ขอระบายหน่อยนะ

ขอระบายในนี้หน่อยนะคะ
หนูเหนื่อยเหลือเกินท้อเหลือเกินทำไมวันที่ทุกคนเศร้าเราต้องคอยปลอบทำไมวันที่เราทุกข์ถึงไม่มีใครปลอบเราแถมยังซ้ำเติมอีก เราทำผิดไรนักหนาหรอเราไม่เหนเข้าใจเลยถ้าเรามีเงินสักพันล้านทุกคนคงเอาใจเราเนอะ แต่ถ้าวันนึงเราไม่มีก้อคงไม่มีคนเห็นหัวเราแม้แต่ครอบครัวเราเองทั้งๆที่ทุกคนคงจะคิดว่าครอบครัวเป็นที่พึ่งสุดท้ายแต่มันไม่ใช่เลยทุกคนซ้ำเติมเราแม้แต่แม่เราเองทั้งๆที่เราคิดว่าเขาไม่น่าจะเปนอย่างนี้มำไมล่ะ ทำไมเราไม่มีสิทธิ์เป็นห่วงพ่อแม่เวลาไปข้างนอกตอนดึกๆบ้างหรอเราไม่มีสิทธิ์เพียงเพราะเราเป็นลูกหรอแค่เรา พูดว่า 'ไปอีกแล้วหรอ' เเค่คำๆนี้มันดูเป็นคำหยาบมากเลยหรอ??