องอะไรก็จะมาลงที่เราค่ะ เช่นเราอยู่ของเราดีๆก็มาด่าค่ะ ไม่ดีแบบนั้นแบบนี้ กูเบื่อกูเหนื่อย คือเล่าอีกแม่เลี้ยงเราคนเดียวค่ะ แต่เราก็ทำงานนะ เรียนไปทำงานไป เงินที่ได้แม่เอาหมด เอาก็โอเคให้แม่แล้วแต่แม่จะให้ เราทำทุกอย่างค่ะให้แม่สบาย แต่แม่ไม่เคยมองเห็นค่ะ มองว่าเราทำไม่ได้ จะอยู่รอดเหรอ ดูถูกต่างๆนาๆค่ะ เราก็เคลียดกว่าแม่อีกค่ะ เพราะอะไรเราเป็นคนรองรับอารมณ์ของแม่ แต่เราไม่รู้จะไประบายที่ไหน ได้แต่เก็บไว้คนเดียวตลอดค่ะ
ขอโทษนะคะถ้ามองว่ามันปัญญอ่อน คือไม่รู้จะไปเล่าให้ใครฟังค่ะกลัวเขามองแม่เราไม่ดี ยังไงเราก็รักแม่ถึงแม่จะว่าเราอย่างนั้นอย่างนี้ก็เถอะ
แม่ทำไมต้องมาใส่อารมณ์กับเราทุกเรื่อง ?
ขอโทษนะคะถ้ามองว่ามันปัญญอ่อน คือไม่รู้จะไปเล่าให้ใครฟังค่ะกลัวเขามองแม่เราไม่ดี ยังไงเราก็รักแม่ถึงแม่จะว่าเราอย่างนั้นอย่างนี้ก็เถอะ