จะเอายังไงกับชีวิต

สวัสดีค่ะ เรามีเรื่องมาเล่าให้ฟังเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับครอบครัวของเรา ครอบครัวของเราเป็นครอบครัวเดี๋ยว มีพ่อ มีแม่ พี่เราตัวเราและน้องเรา โดยเราเป็นลูกคนกลาง ซึ่งเป็นผู้หญิงทั้งหมด ครอบครัวของเราถ้าภายนอกจะมองดูเป็นครอบบครัวที่สมบูรณ์แบบเพราะแม่เป็นครูและพ่อเคยทำงานเกี่ยวกับราชการจึงมีหน้ามีตา เราก็เหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วไปมีเที่ยวมีกินบ้างแต่เราเลิกเที่ยวเลิกกินแล้ว เราหันกลับมาตั้งใจเรียนเหมือนตอนที่อยู่ประถม ตอนเราขึ้นมัธยมต้นใหม่ๆเราเป็นเด็กที่ค่อนข้างเกเร ไม่ค่อยสนใจการเรียน แต่เกรดเราก็อยู่ในระดับดีเพราะเราเป็นคนเรียนเก่งและฉลาดอยู่หน่อยๆ มีทั้งเที่ยวกินเหล้า ไปหาผุ้ชายบ้าง แต่เราไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับสิ่งเสพติดเพราะเราไม่ชอบ และเหตุผลหลักที่เราทำแบบนั้นคือไม่ใช่เพื่อน เราไม่ได้ทำตามเพื่อน เราถูกกดดันจากแม่แม่เราชอบทำร้ายร่างกายเราถึงกับขนาดเตะยันบีบคอทำทุกอย่างเหมือนเราไม่ใช่คนแต่เราไม่เคยต้านแม่นะเราก็ปล่อยให้แกตีไปแต่เรื่องตีนี้เราทนได้นะแต่เรื่องคำพูดของแม่มันทำร้ายความรู้สึกเรามากๆเราเป็นลูกคนกลางไม่เคยได้อะไรใหม่เหมือนพี่กับน้องเวลาที่แม่อารมณ์ไม่ดีก็จะมาลงใส่เราหมดมีคนเคยบอกว่าที่แม่เป็นแบบนี้เพราะปัญหาหนี้สินเราก็พยายามเข้าใจแม่นะ พอขึ้นม.3มา (ปัจจุบันเราอายุ15ค่ะ) เรากลับมาตั้งใจเรียน เลิก เที่ยว เลิกทุกอย่าง เราพยายามใช้ความรู้ความสามารถของตนเองหารายได้ เช่นไปแข่งวิชาการ แข่งอะไรหลายๆอย่างที่เขามีเงินรางวัลหรือไม่มีเราก็ไปเพราะจะถือเป็นประสบการณ์ชีวิต เราทำได้ทุกอย่างทั้งกีฬาทั้งวิชาการ พูดง่ายๆเราทำทุกอย่างเพื่อเงิน เพื่อที่จบม.3เราจะได้มีเงินเรียนต่อ เพราะแม่บอกว่าจบม.3จะไม่ให้เรียนแล้ว ทุกครั้งที่เราไปแข่งเราจะขอกับแม่ครั้งล่ะไม่เกิน50บาทเพราะถือว่าเป็นค่าข้าว บางงานเราก็ได้ไม่ถึง 50 ได้30 หรือ20 บ้าง แต่เราก็ไม่เคยขอแม่เพิ่ม เพราะแม่ไม่มีเงินแล้ว อีกทั้งพี่สาวของเราก็อยู่ม.6ค่าใช้จ่ายก็เยอะเราเลยพยายามให้ตัวเราใช้จ่ายน้อยที่สุด บางที่เราไปแข่งแม่ก็ไม่ให้เงินซักบาทเพราะถ้าวันไหนแม่อารมไม่ดีก็จะไม่ให้ วันนั้นเราไปแข่งกรีฑาที่จังหวัดเราไม่ได้กินข้าวเราไม่ได้เงินไปซักบาท พอเราแข่งวิ่งเสร็จเราก็มานั่งอยู่คนเดียวอยู่ห่างๆจากเพื่อนเพราะเห็นเพื่อนกินข้าวแล้วกลัวท้องร้องแต่คุณครูที่พาไปแข่งเดินมาหาเราแล้วถามว่าหนูได้เอาเงินมาไหม เราตอบว่าลืมค่ะหนูรีบมาเกินคุณครูเลยยื่นเงินให้เรา60บาทเพื่อที่จะให้เราไปซื้อข้าวตอนแรกเราไม่รับแล้วบอกว่าไม่หิวแต่คุณครูก็ยังเอาให้ตอนนั้นน้ำตาเราไหลมันกั้นน้ำตาไม่อยู่ ขอบอกก่อนนะคะครอบแต่เราก็ไม่ท้อที่จะทำความดีต่อไปเพราะความฝันเราคือเราอยากเรียนท่องเที่ยวเราชอบพูดและชอบภาษาเราอยากจะเก็บเงินไว้เยอะๆแล้วได้ไปเรียนที่ที่อยากเรียน แต่มันก็คงจะเป็นแค่ฝันของเราไหม ชีวิตของเรามีความสุขน้อยกว่าความทุกข์กลับมาบ้านไม่มีวันไหนที่เราไม่ถูกด่าถูกตีแม่ชอบบอกว่าให้เราเอาผัวเถอะ เรียนไปก็ไม่มีประโยชน์แต่เราไม่อยากได้ เราอยากเรียน และในเวลาที่เราไปซ้อมกิจกรรมที่โรงเรียนแม่ก็จะพูดว่าเรามันก็ไม่ต่างจากเด็กแถวบ้านหรอกที่ไปให้เขาเอาความรู้สึกตอนนั้นเราท้อมาก เราอยากถามแม่ว่า หนูมันแย่มากไหม และเวลาที่เราอธิบายนั้นแม่ก็จะไม่ฟังแม่ก็จะเดินเข้ามาตีเรา เช่น เตะ หรือ เอากำปั้นทุบหลังเราเหนื่อย เราท้อเหลือเกิน อายุแค่นี้ทำไมต้องรับอะไรที่มันเป็นแบบนี้ด้วย แล้วเราจะดีแบบนี้ได้อีกนานมั้ย เอายังไงกับชีวิตดี เราทุกข์ใจเหลือเกิน แม่เคยรักเราไหม😭😭